Islam

    Het is niet zo dat ik zelf de weg van Islam bewandel. Maar ik vertoef wel regelmatig in de omgeving van hen die het wel doen. Daarom vind ik het niet onbelangrijk om er toch ook een klein woordje over te zeggen.

    Omdat Islam op dit ogenblik een "hot topic" is geworden in de ganse wereld, mag deze wereldgodsdienst zeker niet in deze website ontbreken.
    Op vele plaatsen in de wereld is Islam letterlijk "brandend" actueel, en wordt hij gekenmerkt door vuurhaarden, opstand en vernietiging. Het spreekt vanzelf dat deze dingen alleen maar gebeuren door mensen die met de ware toedracht van Islam niets te maken hebben.

    Het is aan ieder van ons om te begrijpen dat er op deze wereld heel veel verschillende mensen rondlopen, ongeacht hun godsdienst of afkomst, die allemaal op een ander denkniveau functioneren. Het aanvaarden van ieder individu op zijn eigen denkniveau, is voor de ware zoeker naar Allah een van de grootste uitdagingen.
    We kunnen er nu eenmaal niets aan doen dat sommige mensen de ware aard van teksten over liefde, nog niet op de juiste manier wensen te interpreteren.
    Wannneer je over Allah praat, dan praat je over Liefde.
    Kan je dan in je woorden en je daden iets anders dan liefde laten doorschijnen?
    Vele mensen denken nog steeds van wel.

    Liever dan de teksten eens wat ruimer te interpreteren, en het totaalpakket van de boodschap eens te bekijken, alsook de richting van liefde die ermee bedoeld wordt,  worden een paar uit hun verband gerukte zinnen gebruikt om de wereld van het belang van oorlog, misbruik en geweld te overtuigen. 
    Wat deze mensen niet beseffen, is dat men door slechts één enkel zinnetje toe te passen, men tegelijk het hoofddoel van de ganse boodschap aan het negeren is.

    Bovendien zijn religieuze teksten steeds als richtingaanwijzer voor ieder individu persoonlijk bedoeld, en zijn ze nooit bedoeld om ze aan je medemens als een wet op te leggen. 
    Wanneer jij op een bepaald moment voor Allah kiest, dan besef je tegelijk ook dat er eens een periode in je leven is geweest dat je zelf nog ongelovig was, en dat je toendertijd dus duidelijk zelf ook nog onwetend was over het bestaan van een betere weg. 
    Alleen al omdat je zelf ooit onwetend bent geweest, en je nu toch tot ander inzicht bent gekomen, kan je begrijpen dat de anderen hun moment, om ook de keuze voor Allah te maken, vroeg of laat ook wel zal komen. 
    Alleen al daardoor weet je dat je hen niet meteen van jouw huidige gelijk moet overtuigen, want dat zal het leven onder leiding van Allah, zelf wel doen. Net zoals dat indertijd met jou is gebeurd.
    Men hoeft dus absoluut niemand te dwingen om godsdienstig te zijn, want ieder kent zijn eigen tijd en zijn eigen weg van bewustwording, en die tijd komt op het ogenblik dat daar het meest geschikt voor is voor die persoon.

    Het Westen is overduidelijk bang van Islam.

    De reden daarvoor ligt in het feit dat het voor ons westerlingen nog maar een paar decennia geleden is dat we met het despotisme, het allesoverheersende macht- en angstbewind van de Katholieke kerk, hebben afgerekend. En het laatste wat we nu willen, is dat er weer een nieuwe despoot zou rechtstaan om ons te vertellen wat we moeten doen. 
    Vandaar dus onze grote angst voor een nieuwe godsdienst die de touwtjes van ons leven weer op grote schaal in handen zou nemen, zonder het individu enige inbreng of ruimte te gunnen om te groeien. 
    Hiermee wil ik niet zeggen dat Islam een despotische godsdienst is, maar wil ik wel zeggen dat iedere godsdienst, om het even dewelke, voor het doel van despotisme heel makkelijk kan misbruikt worden. En dat is wat in de ganse wereld, in talloze godsdiensten, onophoudelijk gebeurt.

    Het waren vooral de uiterlijke kenmerken, de rituelen en de gebruiken, die de mensen in het westen angst aanjaagden ten tijde van de overheersing van het christendom. Want het waren net die uiterlijke dingen die konden worden aangegrepen door de controlerende instanties om de mensen te taxeren op hun waarde in de godsdienstige groep. 
    Wanneer men niet of te weinig deelnam aan de uiterlijke rituelen, om het even dewelke dat zijn, of niet genoeg sympathie betoonde tegenover de groep, dan werd dit aangegrepen om de ander te veroordelen en terecht te wijzen. Velen zijn zo, omwille van uiterlijkheden, een verschrikkelijke dood gestorven, onder het mom van de liefde voor een of andere despotische god. 
    En ook dat is onze angst voor Islam, want zoals wij in het Westen het zien, is Islam net als het Christendom vroeger, een godsdienst van alleen maar uiterlijkheden, geboden en rituelen. De diepere waarden waar we allemaal naar op zoek zijn worden overschaduwd door een heleboel regeltjes, en op zonde en straf berustende wetten.
    Althans, zo schijnt het ons westerlingen toch toe.

    Ikzelf weet dat Islam in zijn diepste betekenis niet zo is, maar de manier waarop Islam zich voornamelijk profileert naar buiten toe laat helaas weinig ruimte voor interpretatie voor zij die slechts met het oppervlak van Islam kennismaken. Men legt zowel in het westen, als bij Islam zelf, maar al te veel de nadruk op de talloze gebruiken en uiterlijke dingen, terwijl de ware identiteit van een godsdienst zich in feite in het innerlijke van de mens afspeelt. Ieder godsdienstig debat dat zich tot deze uiterlijkheden beperkt is in feite een zeer beperkt debat, en kan nooit tot een oplossing leiden. Het gaat immers nooit over de kern van de zaak. 
    De uiterlijkheden zijn namelijk maar het eerste aangrijpingspunt waarmee om het even welk individu zijn eerste passen op het godsdienstig pad zet . Zonder een verdere verdieping van het bewustzijn, en een groter besef naar binnen toe (meer begrip, verdraagzaamheid, vrede en liefde naar anderen toe, gekoppeld aan een groter bewustwording van de eigen kracht) wordt er over godsdienst gediscussieerd op een niveau dat niet eens ter zake doet. En blijkbaar schijnt niemand dit te snappen.
    We zullen mekaar bijgevolg nooit begrijpen, zolang we slechts aan de oppervlakte blijven rondwaren, en niet op de diepere betekenis van mekaars denken willen ingaan.

    Laten we de situatie eventjes van alle kanten analyseren.

    bullet_pieces_1.gif     Als eerste kunnen we natuurlijk het argument aanvoeren dat mensen een vrije wil hebben, en dat er sommige mensen zijn die daardoor helemaal niets van om het even welke godsdienst willen weten. Dit is gewoon een feit!
    Doen deze mensen iets verkeerds? 
    Neen, zeker niet. 
    Hoogstens kunnen we zeggen dat ze nog wat kortzichtig denken, omdat ze geen rekening houden met datgene wat er ons na dit aardse bestaan allemaal te wachten staat.
    Heel wat mensen uit het Westen bevinden zich in deze denktoestand. Nu de Katholieke kerk haar greep noodgedwongen heeft gelost, willen velen van de (denkbeeldige) vrijheid van het leven in materie genieten. 
    Het kan echter niet anders of vroeg of laat zullen deze vrijheidzoekers tot het besef komen dat er in de materiële wereld niet echt vrijheid te vinden is. Dat is immers de reden waarom iedereen toch steeds op zoek blijft naar houvast in de geestelijke wereld, hoe sterk men ook in het materiële verankerd zit.
    Het aanvaarden van deze mensen en hun nog beperkte denken zou een essentieel onderdeel van iedere godsdienst moeten uitmaken. Het is immers juist een daad van liefde en mededogen van diegene die de weg naar Allah zijn ingeslagen, om begrip op te brengen voor hun starre materiële denken.
    Kan je immers iemand dwingen om van overtuiging te veranderen zonder de Liefde zelf geweld aan te doen?
    Kan je Liefde winnen door overheersing?
    Of wordt liefde enkel door het geven van liefde zelf ontwikkeld?
     

    bullet_pieces_2.gif     Als tweede item kunnen we de positie van Islam tegenover de andersdenkenden eens nader bepalen. 
    Wanneer we lessen trekken uit de vergissingen van het Christendom, dan zouden we al vlug inzien dat dwang niet werkt. 
    Ook zouden we met zijn allen, Islamieten en niet - Islamieten, best eens gaan nadenken of we moeten blijven dat grote belang hechten aan de uiterlijke uitingen van een godsdienst. Is godsdienst niet feitelijk bedoeld als iets voor het inwendige bewustzijn van de mens? Gaat godsdienst er dan niet over om een individu naar eenheid en liefde in zijn denken te leiden?
    Moeten die uiterlijke dingen dan echt zo belangrijk zijn en blijven? 
    En deze vraag wordt best eens overwogen en  beantwoord door beide partijen die met deze discussie te maken hebben. Namelijk zowel door de Islam zelf, alsook door de tegenstanders ervan in het westen. 
    Want niemand is in feite tégen Islam. 
    Hoe kun je nu tegen liefde zijn? 
    Maar het westen is wel tegen de expliciete uitingen ervan in de buitenwereld.
    Zolang wij westerlingen dus slechts hoofddoeken of rituele slachtingen blijven zien, en niet dieper gaan kijken naar de inhoud, zullen we nooit met Islam en zijn ware bedoeling in contact komen. Maar evenzeer is het zo dat zolang Islam aan die expliciete uitingen onvoorwaardelijk blijft vasthouden, zij er zelf voor kiezen om anders te zijn, en om zich dus als groep van anderen af te zonderen.

    Uit gans deze situatie valt nu een heel belangrijke les te leren voor de ware zoeker naar echt geloof
    Uiterlijkheden, of wat men ziet in de buitenwereld, zorgen altijd voor afscheiding en twist!
    En dat is steeds het geval voor beide partijen die er waarde aan hechten.
    Dat is de grote les die we hier kunnen leren. 
    Dit is een hoofdwet in het ganse universum!

    Of je nu voor of tegen iets bent, dat blijft gewoon hetzefde.
    Zolang je immers ofwel voor, ofwel tegen iets aan het vechten bent, hecht je er duidelijk nog heel veel belang aan, en zal dit feit je van je innerlijke rust, je vreugde in je bewustzijn en je verbondenheid met de anderen weghouden. Je kan heel makkelijk een groep gaan vormen met zij die ervoor zijn, maar dan zal er automatisch een groep ontstaan met zij die ertegen zijn. En waar blijf je dan weer met je liefde voor iedereen, als je zij die ertegen zijn moet bevechten? 
    Zijn uiterlijke dingen dan echt belangrijker dan de liefde in het hart?
    De keuze voor de echte gelovige is dus niet meer of je voor of tegen iets moet zijn, neen, de echte keuze wordt bepaald door een duidelijk standpunt in te nemen om je innerlijke vrede in het bewustzijn ten allen tijde te bewaren, en daardoor ook je liefde voor de anderen. Het alternatief is om anders voor de uiterlijke schijn van de buitenwereld te kiezen en daar verschillen te zien die ons van mekaar blijvend zullen weghouden.
    De buitenwereld is altijd, maar dan ook altijd, een barricade voor echte liefde. 
    De buitenwereld is immers een wereld opgebouwd uit verschillen. En zolang je naar verschillen blijft kijken, zal je nooit de liefde vinden die alleen maar uit eenheid en gelijkheid bestaat.

    Islam, net als iedere ander godsdienst, zou zich dus kunnen profileren als een uitnodigende religie, die weliswaar bepaalde richtingaanwijzers en gebruiken heeft, maar die daarom niet noodzakelijk door iedereen zo strict moeten worden gevolgd. 
    Er zijn aanwijzingen die kunnen en mogen gevolgd worden, maar alleen dan als ze de persoon zelf dichter bij zijn hart brengen. In de andere gevallen moet het met evenveel gemak mogelijk blijven om de gebruiken eventjes terzijde te laten, en tegelijkertijd toch ook nog steeds begrip en liefde op te brengen. En zelfs wanneer iemand zich totaal zou afkeren, of een totaal andere richting zou uitgaan, dan nog is het de taak van de ware gelovige om de liefde en het begrip voor iedereen in zijn hart te bewaren.
    Een godsdienst moet dus vooral een organisatie zijn die aan iedereen zijn tijd en zijn plaats gunt om de weg naar Allah te verkennen.

    Dit brengt ons automatisch naar het derde punt, dat tevens het meest belangrijke is.

    bullet_pieces.gif     Uiteindelijk zal iedereen die Islam met liefde en toewijding toepast, de weg naar zijn eigen hart terugvinden. En dat is de enige ware bedoeling van Islam. 
    In feite is dit de ware bedoeling van iedere godsdienst, namelijk het individu opnieuw laten kennismaken met zijn eigen innerlijke kern van liefde.
    De weg naar liefde in het hart, is het doel van de reis voor iedereen. Ongeacht welke weg je volgt, of hoe lang je erover doet.

     

    Iedereen in het westen doet er echter goed aan om hetvolgende toch eens trachten te begrijpen:

    Om het individu wakker te maken uit zijn isolatie in de materiële wereld, moet men eerst ergens een aangrijpingspunt weten te vinden om mee aan de slag te gaan. Iedereen die alleen maar met zichzelf en met materiële zaken bezig is, loopt als een eenzaam individu rond in deze wereld. Hij heeft duidelijk nog geen weet van samenhorigheid, en zal steeds de wetten van de sterkste hanteren om zijn gelijk te kunnen behalen tegen de anderen.
    Toch kan er ook niemand op deze wereld rondlopen die niet ook, al was het maar een klein beetje, naar liefde en eenheid smacht, omdat dit ons aller diepste verlangen is. Voor het eenzame en egoïstische individu dat nog vastzit in zeer beperkt denken, zit dit diepste verlangen nog ver weg verborgen in zijn bewustzijn. De buitenwereld heeft nog steeds de overhand over zijn denken, en liefde is in zijn bewustzijn alleen nog maar een vaag verlangen.
    Maar Allah wil aan dat vage verlangen van iedereen tegemoet komen, omdat Allah weet dat alleen dit, alleen de liefde in het hart blijvende vreugde kan schenken.
    Daarom wordt er in godsdiensten dikwijls eerst gewerkt met een aangrijpingspunt in de materiële wereld. Want dat is de enige mogelijkheid om iemand een ommekeer in zijn denken te laten maken. Het is niet mogelijk om iemand in één enkele keer een volledige ommezwaai te laten maken van een egoïstisch leven zonder wet of gebod, naar een vroom en toegewijd persoon aan de liefde. Om iemand uit zijn starre denken vrij te maken, moet men gaan inspelen op de dingen waar hij op dat moment belang aan hecht. En dat is materie en lichamen. Want alleen naar die dingen wil hij immers luisteren, omdat hij alleen die dingen nog maar kent. Daarom verlopen de eerste passen in de richting van Allah heel vaak via het werken met lichamelijke rituelen en materiële symbolen die in de uiterlijke wereld voor die persoon nog belangrijk zijn. Zonder dit zou er geen beginfase, en dus ook geen ommekeer mogelijk zijn.

    Via bepaalde rituelen, lichamelijke handelingen en gebeden wordt in de beginfase de aandacht beetje bij beetje van de wereld weggeleid, en maakt men voor het eerst contact met een andere wereld binnenin zichzelf. Dit is de eerste stap in het bij jezelf naar binnen kijken. Op deze enkele ogenblikken per dag heeft de beginnende leerling de kans om heel even met een glimp van de andere werkelijkheid, de liefde en verbondenheid met de ene Schepper, op te vangen. 
    Dit is het allereerste prille stadium dat een omkering mogelijk maakt. Het eenzame individu dat met zijn denken vasthangt in de materiële wereld wordt uitgenodigd om deel te zijn van een groter geheel, en om daar via allerlei rituelen uiting aan te geven. Zo kan hij langzaam maar zeker beginnen inzien dat er meer moet zijn dan alleen maar vechten voor zichzelf in de materiële wereld.

    In dit eerste stadium is het trouwens ook dat de meeste vergissingen plaatsvinden.

    Het individu dat vroeger zonder enige religieuze achtergrond rondliep, is blij om een aansluitingspunt met anderen gevonden te hebben. Daarom wil hij deze tot nog toe ongekende vreugde die hij nu ervaart delen met anderen. Maar niet iedereen is op hetzelfde moment klaar om deze stap te zetten, en daarom krijgt hij niet altijd de gewenste respons van anderen om hem heen. Niet iedereen denkt immers op hetzelfde moment in dezelfde richting. 
    Heel dikwijls wordt dit feit ervaren als een teleurstelling tegenover de anderen, want men zoekt uiteraard eerst in zijn eigen familie - of vriendenkring. Hierdoor kan de persoon die nog maar pas zijn eerste passen op de weg van Allah gezet heeft, terugvallen in een gevoel van afkeuring, spanning of gewelddadige denken, tegenover wie eerst zijn partner, vrienden of familie waren.
    Omdat men pas in de beginfase is aanbeland, en men zich nog eenzaam voelt, eist men van de anderen om dezelfde weg op te gaan. Dit kan zich daardoor gaan uiten in dwang naar anderen toe om dat eenzame gevoel te compenseren.

    Maar ook nu zet Allah zijn werk verder. 
    Deze persoon die nog maar pas de eerste stappen heeft gezet, zal en moet tegenkanting ondervinden van de mensen in zijn omgeving. 
    Deze tegenkanting is, het zal u misschien verbazen, het werk van Allah zelf. 
    Want Allah wil je nu verder de weg tonen. 
    Daarom brengt Hij mensen in je omgeving, die net het tegenovergestelde denken als jij. Hetzij mensen die een andere weg kiezen dan jij, hetzij mensen die er op dat ogenblik nog niet klaar voor zijn om deze stap te zetten.

    Dit is nu het moeilijkste punt. 
    Want nu kan de beginnende leerling twee richtingen uit. 
    Ofwel gaat men opnieuw een ganse tijd richting eenzaamheid, dwang en gevecht tegen de anderen; ofwel keert deze persoon zich nu naar binnen, in zijn eigen bewustzijn, in zijn eigen denken, om daar de rust en de vrede te zoeken die hij in de buitenwereld toch niet vindt.
    In geval van het tweede, is de juiste weg gevonden. 
    De beginnende leerling is nu tot inkeer gekomen, en beseft dat het geen enkele zin heeft om te vechten tegen de buitenwereld. Hij kan gewoon in zijn eigen denken beslissen om de buitenwereld niet meer belangrijk te maken. Want door juist de buitenwereld wel belangrijk te maken verliest hij immers steeds maar zijn kalmte, zijn vrede, en zijn innerlijke rust. 
    Op die manier geraakt hij nooit in balans, en mist hij precies de ware bedoeling van Islam.

    Nu is dan ook het moment aangekomen voor de ware ommekeer. De uiterlijke rituelen die wel nog worden uitgevoerd, worden steeds minder belangrijk in verhouding met het gevoel van innerlijke rust die men ervaart bij het bidden. Het bidden wordt een diep gevoel van éénzijn met de schepping, en steeds meer gaat men belang hechten aan dit gevoel. Daardoor wordt de activiteit in het dagelijkse materiële leven steeds minder en minder van belang. Innerlijke rust wordt verkozen nu boven uiterlijke omstandigheden die alleen maar angst en onrust opwekken. En bovenal gaat men ook steeds meer en meer deze innerlijke rust die men ondervindt tijdens het gebed, meenemen doorheen de ervaringen en de ontmoetingen van de ganse dag.

    Een wonder is nu geschied!

    Een eenzaam individu, dat vroeger alleen maar aan zichzelf dacht en constant drukte maakte in de buitenwereld, heeft via een geleidelijke weg terug aansluiting gevonden bij Allah, en is zo bevrijd van zijn angstige en wrede denken dat hij destijds had. Hij heeft rust en innerlijke vrede gevonden, en omdat hij dat uitstraalt in alles wat hij doet, geeft hij die rust en vrede door aan al de anderen die met hem op een of andere manier in contact komen.
    Het woord van Allah, de bedoeling van Islam wordt nu als het ware zonder woorden verspreid over de wereld. Alleen al door zo een persoon te ontmoeten, wordt vanzelf die innerlijke bewustwording doorgegeven.

    De liefde van Allah heeft op geen enkel moment gevochten voor haar gelijk. 
    Ze heeft geduldig gewacht, en iedere mogelijkheid aangegrepen om het eenzame individu beetje bij beetje naar huis terug te leiden. Zonder gevecht, zonder angst, heeft ze een uitnodigende weg uitgestippeld om iedereen naar het ware pad te brengen.

    Voor zij die hier aankomen, is het eindpunt bereikt. Hier komt men alleen wanneer men de buitenwereld ondergeschikt maakt aan de vrede van de binnenwereld in uw bewustzijn. Hier kan men alleen vertoeven door de dingen die uw innerlijke rust verstoren achter te laten, en ze onbelangrijk te maken. 
    Niemand die hier vertoeft, hecht nog belang aan discussies over uiterlijkheden, macht, geld of materiële rijkdom. Wie hier is aangekomen heeft ingezien dat juist deze uiterlijke dingen de innerlijke rust in de weg staan. Hij neemt er nog steeds aan deel, aan de uiterlijke wereld, omdat hij er nu eenmaal middenin leeft, maar hij hangt er niet meer met zijn denken aan vast. 
    In alles wat hij doet is er slechts één ding het belangrijkst: het bewaren van zijn innerlijke liefde en vrede.

    Vroeg of laat zal iedereen dus inzien dat rituelen op zich soms noodzakelijk, maar duidelijk niet genoeg zijn. Maar dat de ware godsdienst, de godsdienst van het hart is. 
    Ware Islam gaat over het toepassen in het dagelijks leven van de aangeleerde principes van liefde, en die kunnen niet anders worden toegepast dan door de materiële wereld in waarde te verminderen in het eigen bewustzijn ten gunste van de innerlijke vrede.
    Daar, in uw hart en in uw denken, daar is het dat Allah ons gadeslaat. 
    Allah weet alles over u, omdat hij uw denken kent. 
    Je kan Hem dus niet misleiden door aan de ene kant rituelen uit te voeren, en aan de andere kant in uw diepste denken iets heel anders voor te staan. Hij weet het wanneer jij nog aan strijd en gevecht denkt.
    En dus zal een ware gelovige vroeg of laat tot de vaststelling komen dat alleen de hartsbedoeling om liefde aan de wereld te geven de enige juiste beslissing is.

    De personen die deze uitsluitend liefdevolle weg uiteindelijk gevonden hebben en hem ook toepassen, zijn niet meer de personen die sterk in de openbaarheid treden. 
    Zij zijn het die in stilte hun werk doen, en zonder veel ophef of misbaar hun goedheid aan de wereld schenken. 
    Liefde is een stille kracht. 
    Hier overstijgt Islam de uiterlijke wereld, en vindt Hij aansluiting bij Allah. 
    Hier wordt het Goddelijk Kenmerk in de mens wakker.

    Maar omdat Liefde in stilte zijn weg gaat, komt het natuurlijk ook daardoor dat al diegenen die wel nog veel misbaar maken, de overhand halen in de wereld. Zo zijn zij bij machte om de bevelen en de orders uit te vaardigen die van iedere godsdienst een despotische toestand maken. 
    Iedere religie zou hier sterk op zijn hoede moeten voor zijn, en in zijn communicatie naar de buitenwereld toe heel duidelijk in woord en daad laten blijken dat het steeds om een uitnodiging gaat, en nooit om dwang en angst, of om strenge richtlijnen die door de gemeenschap zullen worden gecontroleerd en bestraft.

    Men zou er goed aan doen om de weg naar Allah heel duidelijk in al zijn facetten te beschrijven als een geleidelijke weg, die moet rijpen in het bewustzijn, en die in verschillende stadia verloopt voor ieder individu. Dit houdt natuurlijk ook in dat sommigen tijdelijk zullen falen in hun bedoelingen, en soms het spoor bijster zullen zijn. 
    De uiteindelijke weg kan dus helemaal geen starre weg zijn, maar moet ten allen tijde soepel genoeg zijn om iedereen die wat meer tijd nodig heeft, er ook daadwerkelijk in op te vangen.
    Met als eindpunt voor iedereen, de totale overgave aan Allah in alles wat men maar doet of zegt, steeds bewust van de kracht van Liefde voor iedereen om ons heen.

     

     

     



 

Foto's

photo photo photo photo