Wat is de zin van het lijden?

Door ons lichaam ervaren we allemaal heel wat lichamelijke pijn. Niet alleen wegens ziekte, maar ook heel veel kleine ongelukjes zoals je hoofd stoten, in je vingers snijden, of een zwaar voorwerp dat op je tenen valt, …  zorgen allemaal voor de nodige pijn die ons dagdagelijks vergezelt. Deze pijn is in feite bedoeld als een signaal om schade te voorkomen aan de structuren van ons lichaam, en wanneer we ons op een of andere manier gaan bezeren, dan slaan we de informatie over deze gebeurtenis in onze hersenen op, om op die manier te voorkomen dat we ons de volgende keer opnieuw pijn doen aan hetzelfde. Deze informatie is dus heel nuttig, want anders zouden we het hier waarschijnlijk niet zo lang uithouden door al onze veelvuldige botsingen met de harde materie.

 Maar naast deze lichamelijke pijn kent de mens ook nog een heel ander soort pijn. Het is een pijn die enkel de al meer geëvolueerde diersoorten kunnen ervaren, want het is namelijk de pijn van het hart. Je kan je nu eenmaal gekwetst, vernederd, of genegeerd voelen zonder dat iemand je ook maar een vinger aanraakt, of op enige manier je lichaam bezeert. Het gevoel dat met dit soort van pijn samengaat, kan je nog heel lang na de feiten blijven achtervolgen. Wanneer je met een hamer op je vingers klopt, dan heeft je lichaam daar kortstondig heel hevige pijn van. Maar wanneer iemand je heel diep vernedert, dan kan je deze pijn vele maanden of jaren daarna nog steeds voelen. Het is een pijn die niet zo gemakkelijk vergeten wordt!

Hoe ontstaat nu deze pijn? Al van bij onze geboorte hebben we allemaal een zeker doel in ons leven. We hebben wensen te vervullen, angsten te overwinnen, en fouten af te leren. Maar elk van ons heeft ook een hele diepe onderliggende drang naar het ultieme geluk! Deze laatste eenvoudige vaststelling is er een om gans je leven goed te onthouden! Wanneer je andere mensen gadeslaat, kijk dan eens goed uit welke vorm van geluk zij nastreven. Want op die manier zal u er immers in slagen om hen beter te begrijpen en zal u de beweegreden van hun handelingen beter kunnen beoordelen.

Om onze evolutie verder te zetten, hebben wij dus gekozen om in dit leven te incarneren. Met de beperking van dit lichaam gaan we dan ook trachten om aan al onze persoonlijke verlangens tegemoet te komen. De combinatie van de drie basisvoorwaarden, namelijk onze persoonlijke wensen vervullen, onze angsten overwinnen, en hier iets komen bijleren om onze grote onwetendheid over echte liefde ongedaan te maken, zijn voor iedere persoon anders, en vormen zo een persoonlijkheid die totaal verschilt van al de anderen. Ieder gedachtenlichaam is uniek in deze combinatie, en daar komt ook nog eens bij dat iedereen voor dit doel, zowel de samenleving waarin hij terechtkomt, alsook zijn ouders zelf heeft uitgekozen! Al deze elementen samen vormen de basis van een verwachtingspatroon dat elk van ons heeft tegenover het leven dat hij hier hoopt te ervaren. De diepe onderliggende gedachte is steeds dat je het geluk zoekt voor jezelf, binnen de beperkingen die je aan jezelf hebt opgelegd door voor een bepaalde levenssituatie te kiezen. De omstandigheden van je leven, de samenleving waarin je opgroeit, de mogelijkheden die je lichaam je biedt, en de graad van je evolutie, bepalen of je aan dat verwachtingspatroon zal kunnen voldoen of niet. 
Aangezien je in vorige levens fouten hebt gemaakt heb je daarmee ook de moeilijkheden gekozen die je nu zal willen overwinnen. Omwille van die vroegere fouten, komen er dan ook reeds in de eerste levensjaren bezwarende factoren in je leven opduiken. Misschien omwille van het feit dat je een opvoeding krijgt waar je niet akkoord kan mee gaan, of misschien ook omwille van de samenleving die je een te enge wereld gaat opleggen. Je mag niet dit, je moet dan weer dat, …  Het zijn allemaal zaken die jij hebt uitgekozen als les voor dit leven, en die je onderweg heel wat hoofdbrekens zullen bezorgen. In sommige dingen kan jij je terugvinden, maar vele andere zaken hebben dan weer een totaal averechts effect op jou. Dat zijn dan de dingen die lijnrecht tegenover jouw persoonlijke opvattingen van geluk komen te staan. 
Besef echter wel dat jij deze toestand zelf hebt uitgekozen voor je in dit leven kwam, want alleen op deze manier is het mogelijk dat langzamerhand de eerste teleurstellingen en vernederingen je leven komen binnensluipen.

Reeds van bij de geboorte heeft elk van ons bepaalde verwachtingen voor dit leven gekoesterd die niet direct vervuld kunnen worden. En wanneer onze wensen dan niet direct worden ingewilligd, omdat de door ons gekozen omstandigheden het ons extra moeilijk maken, dan krijgen we stilaan een gekwetst persoon op deze wereld, die zich langzamerhand dit leven niet volledig meer de baas ziet. 
Vervolgens krijgt dan ook de maatschappij nog eens zijn vat op jou, want de maatschappij heeft zo haar eigen leven, en ook zij gaat zich trachten aan jou op te dringen om je te overtuigen van haar eigen hoogste ideaal. Wanneer je dan zo met de jaren stilaan opgroeit, kan je door de maatschappelijke druk niet meer aan dat ideaal onderuit, en daardoor krijg je dan nog maar eens een bijkomende verwachting opgelegd. Je wilt nu immers ook geslaagd zijn in je eigen samenleving, en je wilt zeker niet onderdoen voor al de anderen. Maar dit wordt nu heel moeilijk voor jou, want je kan al niet eens aan je eigen gestelde verwachtingen voldoen! Zelfs daar ben je nog niet in geslaagd, en nu moet je er al een nieuwe verwachting bijnemen, die je misschien niet eens zelf hebt gewild.

De westerse maatschappij stuurt haar leden duidelijk aan op prestaties leveren, geld bezitten, macht hebben, en invloed uitoefenen in de zakenwereld. Misschien wil jij het in zekere zin dan wel materieel goed hebben,  maar je hoeft daarvoor niet zo noodgedwongen de beste van de wereld te zijn. Toch kan je aan de druk van de samenleving niet ontsnappen, want je ouders, de school, of het werk, sturen allemaal erop aan om je voor 200 % te geven en om zo ver als mogelijk vooruit te komen in het leven. Dat is echter helemaal niet wat jij wou! Jij had andere verwachtingen voor dit leven, en daardoor komt dan ook algauw de eerste pijn en frustratie in je leven opdraven. De verwachtingen die jij had worden niet ingelost. Niet door het leven zelf, en ook niet door de mensen om je heen. Bovendien ligt er nu een enorme druk op je schouders om te presteren, en om iedereen rondom je heen tevreden te stellen. Daardoor loopt er vanaf nu op deze planeet een diep gekwetste persoon rond, doelloos op zoek naar een glimp van geluk, dat hij nu onmogelijk nog kan vinden. 
En omdat we met zijn allen mensen zijn, ieder met zijn eigen verwachtingen die niet ingelost worden, is het heel waarschijnlijk dat we mekaar dan al eens voor de voeten lopen. We kunnen nu eenmaal niet leven zonder met al de anderen rekening te houden, en we zijn dan ook voortdurend in interactie met de mensen om ons heen. Maar ieder van ons loopt hier rond met zijn eigen pijn en zijn eigen ontevredenheid, en aangezien we allemaal wel liefde willen krijgen, en ook begrepen willen worden, zorgt dit voor de nodige irritatie wanneer de anderen je niet kunnen geven wat jij zou willen.

Door het simpele feit dat we allemaal zo verschillend zijn, en we elk onze eigen prioriteiten hebben, is het ook niet altijd even makkelijk om ons in de toestand van anderen in te leven. Net als wij, zijn zij uitsluitend met zichzelf bezig, en hebben ze daardoor geen tijd meer over om jou te begrijpen. Dat is dus duidelijk de oorzaak van al die ongerustheid en van al die pijn van het hart die ons treft, en we slaan hem iedere keer weer, diep op in ons geheugen!

Oppervlakkig gezien zijn het dus steeds de anderen die ons al die narigheid bezorgen. Maar is dat ook nog zo als we de situatie eens wat dieper gaan bekijken? Wanneer we op de grond van de zaak eens wat dieper ingaan, dan moeten we toch vaststellen dat wij het uiteindelijk zelf zijn die de oorzaak zijn van ons eigen leed. Want het zijn immers wijzelf die bepaalde verwachtingen hebben van deze wereld en van de mensen waarmee we omgaan. Precies deze verwachtingen gaan ervoor zorgen dat we kwetsbaar worden en dat we door het leven kunnen teleurgesteld worden. Als je immers helemaal niets zou verwachten van het leven, dan zou alles wat naar je toekomt gewoon een geschenk zijn voor jou. Als je helemaal niets verwacht heb je ook helemaal niets nodig, en kan je dus ook niet gekwetst worden!

Hoe groter we nu onze verwachtingen gaan maken van dit leven, of hoe meer we gaan verlangen van de anderen, hoe groter de kans zal zijn dat we een of andere vorm van deze pijn oplopen. 
Wie echter kan leven met heel weinig, of zelfs helemaal zonder verwachtingen, die zal er dan ook in slagen om te leven zonder deze hartenpijn! Kijk hiervoor maar eens heel oprecht naar al jouw eigen verwachtingen die je nog hebt, en spoor maar eens op wat jij zo allemaal verlangt van bijvoorbeeld je echtgenoot of je kinderen, van je ouders, en van je werk of je familie? Zijn die verwachtingen allemaal ingelost? Hoeveel pijn hebben ze jou al gegeven, en hoe dikwijls zijn anderen niet aan jouw wensen kunnen tegemoet gekomen? Wat dringt de maatschappij ons op? Hoe gelukkig moet je huwelijk zijn? Hoeveel geld moet je op je bankrekening hebben?

De verwachtingen die we zelf hebben van bij onze geboorte, zijn meestal ook verwachtingen over de graad van evolutie van onze medemensen. Iemand die nog maar pas in de menselijke evolutie begonnen is, gedurende zijn reis van reïncarnatie, die zal het eerder op prijs stellen om in een wereld van gevecht en het recht van de sterkste terecht te komen. Maar iemand die al verdere evolutie heeft ondergaan, zal veeleer in een verzorgende en een begrijpende samenleving willen terechtkomen. Deze basisverwachtingen bezorgen ons al meteen heel wat pijn, want er zijn op deze wereld nu eenmaal van alle soorten mensen, die allemaal volledig anders redeneren dan wijzelf.

Wanneer we de pijn die hierdoor veroorzaakt wordt enigszins te boven komen, dan zijn er ook nog de verwachtingen van de samenleving die op onze schouders rusten. Na een tijdje tracht jij om je ook hier aan te passen, maar nu ben je echter zo ver van jezelf verwijderd geraakt, dat je niet eens jezelf meer kent. Je bent nu een toneelspeler in een bedrijf geworden, en je kan dan ook nooit nog volledig jezelf zijn. Bovendien moet je op de koop toe ook nog iedere dag omgaan met al die andere mensen, die allemaal in een soortgelijke situatie verkeren als jijzelf, en dus ook allemaal hun rolletje spelen in hetzelfde toneelspel. Deze mensen zeggen vele dingen tegen jou, en doen van alles en nog wat om een oplossing te vinden voor hun persoonlijke pijn. Maar omdat niemand hun pijn schijnt te begrijpen, raken ze diep teleurgesteld en gekwetst, want iedereen is immers alleen maar bezig met zijn eigen problemen, en kan daardoor die van een ander niet begrijpen.

 

Welke verwachtingen creëren onze samenlevingen bij hun leden? Dit is eigenlijk een vraag die iedere maatschappij voor zichzelf eens zou moeten bekijken, maar we proberen het toch maar eens te formuleren voor onze westerse maatschappij. Welke sfeer creëren wij als groep, zodat heel veel mensen zich gelukkig of juist ongelukkig gaan voelen?

Bij ons is de prestatiedwang een van de meest opvallende verschijningen. Mensen moeten presteren op duizend en een manieren, en dagelijks worden we dan ook overspoeld om de eerste en de beste te moeten zijn in van alles en nog wat. Hieraan ontsnappen vraagt een heel sterke persoonlijkheid, en een groot begrip van het leven zelf. 
Tenzij je van nature uit al deelt in het ideaal van de maatschappij, en daardoor voor jezelf heel gemakkelijk een goede positie weet te verwerven, zal de maatschappij een hindernis voor je zijn, ook al is ze dan nog zover al gevorderd. Al wie deelt in het ideaal zal het veel makkelijker hebben om zijn leven vorm te geven en hier een goed bestaan op te bouwen. De anderen vallen echter uit de boot. 
We moeten dan ook durven vaststellen dat duidelijk niet iedereen over dezelfde capaciteiten beschikt, en de ene mens nu eenmaal beter is aangepast aan de maatschappij dan de ander, omdat zijn capaciteiten juist wel of niet in het verlengde blijken te liggen van wat de samenleving van hem verwacht. Wie echter over talenten beschikt die niet door de samenleving gewaardeerd worden, of die geen grote waarde hebben voor de groep, die zal zichzelf steeds weer uitgesloten en ondergewaardeerd vinden.

In onze huidige maatschappij wordt momenteel heel veel energie en tijd gestoken in het laten studeren en het opvoeden van onze kinderen naar de gedragsregels die voor ons o zo belangrijk zijn. Het kost aan de gezinnen heel wat geld en inspanningen om hun kinderen vooruit te helpen in deze harde wereld. Wanneer het dan om een of andere reden fout blijkt te lopen, blijft er steeds een heel grote leegte achter bij diegenen die er hun energie en tijd hebben ingestoken. De verwachtingen die we hadden zijn niet ingelost, en werden voortijdig onderbroken. Misschien kon het kind niet studeren, of misschien wou het dat gewoon helemaal niet! Of er gebeurt iets ergs, zodat eensklaps alle plannen in duigen vallen en het ganse leven overhoop wordt gegooid! Dit zijn allemaal oorzaken van heel wat ellende en verdriet die ieder van ons kunnen treffen. En al die pijn slaan we telkens op in ons geheugen, en we zullen hem zeker nooit meer vergeten!

Hoeveel van die pijn wordt er bijvoorbeeld ook niet veroorzaakt door de ideaalbeelden die we allemaal hebben, en waaraan we allemaal wel willen voldoen. Je moet maar eens proberen om een mooi figuur te hebben, en dat nog te behouden ook! Kijk maar eens om je heen hoeveel mensen er ongelukkig rondlopen omdat ze niet aan dat ideaalbeeld kunnen voldoen. Meer dan de helft van de wereldbevolking zit ermee in, dat hij of zij geen perfect lichaam heeft, en de industrie die hieraan probeert te verhelpen doet dan ook gouden zaken. Of je huwelijk moet voor jou helemaal perfect zijn! Kijk maar eens bij jezelf wat voor verwachtingen jij allemaal hebt van je partner. Is het mogelijk dat een enkel persoon aan al die dingen tegelijk kan voldoen? Hoeveel pijn lijdt bijvoorbeeld de bedrogen man of vrouw, alleen maar omdat de maatschappij een perfect en eeuwig lichamelijk huwelijk als het enige aanneembare voorstelt? Wat doen we onszelf toch allemaal aan?

Wat is nu in feite de bedoeling van al deze pijn, want we zitten hier toch opnieuw met een aantal tegenstrijdige gegevens opgezadeld? Enerzijds kiezen we zelf de plaats en de tijd van onze geboorte, maar anderzijds zien we ook dat juist dit, dikwijls de oorzaak is van heel wat ongenoegen. We kiezen er uiteindelijk zelf voor om pijn te lijden! Hoe komt dat? Hoe is het bijvoorbeeld mogelijk dat het altijd de goeden zijn die het moeten bekopen, en waarom gaan de slechteriken niet eerst de laan uit? Indien u het antwoord op deze vragen wilt weten, dan zal u opnieuw uw horizon moeten verruimen. Zolang u dit niet doet, is er geen antwoord voor deze onrechtvaardigheid. Maar als u eenmaal bereid bent om verder te kijken, dan kan u heel precies weten hoe dit mogelijk is. Alleen dan kan u het antwoord kennen!

De onderliggende gedachte die ieder wezen in dit universum met zich meedraagt, is de zoektocht naar het ultieme geluk. Niemand of niets heeft ooit iets anders gewild dan gelukkig zijn en begrepen te worden, maar toch ervaren we iedere keer niets anders dan het tegendeel. Er zijn steeds gebeurtenissen die ons met verstomming slaan, en het zijn daarbij meestal degenen die het goed met ons menen, die het onderspit moeten delven. Hoe komt dit, en wat kan dit te betekenen hebben?

Op deze vragen heeft niemand ooit vanuit onze wereld een antwoord kunnen formuleren dat totaal bevredigend is. Maar vanuit het standpunt van de reïncarnatie echter, en onze evolutie naar het goddelijke toe, is er wel degelijk een antwoord te vinden. En een heel duidelijk antwoord zelfs!

Er zijn steeds mensen die gevoelsmatig al een heel eind verder geëvolueerd zijn dan hun gemiddelde medeburgers. Deze mensen kunnen niet meer enkel en alleen aan zichzelf denken, maar beginnen stilaan ook rekening te houden met wat de anderen willen. We zijn hier allemaal echter in een wereld terechtgekomen waarin het doodnormaal is om alleen aan jezelf te denken, en alleen voor je eigen welvaart te vechten. Welnu, de mensen die ook met de medemens wensen rekening te houden, die zullen bij iedere beslissing die ze nemen dit gevoel laten meespelen. Ze hebben de onderliggende gedachte dat iedereen zijn deel van de koek mag krijgen, en dat dus niet alleen zijzelf alles moeten hebben. Hierdoor houden ze teveel rekening met de anderen, en geven ze een signaal aan het universum dat het uiteindelijk voor hen niet zo belangrijk meer is om het gegeven doel te bereiken indien ook nog iemand anders hetzelfde wil. Daardoor gaan dan ook steeds de anderen ermee lopen, want die hun gedachtenkracht is heel duidelijk op egoïstisch bezit gericht! En wat je wilt, dat is ook wat je zult krijgen! Het universum geeft jou wat je vraagt. Het is dus hun onderliggende gedachte van meelevendheid met de anderen, die sommige mensen de das omdoet. 
Wanneer dit zo een tijdje doorgaat, dan zullen deze gevoelige mensen na verloop van tijd inzien dat ze in dit leven niets meer kunnen bemachtigen voor zichzelf, omdat ze nu eenmaal niet egoïstisch genoeg kunnen zijn. De meeste van hen snappen echter niet dat dit een normaal gevolg is van hun al zo ver gevorderde evolutie, en omdat ze dan ook enkel naar de resultaten in dit leven kijken, en niet naar de resultaten over de dood heen, vinden ze het op de duur allemaal niet meer de moeite waard om nog verder te gaan in dit leven. Op die manier gaan ze er dan ook stilletjes onderdoor, omdat ze nu eenmaal niets afweten van hun eigen evolutie naar het goddelijke toe, en omdat ze uit onwetendheid hun eigen gedachtenkracht in hun nadeel laten spelen.

Want wanneer ons uiteindelijk doel eruit bestaat om het goddelijke te bereiken, en om weer liefde te worden, dan is het duidelijk dat we dat in dit materiële leven niet kunnen vinden. 
Dit is de grote aanwijzing die we telkens weer meekrijgen, maar die we nooit schijnen te begrijpen. Dit leven, waar we zelf steeds weer voor kiezen, biedt geen enkele kans op blijvend geluk! 
Telkens weer in zo een leven incarneren is gewoon tijdverlies! Daarom gebeuren er dan ook zoveel ongelukken; daarom gaan mensen hun kinderen dood; daarom lopen er zovele moordenaars en criminelen rond; daarom worden onze verwachtingen van dit leven niet ingelost; en bovenal: daarom sterven de goeden altijd het eerst: omdat de dood gewoon een verlossing is van een leven dat nooit tot gehele voldoening kan leiden!Degene die gestorven is, heeft zijn les geleerd, en kan nu terugkeren naar zijn basis, om zich daar te beraden over nieuwe lessen en andere inzichten. Het is een nieuwe kans voor hem om verder te evolueren. Misschien moest hij wel zo vroeg sterven omdat de keuze die hij voor zijn volgende leven had gemaakt nu al voorhanden was hier op aarde, en hij dus die kans niet mocht laten liggen. Misschien was hij het ook gewoon allemaal moe, en zag hij helemaal geen uitweg meer. Alleen de hoop dat de dood alles zou wegvegen liet hem de beslissing nemen om hier weg te gaan. 
Maar de dood veegt niet alles weg! En dus hebben deze mensen een oplossing gemankeerd die, zij het niet zo makkelijk, toch ergens te vinden moet zijn.

Op lange termijn is dit leven steeds een verkeerde keuze die wijzelf keer op keer opnieuw maken. Dat probeert het leven zelf ons met hand en tand uit te leggen, maar we snappen het niet! We willen het niet begrijpen, want dit leven is alles wat we kennen voor het ogenblik, en over wat komen gaat weten we zo heel weinig! Het onbekende dat boezemt ons steeds enige angst in, en daar houden we ons dus liever ver van weg. Maar het is nu net dat onbekende dat aan onze diepste verlangens kan tegemoet komen! Dit leven kan dat niet, want het kan ons enkel maar een scala aan keuzes bieden, die geen van allen ooit tot volledige tevredenheid kunnen leiden. Iedere keuze in deze wereld heeft zoals je zelf wel al ondervonden hebt, steeds zijn voor, maar ook heel veel nadelen. En gelijk wat je dus doet, het is steeds een beetje goed, maar ook steeds weer de bron van je volgende teleurstelling. Dat probeert het universum ons iedere dag opnieuw wijs te maken! Maar wij wensen liever op te boksen tegen al die teleurstellingen, in plaats van eruit te leren. Wij blijven hopen dat dit leven ons ooit eens alle kansen zal bieden die we nodig hebben, maar nooit zal het zo kunnen zijn, gewoon omdat we al een thuis hebben die we over het hoofd hebben gezien! We hoeven er geen meer te zoeken hier op aarde, want diep in ons binnenste zit er een stem die ons blijft terugroepen naar onze woonst van ons vroeger en eeuwig geluk.

Het opperste geluk, en wat dat precies allemaal inhoudt, dat is reeds lang vastgelegd voor ons. Alleen willen wij momenteel op die plaats nog niet vertoeven. We willen er nu eenmaal niet naar luisteren, naar al die goede raad die het leven zelf ons geeft, want ook al weten we dat we op een dag dit leven zullen verlaten, toch bereiden we ons daar niet op voor, en gaan we liever totaal onwetend onze dood tegemoet. En juist daarom bestaat al het lijden in deze wereld, opdat u eindelijk zou inzien dat er in deze wereld geen enkel heil te vinden is!

Voor de minder geëvolueerde levensvormen is dit lijden alleen nog maar een fysiek lijden: de angst voor de dood bijvoorbeeld, of opgepeuzeld en verscheurd worden door de andere dieren. Voor de meer geëvolueerde vormen komt er echter nog een pijn bij, want er is nu al meer besef van liefde gegroeid in hun bewustzijn. Liefde die hier nooit volledig kan gevonden worden, zolang je de materie als enige maatstaf neemt!

Door dus telkens weer doorheen al die mogelijke pijn te gaan, moeten we op de duur wel gaan nadenken. Houdt het nu nooit op?  Is er dan geen enkele andere mogelijkheid?  Bestaat er dan niets zonder pijn en verdriet?  
Ja, zoiets bestaat heel zeker! Dat hebben personen zoals een Christus en een Boeddha ons proberen te vertellen. Maar om dat te kunnen begrijpen moet jij wel volledig veranderen in je gedachtenwereld. Dan moet je al die oude gedachten en wensen van vroeger vaarwel durven zeggen, en je willen aanpassen aan de nieuwe gedachten van geluk en liefde. Dat kan je echter niet bereiken door met je aandacht in deze wereld te blijven. Want daarvoor is het juist nodig dat jij je volledige aandacht toespitst naar datgene waar je naartoe wilt. Het is nodig dat je deze wereld volledig begrijpt, en dat je inziet hoe hij zal blijven draaien, altijd weer met zijn ups en downs, en met zijn pijn en tegenslag. Want in deze wereld lijden we altijd, omdat de anderen naar onze mening iets verkeerds hebben gezegd of gedaan! We leggen de schuld van onze pijn bij de anderen, alhoewel we er zelf bij de aanvang van onze levens voor gekozen hebben. 
Door de reïncarnatie, en door dus steeds weer te kiezen voor de pijn van een leven, is het mogelijk geworden om in te zien dat pijn niet meer hoeft, en dus nutteloos is, en dat het eindelijk ook anders kan. We leren het echter alleen maar door het telkens weer daadwerkelijk te ondervinden, en daarom kiezen we steeds weer om opnieuw te reïncarneren. Als we het niet aan den lijve gevoeld hebben, dan onthouden we het niet! En omdat we nu eenmaal nog onwetend zijn over wat ons echt gelukkig kan maken, zorgt onze hunkering naar een vals geluk ervoor dat we telkens weer bereid zijn om de pijn van een leven erbij te nemen.

We bedriegen gewoon onszelf, want ons beeld van geluk is egoïstisch en houdt geen rekening met de anderen, waardoor er dus automatisch strijd en verdriet ontstaat. Maar door miljoenen egoïsten bij elkaar te zetten, heeft god de sterkste troeven in handen dat hij uiteindelijk als de overwinnaar uit de bus zal komen! Dat staat vast! Daarom is het voor ieder van ons beter dat we zo snel mogelijk dit leven weten te overstijgen en onze aandacht richten op iets dat totaal zonder pijn is, namelijk op totale en onvoorwaardelijke liefde.

Foto's

photo photo photo photo