Er is een andere werkelijkheid dan deze die wij nu waarnemen.
Er is een andere waarheid dan de wereld van tegenstellingen waarin wij op dit moment onze weg trachten te vinden, maar nog nooit gevonden hebben.
Er bestaat wel degelijk een wereld van liefde die onvoorwaardelijk is, rechtvaardigheid voor allen garandeert, en geluk zonder tegendeel schenkt; ook al zien we die op dit moment nog niet.

En die wereld is niet verder van u verwijderd dan een verandering in uw eigen bewustzijn. Een verandering van denken is alles wat daartoe nodig is.

Je hoeft er niet voor te sterven, geen verre ontdekkingsreizen doorheen het onmetelijke heelal voor te ondernemen, noch een hemel proberen te zoeken bij een onbereikbare god die ergens op zijn troon de scepter zwaait.
Het enige wat je hoeft te doen, is bereid zijn om op dit eigenste ogenblik met andere ogen naar de wereld te kijken.

Wij zijn immers allen zonen van God. En alle zonen van God delen in gelijke mate Zijn onmetelijke scheppingskracht.

Precies dat is dan ook de reden waarom we er beter aan doen om te leren op een andere manier te kijken. Want de manier waarop je kijkt, is de manier waarop jij de wereld interpreteert, en de manier waarop je interpreteert, is de wereld waar je met je denken om vraagt.
Vanwege de scheppingskracht die voor altijd van jou is, is de manier waarop je naar de wereld kijkt dus ook de manier waarop de wereld het volgende ogenblik naar jou toe zal komen.

Wij die dachten dat het andersom was, worden nu ineens geconfronteerd met onze volledige verantwoordelijkheid over ons eigen leven en de wereld. Waar we voorheen dachten dat er eerst een gebeurtenis rondom ons plaatsgreep, die vervolgens onze reactie en emotie bepaalde en ze ook rechtvaardigde, worden we nu met een gans ander principe geconfronteerd.
Er is een immense scheppingskracht in ons, en er kan ons helemaal niets overkomen waar wij niet eerst zelf om gevraagd hebben!

Toch wel tijd nu, om er even bij te gaan zitten en hier eens serieus over na te denken. Want dit is zowel beangstigend indien we op dezelfde manier verkiezen door te gaan, als bevrijdend indien we daadwerkelijk voor het nieuwe denken zouden kiezen.
Wij zijn ten volle verantwoordelijk voor ons eigen leven! En de reden waarom dat zo is, is omwille van een kracht die in ons schuilt waarvan wij ons tot op heden niet eens bewust waren.
Aangezien die kracht voor eeuwig de onze is, kan het niet anders of wij zijn ze ook op dit moment al aan het gebruiken. Zij het dan duidelijk eerder tegen onszelf dan ten voordele van onszelf.
Die kracht is niets anders dan de kracht van het bewustzijn, de gedachtekracht, het erfdeel van de Goddelijke scheppingskracht.
Het is de kracht van datgene wat jij wilt, alleen maar door te denken.

In de opvatting van de wereld denken wij dat het leven zich als volgt aan ons ontvouwt :

Pijnlijke ervaring-->onze emotie van pijn en verdriet // Pijnlijke ervaring-->onze emotie van pijn en verdriet // Pijnlijke ervaring-->onze emotie van pijn en verdriet// Pijnlijke ervaring-->....

Christus stelt echter het volgende voor: Erken eindelijk eens je eigen scheppingskracht, en verplaats eenvoudigweg de pijltjes uit de reeks, want zo is het in feite allemaal begonnen :

-->Pijnlijke ervaring // Onze emotie van pijn en verdriet-->pijnlijke ervaring // Onze emotie van pijn en verdriet--> pijnlijke ervaring // Onze emotie van pijn en verdriet-->pijnlijke ervaring//...

Wanneer we dan ook blijven denken op de manier waarop we dat nu bezig zijn, dan is er geen uitweg mogelijk. Wij laten ons denken immers afhangen van de gebeurtenissen in de wereld, die duidelijk alleen maar naar dood en vernieling kunnen leiden.
Door eerst te kijken naar de wereld, en daarna hierover op een bepaalde manier te denken, vraag je om steeds meer van datgene waar je daarnet naar keek.
Scheppingskracht oordeelt niet.
Ze geeft je alleen datgene waar je om vraagt via je denken. Dat is de vrije wil die God aan al zijn zonen geschonken heeft.
Maar hoewel ze niet oordeelt, stelt scheppingskracht je wel voor de verantwoordelijkheid van de manier waarop je met de kracht omgaat.
Als je steeds maar weer van hetzelfde krijgt, als je steeds maar weer ziekte, zonde, dood en vernieling ziet, wordt het dan niet eens tijd om op een andere manier te gaan denken?
Als je geen uitweg meer ziet in deze wereld; als je op zoek bent naar rechtvaardigheid maar ze niet kunt vinden; of als je naar liefde snakt maar ze zelf niet durft te geven uit angst dat je vertrouwen misbruikt wordt, wordt het dan niet eens tijd om op een andere manier te gaan denken? Wordt het dan niet eens tijd om de kracht ten voordele van jezelf te gaan gebruiken?

Dat is waartoe Cursus in Wonderen je uitnodigt.

In feite gaat het om een ruil. Het gaat om het omruilen van de voortdurende tegenstellingen uit het dualistische denken die er nooit mee stoppen je te kwellen, voor het hemelse eenheidsdenken waaruit alle tegenstellingen en twijfels zijn weggenomen.
Wanneer je denkt in tegenstellingen, dan krijg je een wereld van tegenstellingen. En al deze tegenstellingen geven alleen maar pijn en verdriet, wanneer je niet weet wat je ermee aanmoet.
Maar wanneer je denkt in eenheid, dan krijg je de wereld van God.
Het is niet moeilijker dan dat.

Maar toch zullen wij wanneer we het beginnen toe te passen, op heel wat hindernissen stuiten. Wij zijn nu eenmaal heel diep in de wereld van tegenstellingen ingeworteld, en om nu terug te keren naar het eenheidsdenken, is er heel wat doorzettingsvermogen nodig.
We zullen namelijk geconfronteerd worden met onze eigen angsten.
Deze angsten zijn niet reëel. Het zijn slechts denkpatronen die wij in ons bewustzijn hebben opgebouwd doorheen de vele eeuwen dat we al in dualiteit hebben doorgebracht. En precies omdat het maar denkpatronen zijn, kunnen we ze veranderen of omruilen voor denkpatronen die ons beter kunnen dienen.

Dat is waartoe Cursus in Wonderen je uitnodigt.

En dus krijgen we in een tweede fase het volgende schema wanneer we Christus' voorbeeld volgen:

Pijnlijke ervaring-->vergeving van het oordeel over de situatie aan jezelf en aan anderen-->vreugde over de nieuwe vrijheid in het bewustzijn // Pijnlijke ervaring-->vergeving van het oordeel over de situatie aan jezelf en aan anderen-->vreugde over de nieuwe vrijheid in het bewustzijn // Pijnlijke ervaring-->vergeving van het oordeel over de situatie aan jezelf en aan anderen-->vreugde over de nieuwe vrijheid in het bewustzijn // Pijnlijke ervaring-->....

Om je denken uit deze wereld weg te halen moet de volgorde heel goed worden begrepen. Er is altijd eerst het denken, en pas daarna komt de wereld naar je toe zoals je daarnet gedacht hebt.
Vele mensen begrijpen dit niet.
'Ik heb toch niet zelf gewild dat dit of dat mij is overkomen!'
Maar kijk eerlijk naar jezelf. Ben je in rust en vrede? Of ben je eerder rusteloos en steeds wisselend van stemming en gemoed? Bedenk dat ook dit gedachtekracht is, en dat ook dit is wat je zal krijgen wanneer je erom vraagt. Er zijn maar weinig mensen die echt rust en vrede kunnen verdragen. Ze moeten actie hebben. Er moet iets gebeuren; er moet drama zijn. En wanneer ze die rust dan toch een keertje bereikt hebben, dan worden ze weer rusteloos, want ze vinden dat er toch tenminste 'iets' moet gebeuren in hun leven. En overeenkomstig hun vraag van rusteloosheid krijgen ze hun zin en zal er dus ook 'iets' gebeuren dat hen nog meer rusteloos maakt.

Het Christusbewustzijn dat spreekt in 'Cursus in Wonderen' is er dan ook op gericht om je naar innerlijke rust te leiden. Het nodigt je uit om onder leiding van de H. Geest een tocht aan te gaan richting eenheidsdenken. Zo een tocht is niet een onderneming die je op jezelf kan aanvangen. Ze moet wel degelijk onder leiding van de H. Geest gebeuren, omdat ze anders heel gauw in een nieuwe teleurstelling zal uitmonden.
De H. Geest zal tot iedereen spreken die zich bereid verklaart deze tocht aan te vangen. Wanneer Hij spreekt, dan hoor je geen stem. Maar Hij communiceert wel met jou via je broeders, je medemensen dus. Je broeders zijn dus de stem van de H. Geest. Via hun stem kan jij de weg naar het eenheidsdenken terugvinden.

"Twijfel nooit aan een broeder", zegt het Christusbewustzijn.

En dan komen we tot de ontdekking dat Christus ons van al ons denken dat we nu hanteren wil losmaken. Er komt een proces op gang waarbij al onze geloofsovertuigingen die ons nu in de wereld staande houden op de helling komen te staan.
Al onze opvattingen over levensonderhoud, over geld en bezit, over relaties of over werk. Allemaal worden ze aan de kaak gesteld.
Keer op keer nodigt het Christusbewustzijn je uit om een stukje angst en vereenzelving met het lichaam en materie los te laten. En iedere keer weer is het slechts een uitnodiging, die je zowel kan aanvaarden als verwerpen.
De cursus zegt slechts dit: 'wees ervan overtuigd dat wanneer Hij het vraagt, dat jij het kan'.

Meestal zal het ons echter niet onmiddellijk lukken om op Zijn vraag in te gaan. Maar geen nood. Hij herhaalt Zijn vraag zo vaak als het nodig is, totdat je op een bepaald moment uit jezelf de stap zet.

Onze angst om die stap te zetten komt voort uit het feit dat wij denken iets te zullen verliezen wanneer wij dat doen. Maar het Christusbewustzijn vraagt jou om ook hier goed over na te denken. 'Is het een offer om datgene los te laten wat jou naar ziekte en dood leidt?'
Niemand die bij zijn gezond verstand is hoeft daar lang over na te denken. Maar toch kan het een hele tijd duren vooraleer we daadwerkelijk de stap durven te zetten.

Het is als iemand die voor de eerste keer aan de rand van het zwembad staat, en in het water wil duiken. Hij ziet al de anderen duiken, en weet dat het mogelijk is. Maar hijzelf twijfelt. Hij heeft nog nooit op die manier in het water gesprongen. Zal hij zich niet bezeren? Zal hij niet verkeerd terecht komen? Wat als hij een slok water binnen krijgt? De twijfel kan lang aanhouden, en je kan daar lang aan de rand blijven staan. Maar toch zal je het nooit weten, tenzij je effectief met een duik in het water springt.
Zo is het ook met de weg die de H. Geest ons voorstelt. Er is dikwijls aarzeling en twijfel. Een huidig houvast loslaten is nooit makkelijk. Maat als je inziet dat dat houvast slechts een strohalm is die straks kan afknakken, dan is de keuze wel degelijk mogelijk en vlug gemaakt.

Je geloof in "offeren" opgeven is een van de cruciale inzichten van de Cursus. Er kan helemaal geen offer zijn, omdat datgene wat je opgeeft helemaal niets voorstelt. Het is 'niets', en dus geef je helemaal 'niets' op. Het zijn slechts de tekenen van dood en ziekte die je opgeeft.
Geld, macht, de wereld, het lichaam? Wil je dat allemaal nastreven als je weet dat het allemaal aan verval onderhevig is? Is het dan een offer om dit achter te laten en voor het eeuwige leven van het bewustzijn te kiezen?

Hier komt nu de essentie van de Cursus naar boven. Want zonder dit vertrouwen, zonder dit innerlijke weten dat er wel degelijk een hogere realiteit is dan deze armzalige wereld van materie, is het niet mogelijk om de huidige strohalm los te laten.

Wat is het referentiekader waaraan jij je spiegelt?
Zijn dat de wetten van deze wereld, of is dat iets hogers?
Wat is de norm waaraan we al ons denken en handelen afwegen?
Het is duidelijk dat 'Cursus in Wonderen' spreekt vanuit een veel hoger referentiekader dan wat wij hier op de wereld gewoon zijn. Ons referentiekader is er een van angst. Er kan altijd wat mis gaan.
Gods referentiekader is er een van vreugde, eeuwig leven en blijheid. En wij worden dan ook constant uitgenodigd om die hoge norm te hanteren, in plaats van de armzalige bewustzijnstoestand waarin we nu vertoeven. Niemand die onze materiële wereld als norm blijft hanteren kan aan de wetten van de wereld ontsnappen. Want de norm die je hanteert, zal ook datgene zijn wat je krijgt. Je ontkomt nooit aan je eigen vrije wil en je scheppingskracht.

Maar de norm die de Cursus voorstelt, komt uit een hogere realiteit. En de Cursus vraagt je dan ook keer op keer om je aan Zijn norm te spiegelen, en niet aan die van de wereld. Je scheppingskracht is altijd werkzaam en moet jou geven overeenkomstig datgene waar je echt in gelooft.

Zo wordt er dus geleidelijk aan een weg gegaan die jou wegleidt uit je enge en bange denken, naar een denken in vrijheid en vrede. En omdat je denken veranderd is, zal ook de wereld dienovereenkomstig met jou mee veranderen. Jij wordt zo de redder van de wereld, want de wereld is alleen maar in nood omdat iedereen in termen van 'nood' denkt.
Door alleen maar het denkproces om te keren, wordt de wereld samen met jou gered.