Wij zijn geschapen naar Gods evenbeeld

Wat een fraaie bedoening moet het daar in de hemel zijn, wanneer God gewoon op ons mensen zou gelijken! Bibberend van de kou, zwetend in bloed en tranen van angst, klein en onbenullig, en niet bij machte om de wereld waarin hij verblijft te controleren!
Totaal overgelaten aan zijn lot, in een bedreigende wereld waarin de dood achter elke hoek aanwezig kan zijn, beweegt God zich voort en doet hij zijn werk als onverbiddelijke rechter over goed en kwaad!
Het is niet te verwonderen dat wij allemaal zo bang zijn voor die God van ons, want een God die op ons gelijkt, wat een armzalig schepsel zou dat wel niet zijn! Met recht en rede keren wij ons dan ook allemaal af van zulk een onbenullige God, want hij kan ons geen voldoening schenken omdat hij ook niet méér middelen voorhanden heeft dan het lichaam dat wij aan onszelf te bieden hebben.
Maar als hij dan toch op ons zou lijken, zou God dan een blanke of een zwarte zijn, of zou hij oosters of westers in zijn denken en handelen zijn? Welk deel van de wereld zou dan het best beantwoorden aan het beeld dat God zelf heeft?
U merkt het wel, de manier waarop wij God interpreteren is gewoon larie.

En nochtans komen de woorden uit de mond van degenen die het konden weten!
En dus moeten ze wel juist zijn!

Wij zijn inderdaad geschapen naar het evenbeeld van God zelve. Maar als de stelling dat God een lichaam is of dat hij er op zijn minst op gelijkt, niet kan opgaan, dan moet er dus duidelijk iets verkeerd zijn aan de manier waarop wij onszelf waarnemen!
God heeft ons inderdaad naar zijn evenbeeld geschapen!
Maar God is een energie van gedachten (‘God is geest’), een oneindige bron van alleen de hoogste gedachte van liefde en vrede. En dat is precies de manier waarop God ook ons geschapen heeft.
De kenmerken die God heeft, zijn net dezelfde als die wij hebben, wanneer wij onze aandacht alleen nog fixeren op de liefde die in ons aanwezig is, en niet meer op een buitenwereld die we zelf gemaakt hebben juist om ons van God af te scheiden.
Alleen maar vanwege het feit dat we ons wilden afscheiden van God, zitten we nu allemaal in afzonderlijke lichamen vast gekluisterd. Maar voorheen, toen God ons geschapen had als dezelfde gedachte van liefde die hij zelf is, waren wij een deel van het grote geheel en waren wij deelachtig aan het totale bewustzijn van het universum.
God heeft ons geschapen als een onbeperkt bewustzijn van liefde, maar wij hebben onze (gedachte)krachten verkeerd aangewend, en daardoor zijn er grote belemmeringen ontstaan voor de liefde. Het lichaam dat we nu als het onze beschouwen is de waarheid die we op dit moment verkiezen in plaats van die hoogste liefde. Het lichaam heeft dus de plaats van liefde ingenomen in ons bewustzijn, en juist van dit lichaam laten wij ons geluk afhangen. De buitenwereld samen met al de andere lichamen erin, allemaal met een wil verschillend van de onze, bepalen vanaf nu wat ons gelukkig maakt, en wat niet. En iedere wil in deze wereld die we zelf geschapen hebben is verschillend van de wil van God, omdat iedere wil voortaan alleen maar naar zichzelf kijkt, en geen rekening meer houdt met al de anderen.

Een bewustzijn in een lichaam, van de rest van de wereld afgezonderd, is niet het juiste beeld van God. De wereld van God verschilt juist van de onze, omdat het fundament ervan, het uitgangspunt volledig anders is. In onze wereld is ‘afgescheiden zijn’ het fundament, in de wereld van God wordt er echter eerst uitgegaan van ‘eenheid’ vooraleer men verdere redeneringen maakt.
God heeft immers genoeg aan het bewustzijn zelf, en ziet geen buitenwereld die zijn vrede kan verstoren. Hij is liefde, en hoeft daar geen nieuwe wereld voor te maken! Alleen het bewustzijn van liefde is genoeg, en precies dat brengt ook de hoogste ervaring van vreugde teweeg. Waarom zou God dan op een mens willen gelijken?

Wil je je opnieuw bij God vervoegen, laat je geluk dan niet afhangen van je werk, je huis, je familie, je mooie meubelen, je nieuwste technologische aanwinst, de gebeurtenissen van de wereld, je oversten of de wereldleiders, het weer…
Zoek daarentegen binnenin jezelf naar het geluk, door je alleen maar gelukkig te verklaren zonder dat je aan een van deze dingen nog waarde hecht. En vergeet niet dat het de belofte van God zelf is, dat je dan opnieuw zijn wereld zult mogen aanschouwen, en dat hij je niet in de steek zal laten voor de behoeften die we nu nog menen te hebben met ons lichaam. Je hoeft dus de wereld van ellende niet te blijven zien, want als je de wil van God die bestaat uit liefde voor iedereen, weer als de jouwe aanvaardt, dan zal God zelf jouw bewustzijn weer verenigen met het zijne!