De twee éénmaken

We kunnen nu iets leren over de hoedanigheid
van Gods wereld.
God bereiken wil zeggen:
voortaan iedere seconde van je toekomst kennen!

 

                60  Zij zagen een Samaritaan die een lam meedroeg op zijn weg naar Judea. 
    Hij zei tot zijn leerlingen: Die man omringt het lam. 
    Zij zeiden: Opdat hij het kan doden en opeten.
    Hij zei tot hen: Zolang het leeft, zal hij het niet eten, maar pas als hij het zou doden en het een lijk was geworden.
    Zij zeiden: Anders kan hij het niet doen.
    Hij zei tot hen: Zoeken jullie ook voor jezelf een plek van rust, zodat jullie geen lijken worden en worden opgegeten.

59  Jezus zei: Zie op naar de Levende terwijl u leeft, opdat jullie niet de kracht ontbreekt om hem te vinden wanneer jullie sterven.

11  De dagen dat jullie aten wat dood is, maakten jullie het levend; wanneer jullie in het licht zouden staan, wat zouden jullie dan doen? Op de dag dat jullie één waren, werden jullie twee; wanneer jullie twee zouden zijn, wat zouden jullie dan doen?

22  Als jullie de twee tot één maken, en als jullie de binnenkant maken als de buitenkant en de buitenkant als de binnenkant, en de bovenkant als de onderkant, en wanneer jullie het mannelijke en het vrouwelijke één maken, zodat het mannelijke niet langer mannelijk is en het vrouwelijke niet vrouwelijk.

89  Jezus zei: Waarom wassen jullie de buitenkant van de beker? Zien jullie niet in dat wie de binnenkant schiep ook degene is die de buitenkant schiep?

 

Jezus heeft het in deze verzen duidelijk over de vergissing van het bewustzijn om zich in een woning als het lichaam te vestigen, dat vanwege zijn aard zoveel beperkingen oplegt aan de vrije geest.
Leven en dood, binnenkant en buitenkant, oorlog en vrede, haat en liefde, mannelijk en vrouwelijk...
Onze wereld hangt helemaal aaneen van keuzemogelijkheden en verschillen! 
Om te kunnen overleven moeten wij andere wezens doden en opeten, mannen en vrouwen hebben mekaar nog nooit begrepen, liefde kunnen wij ons niet voorstellen zonder haat, en vrede is altijd het resultaat na een langdurige oorlog.
Er zijn altijd twee uitersten van een welbepaalde toestand, en tussen die uitersten begeven wij ons iedere dag op pad, zoekend naar een evenwicht en een beetje welzijn voor ons lichaam. Maar zolang er twee keuzemogelijkheden zijn, kan een evenwicht nooit gevonden worden, want we weten nooit wanneer het ene uiterste in het andere zal omslaan.
Jezus laat ons hier met deze uitspraken dan ook een beetje in Gods kaarten kijken. 
God kent geen keuzes, en God kent geen twee verschillende kanten aan dezelfde medaille! God heeft zijn keuze reeds lang gemaakt, en heeft voor het beste gekozen in alle omstandigheden. Dat staat vast, en is onveranderlijk.
Dit wil niet zeggen dat God voor de binnenkant heeft gekozen ten koste van de buitenkant, of dat hij voor het mannelijke heeft gekozen ten koste van het vrouwelijke. Neen, God heeft gekozen voor slechts één ding: de onvoorwaardelijke liefde! 
Hij kent dus geen mannelijk of vrouwelijk, geen onderkant of bovenkant, of zelfs geen oorlog en vrede zoals wij ze hier op aarde meemaken. Die dingen bestaan gewoon in zijn wereld niet. Hij kent ze niet eens, want het zijn dingen uit een andere werkelijkheid dan liefde, en daar wil hij geen aandacht voor hebben. 
Wij hebben dus vanwege onze verkeerde redeneringen een heleboel dingen gemaakt die voor het bestaan onnodig zijn, en die bovendien het bestaan nog eens heel moeilijk maken daar bovenop. Alles waar wij ons mee bezighouden, zijn bezigheden die niet nodig zijn! Want wanneer je kiest voor de liefde, dan zijn al die dingen nutteloos, en houden ze je zelfs van de liefde vandaan. 
De keuze die er te maken valt, is dus niet óf onderkant, óf bovenkant; Neen, de keuze die er te maken valt is óf liefde, óf een leven met onderkant én bovenkant. God laat de dualiteit, de ganse wereld van keuzes gewoon waar ze is, en kiest voor de wereld van het absolute, de wereld van alléén maar liefde.
De vrede waarin God rust is immers van een heel andere aard dan de vrede die wij hier kennen. De vrede van God is een totale rust, die gefundeerd is op de wetenschap dat niets hem kan kwetsen, en dat er niets is dat zijn vrede ooit zou kunnen verstoren! 
De vrede die wij echter kennen is steeds het gevolg van een harde strijd, en komt alleen maar tot stand als er genoeg bloed gevloeid heeft, of als een van de partijen zich aan de andere onderworpen heeft. Maar God kiest niet voor zulk een vrede! Hij kiest alleen voor vrede als ze voortkomt uit de onvoorwaardelijke liefde die zijn wezen is. 
Er moet dus niet gekozen worden uit al de tegenstellingen van de wereld, want een keuze maken heeft geen zin. Wat wel moet gebeuren is het kiezen zelf achterwege laten, zodat de keuzeloze wereld opnieuw je bewustzijn kan binnentreden. En dat is het hele geheim van de weg naar God! Wanneer je stopt met kiezen, wanneer je stopt met oordelen, dan komt de keuzeloze wereld automatisch je bewustzijn weer binnen. 
De keuzeloze wereld is ook een wereld! 
Je moet niet denken dat er helemaal niets meer is wanneer je geen keuzes meer maakt, want als je juist dát doet, als je geen keuze meer maakt, dan komt er een andere wereld je bewustzijn binnengewandeld. En die wereld heeft gans andere wetten dan die ellendige en tweedrachtige wereld die wij gemaakt hebben.

60  ‘Zoeken jullie ook voor jezelf een plek van rust, zodat jullie geen lijken worden en worden opgegeten.’

Wanneer je in het systeem van deze wereld blijft denken, dan zal het zo zijn dat ook jij ooit een lijk zult worden, en zal worden opgegeten door de dieren in de voedselketen die daar het meeste baat bij hebben. Is het niet door de wilde dieren in het woud, dan zal het zeker zijn door de pieren in de aarde, die je lichaam langzaam zullen verteren en vermalen tussen hun kaken. Dat is je lot als je niet op zoek gaat naar een andere wereld, een andere bestaansvorm voor jezelf. 
Jij bent geschapen door God als een gedachte van liefde, als een bewustzijn van de hoogste toestand van leven! Kies dus niet om een lichaam te blijven dat zal sterven, maar kies ervoor om je bewustzijn weer in de richting van God te ontwikkelen. Zo zal je jezelf niet meer vereenzelvigen met het lichaam waar je nu inzit, en zal je na het heengaan de mogelijkheid kennen om als volleerd bewustzijn God weer te vervoegen. Doe je dat niet, dan zal je in het hiernamaals steeds onthaald worden op het niveau waar je bewustzijn van liefde is blijven steken.
Leer dus nu het echte leven kennen, zodat je het na het heengaan ook zal herkennen, en je zult weten waar je naartoe moet. Als je het nog niet volledig aangenomen hebt, dan zal het er voor jou wel zijn, maar jij zal het gewoonweg niet herkennen, en eraan voorbijlopen.

11  ‘De dagen dat jullie aten wat dood is, maakten jullie het levend; wanneer jullie in het licht zouden staan, wat zouden jullie dan doen? Op de dag dat jullie één waren, werden jullie twee; wanneer jullie twee zouden zijn, wat zouden jullie dan doen?’

Ooit waren we bij God, volledig door hem beschermd en veilig weggeborgen in zijn allesomvattende liefde. Toen kenden we maar één ding, namelijk de liefde. Maar we kozen ervoor om ons af te scheiden van de liefde, die juist de enige toestand is waar alles heel gemakkelijk gaat. En vanaf dat moment kwamen ook de keuzes! Toen werden we twéé, of zelfs vele malen meer dan twee, en was niets nog hetzelfde. En vanaf toen moesten we keuzes maken, en moesten we gaan eten wat dood is, om onszelf in leven te houden. Tegenstellingen zijn een kenmerk van onze wereld. De ene doden om zelf te kunnen overleven kan je bezwaarlijk een vorm van liefde noemen, maar toch was het noodzakelijk, want we werden nu niet meer gevoed door de liefde en de bescherming van God, en we hadden bovendien een lichaam als onze nieuwe werkelijkheid uitgekozen! En een lichaam moet eerst dood, vooraleer het tot voedsel kan dienen voor de ander. Dit in tegenstelling tot de hemel, waar gedachten het voedsel voor elkaar zijn, en we mekaar dus allemaal konden voeden met de gedachte van liefde.

Maar Jezus zegt hier ook iets heel speciaals! Wanneer jullie twee zouden zijn, wat zouden jullie dan doen?’Uit deze woorden van Jezus kunnen we iets afleiden dat heel veel hoop biedt op een uitkomst! Want volgens deze woorden blijkt duidelijk dat we in werkelijkheid dus niet ‘twee’ zijn! Wanneer wij echt ‘twee’ zouden zijn, dan was het proces immers onomkeerbaar geweest, en dan was iedereen verloren, en voorgoed uitgesloten van God en zijn wereld. ‘Maar jullie zijn het niet,’ zegt Jezus. Jullie denken alleen maar dat je het bent! Deze wereld die uit niets dan keuzes bestaat is niet echt, en jullie denken alleen maar dat je hier bent! Maar in werkelijkheid zijn jullie nog steeds één, en nog steeds bij God. Alleen willen jullie dat niet meer zien! En omwille van jullie gedachtekracht en je vrije wil staat God dan datgene maar toe waar je zelf om hebt gevraagd. Maar niet in werkelijkheid! Want daarvoor houdt God veel te veel van jullie, en hij zou het niet kunnen verdragen dat een van zijn scheppingen verloren ging. Maar in jullie fantasie die je zelf hebt gemaakt, daar kan het wel. 
Op dit moment staan jullie allemaal in jullie eigen duisternis, en hebben jullie je afgeschermd voor het licht van God dat overal aanwezig is. God is overal, en het is onmogelijk dat hij ergens niet zou zijn. Maar jullie hebben een zwaar gordijn voor jullie ogen getrokken, om het licht van God niet te hoeven zien. 
Wie voor het lichaam kiest, wie voor duisternis kiest verdraagt het licht niet, en sluit nog meer zijn ogen. Maar wie voor zijn ware aard kiest, die moet slechts proeven van de levende woorden en de liefde die God hem aanreikt, en nooit zal er nog iemand moeten sterven om een leven in stand te houden.

89  Jezus zei: Waarom wassen jullie de buitenkant van de beker? Zien jullie niet in dat wie de binnenkant schiep ook degene is die de buitenkant schiep?

Zien jullie dan niet, zegt Jezus, dat jullie een en al onrust zijn? Jullie hebben voor jezelf een eigen wereld opgebouwd, met vele ijdele wensen, en een hoop die in niets anders dan wanhoop kan eindigen. Zien jullie dan niet dat jullie zelf voor die onrust gekozen hebben die vanbinnen in jullie woedt? 
Jullie hebben je eigen binnenkant van onrust en kommer en kwel gemaakt, maar zijn ondertussen steeds maar bezig om de uiterlijke vorm die de binnenkant moet verbergen, op te poetsen en bij te schaven. Jullie hebben van het personage dat hier rondloopt, zowel binnen- als buitenkant gemaakt, en zijn dus voor beiden verantwoordelijk. Maar jullie geven alleen maar constant aandacht aan het lichaam, en doen er alles aan om daarmee zo goed mogelijk voor de dag te komen. Ondertussen vergeten jullie echter dat het lichaam de wetten van de geest ondergaat, en dat het dus automatisch de onrust die vanbinnen in jullie woedt, zal tentoon spreiden. Het lichaam moet wel aftakelen en ouder worden, want de binnenkant, de gedachten zijn niet in rust.
Daarom is het beter dat jullie niet zoveel aandacht aan de buitenkant, aan het lichaam besteden, maar dat jullie werken aan het op orde brengen van de gedachtewereld. Wanneer die immers rust vindt, dan zal de buitenkant vanzelf gaan glimmen, en zal hij de innerlijke vrede naar de anderen weten door te schijnen.

 

Foto's

photo photo photo photo