Het jaar 2012

    De voorspelling van de maya

    r is heel wat te doen rond het magische jaar 2012.
    Het einde van de Maya kalender.

    Velen voorspellen het eind van de wereld, anderen zeggen dan weer dat vele mensen van de aardbodem zullen verdwijnen, en zullen overgaan naar een nieuwe dimensie.
    Maar wat er werkelijk zal gebeuren weet niemand. 
    Zal er wel iets gebeuren?
    In elk geval zal de verandering van binnenuit gebeuren, en niet van buitenaf.

    2012

    Wanneer we het fenomeen eens bekijken vanuit de woorden die Jezus ons meedeelt, dan zien we dat de beweging in feite al in gang is gezet. De buitenwereld is zichzelf buiten schot aan het zetten.

    Onze aarde wordt steeds meer en meer bevolkt. De mensen komen dus ook steeds dichter op mekaars lip te zitten, en de onvrede neemt gestaag toe. De wereld is dan ook bezig met de mensen naar zichzelf terug te leiden, naar de vrede in hun eigen bewustzijn, en niet meer naar de onvrede van de buitenwereld.

    Heel wat mensen vluchten de stress van het jachtige bestaan, en zoeken hun heil in verre reizen, ontspannende massageweekends, of nog veel meer van dergelijke geneugten.
    Maar we zien ook dat meer en meer mensen ervan terugkomen om verre reizen te ondernemen, en dat zij heel vaak nog meer gestresseerd terugkeren dan ze waren vertrokken. 
    Men zoekt rust en ontspanning, in een wereld die steeds hogere eisen stelt, en die steeds meer en meer van ons gestel eist. 
    De tegenstellingen worden ten top gedreven. 
    Men wil rust op reis, maar men wil ook iets meegemaakt hebben. En de twee zijn steeds moeilijker te combineren, omdat er nu eenmaal overal teveel volk is, en de een de ander voor de voeten loopt. 
    Wanneer de een wil rusten, wil de ander feesten, en beiden maken mekaar het leven moeilijk, en beletten mekaar het gestelde doel te bereiken.

    Aardbevingen, terroristische aanslagen... Al deze bijkomende dingen laten de onzekerheid en het stressgevoel alleen nog maar toenemen.

    We trachten ons te verzekeren tegen allerlei onheil, maar we zien dat verzekeringen winstbejag nastreven, en dus het risico afschuiven, waardoor we opnieuw in de kou blijven staan.
    Voor al die verzekeringen moeten we harder gaan werken, en ze worden ons zelfs verplicht opgelegd door de overheid. Voor velen een onhoudbare situatie!
    Om te werken moet je flexibeler zijn, en dus is een wagen absoluut noodzakelijk. Terzelvertijd doen alle regeringen mee aan 'het dolle systeem syndroom', om bij de minste tegenslag de prijs van aardolie op de beurs te verdubbelen, en maken ze tevens propaganda om de wagen thuis te laten. 
    We sparen voor ons pensioen, maar zijn niet zeker dat we er nog wel een zullen krijgen. Ondertussen blijft de top zichzelf steeds hogere lonen toedienen.
    We moeten langer werken, maar er is geen werk genoeg. Ouderen moeten zich dus kromwerken, en de jeugd moet zich de nagels stukbijten, zonder toekomstperspectief.

     

    De principes van ons economisch systeem werken alleen wanneer ze in de beginfase zitten, wanneer groei dus nog volop mogelijk is, maar niet meer wanneer het systeem al goed draaiende is. Dan beginnen de nadelen ervan op te duiken, en zien we dat het systeem niet perfect is, en moet worden teruggeschroefd. Je kan de economische groei niet immer drie of vier procenten per jaar laten toenemen! Of wat dacht je dan? 
    Maar het systeem van winstbejag blijft behouden, ook als het falende is, met als resultaat onbetaalbare huizen, onbereikbare luxe, meer armen, meer uitsluiting van mensen... Kortom, het systeem keldert zichzelf van binnenuit!
    We krijgen altijd een dubbel signaal toegestuurd door ons systeem: enerzijds moet het zo, anderzijds kan het dan weer niet omdat er te grote beperkingen zijn.

    Dit alles gebeurde echter vroeger ook, en nog wel in veel ergere mate dan nu. Maar omdat de media overal ter wereld aanwezig zijn, en ze iedere onrusthaard dezelfde dag dat hij ontstaat in onze woonkamer brengt, worden we allemaal heel gevoelig en angstig voor de toch wel onzekere buitenwereld. We zien niets anders meer dan leed en verdriet, en we worden dus steeds gevoeliger voor al deze zaken. Diep vanbinnen zijn we bang dat het ook aan ons kan gebeuren. 
    De buitenwereld zegt het ons zelf: 'ik kan jullie geen houvast bieden', maar wij luisteren er niet naar.

    De wereld verandert dus niet echt, want hij is altijd al zo geweest, maar onze gevoeligheid neemt op dit ogenblik wel heel sterk toe! 
    En dat er steeds meer en meer gevoelige mensen hier op aarde rondlopen kan je overal om je heen duidelijk waarnemen. 
    Je moet al blind én doof zijn om dat niet te merken.

     


    Dit alles is het gevolg van onze afscheuring van God. 
    Toen dit eenmaal gebeurd was, ging ons bewustzijn de verkeerde kant uit. 
    In plaats van de anderen in ons bewustzijn in te sluiten, gingen we ze uitsluiten, waardoor we nu een buitenwereld waarnemen rondom ons, met heel veel duistere figuren die ons het leven zuur maken, althans zo denken wij. 
    Vroeger was die buitenwereld er niet, omdat iedereen in ons bewustzijn was ingesloten. En naar binnen, is evengoed een weg als naar buiten, en biedt dus evenveel mogelijkheden om een wereld te maken als de wereld buiten ons, die wij nu waarnemen.
    En die fameuze buitenwereld, met miljoenen figuren die we allemaal buiten ons eigen bewustzijn willen houden, wordt steeds meer stresserend, steeds meer angstig, en steeds meer zondig.
    Vanwege de verkeerde gedachte om iedereen buiten te sluiten zien we hen als concurrenten, en omdat er zoveel zijn, begint het ons allemaal heel erg boven het hoofd te groeien. 
    We kunnen hem dan ook niet meer aan, die buitenwereld!

    En net dit is het signaal dat van de Goddelijke wereld uitgaat om naar huis terug te keren. Want wie naar buiten zal blijven kijken, en dus zijn broeder als anders en afgescheiden van hemzelf ziet, zal er niet aan ontkomen om steeds meer en meer zonde te zien, en steeds meer en meer te gaan oordelen en veroordelen. 
    Hoe meer de anderen je voor de voeten lopen, hoe meer je hen zal vervloeken, en hoe ellendiger je jezelf zal voelen.
    Daardoor zal stilaan het inzicht rijpen dat de echte weg voor het bewustzijn niet naar buiten gericht is, maar naar binnen! 
    Dat niet uitsluiten maar insluiten de oplossing is.
    Want wie de anderen weer insluit, wie ze weer in zijn bewustzijn opneemt, en stopt met oordelen en veroordelen, kortom wie kiest om weer te zijn zoals hij geschapen werd door God, zal aan de droeve wereld die hij nu ziet kunnen ontsnappen, en hem overstijgen.

     

    In 2012 zal de wereld dus niet echt vergaan, zoals sommigen denken. Maar hij zal wel verdwijnen uit het bewustzijn van al degenen die het aandurven om weer naar binnen te kijken, en om zijn broeders in gedachten in te sluiten, en niet meer uit te sluiten.
    De wereld zal dus voor bepaalde personen van binnenuit verdwijnen, omdat hij, ellendig zoals hij nu is, niet meer in hun bewustzijn aanwezig zal zijn. Ze zullen er niet meer aan deelnemen zoals de maatschappij het hen heeft opgelegd. Ze zullen met hun bewustzijn kiezen voor de innerlijke wereld, en niet meer voor de uiterlijke die hen al die onrust bezorgt.
    En al de anderen die er niet voor kiezen, zullen met de onrust verder moeten leven.
    Dit alles zal alleen maar het gevolg zijn van het kiezen voor de juiste gedachten, en het achterlaten van gedachten die zorgen voor uitsluiting, en die dus waardeloos en nutteloos zijn.
    De verandering die is aangekondigd zal dus van ieder individu apart van binnenuit komen, vanuit hun bewustzijn, en niet vanuit de buitenwereld.

    In "cursus in wonderen" (uitgeverij Ankh-Hermes) zegt Jezus dat een universele ervaring van de goddelijke wereld niet alleen mogelijk, maar zelfs noodzakelijk is. 
    En voor wie Jezus (of het Christusbewustzijn indien u die term verkiest) kent, weet dat Hij zoiets niet zomaar zegt, maar dat wanneer Hij het zegt, het een vaststaand feit is dat dit zal gebeuren.
    De (gedachte)krachten van al degenen die de weg naar binnen zijn aangevat worden geleidelijk aan gebundeld, en zullen voor een gezamenlijke en wereldwijde openbaring van de goddelijke wereld zorgen. Er zal dus een moment komen dat iedereen tegelijkertijd het goddelijke bestaan even opnieuw mag proeven.
    Maar zoals altijd met het bewustzijn het geval is, kan je kiezen wat je wilt, en zullen de enen dus een onvergetelijke ervaring kennen wanneer dit gebeurt, terwijl anderen zullen zeggen: 'zo, dat hebben we ook alweer gehad.'
    Voor de ene die zijn aandacht naar eenheid en liefde gericht is, zal het een aansporing en aanmoediging zijn om de juiste weg verder te gaan, maar voor diegene die zijn aandacht alleen op de aardse geneugten gericht heeft, zal het een 'fait -divers' zijn, dat hij straks alweer vergeten is.
    Op die manier zal er dus een scheiding voltrokken worden, van zij die de aarde als speeltuin willen behouden, en van zij die de hemel nu als hun enige doel nog kiezen.
    En die scheiding zal alleen maar in het bewustzijn gebeuren, en nergens anders. Want beide partijen gaan immers compleet de andere kant uit, omdat ze een ander doel kiezen om waarde te geven aan hun bestaan, en zullen dus met hun bewustzijn van elkaar weggaan. 
    Wat de ene als een kans ziet om te groeien naar liefde, zal de ander zien als een ellendige gebeurtenis, een tragisch voorval, of het nakend eind van het eigen bestaan dat men in de buitenwereld wil opbouwen.



 

Foto's

photo photo photo photo