De dilemma's van het leven

De uitspraken die nu volgen zijn een logisch gevolg van alles wat we hier eerder al zijn te weten gekomen. De redenering die erachter zit is opgebouwd vanuit het standpunt van meerdere levens en een evolutie doorheen het rad van reïncarnatie voor ieder levend wezen. Ze komen in botsing met de gevoeligheden van iedere maatschappij. Dit komt omdat een maatschappij nu eenmaal een zeer beperkte visie heeft op het leven. Ze gaat immers enkel voort op wat zichtbaar en tastbaar is, en al de rest negeert de maatschappij gewoon. Vergeet echter niet dat zij op dat ogenblik al uw belangrijke levensvragen onbeantwoord zal moeten laten, want om die levensvragen naar eer en geweten op te lossen, bestaat er geen andere redenering dan deze die u nu aan het lezen bent.

Niettemin zullen deze uitspraken die nu volgen voor sommige mensen onaanvaardbaar zijn. U dient ze echter te zien in een ruimer kader. Fixeer u niet alleen op uw mens zijn, want dat bent u uiteindelijk maar voor een aantal jaren. Bekijk de wereld en het universum dus door een veel ruimere bril. Neem de grootste die je op je neus kan verdragen, en verruim zo je inzichten over het leven.

Want hetgeen deze wereld ons laat zien is maar een fractie van wat er werkelijk te zien is. Uw zintuigen zijn nu eenmaal uw grootste beperking, ook al denkt u daar momenteel anders over. Hebt u de ogen van een havik, de neus van een hond, de lenigheid van een kat, het oriëntatiegevoel van een duif? Kan u in het donker zien, of weten wat er zich in het ultraviolet of het infrarood spectrum van het licht afspeelt? Je zintuigen zijn een beperking. Ze laten je alleen maar zien en horen wat je mag te weten komen op dit niveau. Beperk uzelf dus niet tot dat ene kleine deeltje, maar ga mee op weg naar een oneindige horizon.

 

Zelfmoord.

Je wordt door niemand begrepen. Je durft jezelf niet te zijn. De anderen aanvaarden je niet zoals je bent. Je bent uitzichtloos ziek. Je kan de druk van je omgeving niet aan….     En dan pleeg je zelfmoord!    Onbegrijpelijk voor de rest van de wereld. Hoe is dat mogelijk? Waarom heeft hij het gedaan? Voor degene die achterblijven zijn er niets dan vragen….   Heb ik gefaald? Had ik het niet moeten zien aankomen? Kon ik niet beter geholpen hebben?

In het hoofd van de mensen die zelfmoord plegen is een proces van evaluatie tot zijn einde gekomen. Zij hebben vanuit hun eigen perspectief deze wereld bekeken, met de mogelijkheden en de beperkingen die hij voor hen biedt. Daardoor zijn ze tot de conclusie gekomen dat ze hier niet meer willen zijn. Met de situatie waar zij zijn in terechtgekomen kunnen ze niet meer leven, omdat ze er het nut niet meer van inzien. Nochtans hebben ook zij zelf hun eigen leven uitgekozen, en hebben ze zichzelf door het rad van reïncarnatie in deze situatie gebracht.

Maar de wereld is heel streng voor zij die zichzelf van het leven beroven. De godsdiensten zijn niet mals voor degenen die dit leven niet meer wensen te dragen, want de godsdiensten beschouwen dit leven als heilig. Voor hen is het leven een geschenk van God, en het lichaam wordt door hen beschouwd als een heilige tempel die niet mag afgebroken worden. Nochtans is het nu net datzelfde lichaam, dat als heilig wordt beschouwd, dat zal wegrotten in de aarde, tussen de kevers en de pieren, wanneer we dit leven verlaten. Er blijft dus helemaal niets meer van over!

Wat een vergissing is dit toch!  Dit lichaam is niet heilig!  Dit lichaam is een last!   Het is een loodzwaar pak dat u meesleurt, met al de ongemakken die er aan verbonden zijn. Wij weten dit nu, omdat we het bestaan van een gedachtenlichaam kennen. En kijk eens hoe vrij zo een gedachtenlichaam is!  Geen last meer van de zwaartekracht! je denkt en je bent onmiddellijk waar je wilt! geen ziektes meer! niet meer ouder worden! je kan overal doorheen gaan! Wat een last om dragen is het lichaam, in vergelijking met het gedachtenlichaam! Is het dan zo verkeerd om je te ontdoen van dit loodzware pak dat je hebt aangetrokken, je lichaam?

Wat leren ons de grote figuren zoals Christus of Boeddha hieromtrent? Je kan hier misschien urenlang over discussiëren, maar uiteindelijk komt het hier op neer: ook Jezus Christus heeft vanuit ons wereldse standpunt bekeken een vorm van zelfmoord gepleegd! Jezus Christus is heel bewust naar zijn dood toe gestapt, terwijl hij daarmee toch geen enkel ander lichaam van de lichamelijke dood heeft gered. Jezus heeft niet de plaats van een ander lichaam ingenomen aan het kruis, waardoor zijn dood, strikt werelds bekeken, dus zeker geen opoffering was voor iemand anders. Is Jezus niet bewust gegaan naar de plek waarvan hij wist dat hij er zou worden berecht? Heeft hij ook maar iets ondernomen om te verhinderen wat hij wist dat zou gebeuren? Neen, hij heeft zijn eigen leven laten beëindigen, door het hol van de leeuw binnen te trekken, en zich ongewapend te laten afmaken. Hij is bewust naar zijn eigen dood gestapt! Is dit dan geen vorm van zelfmoord vanuit ons aardse standpunt bekeken?

Dat is het heel zeker. Want of je nu in de rivier springt waarvan je weet dat je er zal verdrinken, of naar een oorlogsgebied trekt en er middenin de kogelregen recht springt, of gewoon naar de mensen gaat waarvan je weet dat ze je dood willen, het resultaat is hetzelfde. Je gaat eraan, je weet het op voorhand, en je stapt er bewust naartoe.

Christus heeft door zijn dood bewezen dat dit leven in een lichaam niet de waarde heeft die al de godsdiensten er aan toeschrijven! Dat is het enige zinnige besluit dat je kan maken! Had dit materieleven ook maar enige waarde gehad, dan was Christus in het leven gebleven. Dan had hij oneindig lang kunnen leven en iedereen overtuigen. Maar hij deed dit niet. Nee, hij wou bewust de dood ingaan, omdat hij wist dat het daar beter was voor zij die de juiste kennis bezitten. Zijn dood was natuurlijk niet zinloos, maar om dat te begrijpen moet je weet hebben van het bestaan van een gedachtenlichaam, en van de juiste motivatie van Jezus.

Zijn dood had immers een welbepaald doel, namelijk om ook ons de weg te tonen die we dienen in te slaan, en er ons op te wijzen dat we ons dienen voor te bereiden op het moment dat ook wij hier weer afscheid zullen nemen.

De dood van Jezus lijkt natuurlijk ook een grote opoffering van hem, voor ons, als je weet hebt van het bestaan van een gedachtenlichaam. Jezus had met zijn kennis immers gemakkelijk kunnen kiezen om gewoon uit zijn lichaam te treden, en er nooit meer in terug te keren. Op die manier zou zijn lichaam zonder lijden gestorven zijn, maar zouden wij er nadien ook nooit meer over gesproken hebben, aangezien wij van dat proces helemaal niets kunnen waarnemen met onze ogen. Dat was echter niet de bedoeling van Jezus voor hij in dit leven incarneerde. Hij was gekomen om een schok door de wereld te laten gaan, en dat kon hij enkel door het lichaam dat hij bewoonde voor de waarheid te laten getuigen, en de lichamelijke pijn erbij te nemen. Zijn dood was een overduidelijk teken van zijn grote liefde voor ons, maar vanuit ons menselijk standpunt bekeken, blijft het uiteindelijk toch een soort van zelfdoding, want sinds hij gestorven is, is de wereld meer dan ooit in oorlog en verwoesting vervallen, en dan vooral omwille van hem!

Dat komt omdat niemand totnogtoe zijn boodschap helemaal begrepen heeft, en omdat niemand er durft dieper over na te  denken. Wij nemen allemaal maar aan wat de godgeleerden ons voorkauwen, met al hun geschriften, maar het zijn precies zij, die doorheen de eeuwen voor al die oorlogen en religiedoden gezorgd hebben. Kan de boodschap van Jezus in zo een geweld en vernieling tot zijn recht komen? Was het geen boodschap van bevrijding en van liefde die hij is komen brengen? Of zijn we dat alweer vergeten?

Het is eigenlijk zo simpel: u hebt zelf een gedachtenlichaam, en u bent daar helemaal zelf verantwoordelijk voor! Dat is wat de godsdiensten niet willen weten! Zij zien liever een god met een weegschaaltje de goede en de slechte daden afwegen, en je dan naar de hemel of de hel sturen. Maar op die manier ontnemen zij zichzelf en al de anderen iedere verantwoordelijkheid voor hun daden, en kan je dus steeds God zelf, of de duivel de schuld geven van wat er met jou gebeurt. Dat is gemakzucht ten top!!

De godsdiensten veroordelen een zelfmoordenaar, maar verheerlijken iemand die zijn leven geeft voor de anderen. Beiden zijn uiteindelijk gewoon dood! kan de stelling, dat het leven heilig zou zijn, dan standhouden, als ze door zichzelf wordt tegengesproken? Ook Boeddha nam het bijvoorbeeld niet zo nauw met zijn eigen lichaam en zijn leven. Hij ging heel gewillig in op een uitnodiging van een arm man waarvan hij wist dat die hem alleen maar slecht voedsel kon aanbieden. Het scheelde dan ook niet veel of Boeddha werd door het voedsel vergiftigd en gedood. Ook koelbloedige moordenaars ging Boeddha niet uit de weg. Alhoewel het risico om door hen gedood te worden heel groot was, ging hij zonder aarzelen naar hen toe en sprak hen aan. Dit duidt erop dat in leven blijven niet de hoofdmotivatie van zijn bestaan was.

Er is echter één groot verschil; en dit mag u niet loskoppelen van al het voorgaande: Christus en Boeddha zijn in liefde gestorven! Zij hadden het volle bewustzijn over het reilen en zeilen van dit universum verworven. Zij hadden hun gedachten tot in de hoogste dimensie weten te brengen. En dan is het miljoenen keren beter om niet in dit leven te zijn. Dan verlang je ernaar om thuis te zijn.

Dit is echter iets wat de meeste zelfmoordenaars niet hebben. Zij beëindigen hun leven net zoals Christus dat heeft gedaan, maar hierin ligt het grote verschil:  zij sterven in angst en vertwijfeling, en Christus stierf juist in de allergrootste liefde. En dat heeft nu eenmaal gevolgen voor waar je terechtkomt na je dood. Ook Christus ging van dit leven weg, maar hij wist dat hij naar de opperste hemel ging, naar het ultieme geluk. Hij deed dit niet omdat hij het beste wou voor zichzelf, want dan had hij niet eens meer moeten incarneren in een leven. Neen, hij is precies in een leven gekomen om ons de weg te kunnen tonen. Hij had het hoogste bereikt, en dat was reeds zo, voor hij hier op aarde geboren was. Christus was iemand die zijn levensdoel kende gans zijn leven lang. Wij hebben daar geen weet van. Wij weten niet voor welke reden we deze keer geïncarneerd zijn. Christus wist dat wel, en heeft dan ook gans zijn leven bewust geleid naar dat ene moment van zijn dood. Op die manier had zijn dood voor ons een grote betekenis, want hij heeft duidelijk aangetoond dat er wel degelijk iets is na de dood. Alleen jammer dat het niet beter omschreven werd in die tijd, en dat de voorwaarden en de gevolgen zo onduidelijk vervat liggen in allerlei teksten van angst en vervolging. Was Jezus gewoon van ouderdom gestorven, dat had niemand er nu nog over gesproken, dat is zeker.

Dit is echter broodnodige informatie om het te snappen: wie zelfmoord pleegt uit wanhoop, die komt na zijn dood opnieuw in een wereld van totale ontreddering terecht. Want je gedachten blijven juist hetzelfde, voor en na je dood! Voor deze mensen blijft de wanhoop dus voortduren. Zij hebben geen enkel greintje van geluk kunnen vinden in dit leven, en krijgen het ook niet, onmiddellijk na hun heengaan. Dit is het tragische verschil met de bewuste dood van Christus. Door hun zelfmoord doen deze mensen zichzelf nog meer tekort. Ze komen immers opnieuw in een wereld van totale verwarring terecht. U weet echter ook dat iedere situatie in het hiernamaals slechts tijdelijk is, en al snel zullen deze gedachtenlichamen die door zelfmoord uit de materie zijn ontsnapt, dan ook de kans krijgen om zich beter te informeren en een beter bestaan te kiezen voor zichzelf, afhankelijk van hun eigen gedachtenkracht.

Is er nu een zonde gebeurd? Welnee, er is uiteindelijk gewoon een keuze gemaakt. De enige zonde die kan gebeuren ligt in het veroordelen van de man of vrouw die zelfmoord pleegde. De zelfmoordenaar heeft voor zijn eigen lot gekozen, en daardoor zijn volgende levens bepaald. Maar dat doen we allemaal! Door hem te veroordelen kiest uzelf echter ook voor de gevolgen van zijn dood. In volgende levens zal u immers hetzelfde moeten ervaren, want wat u veroordeelt, dat is iets wat u zelf nog niet geleerd hebt, en dat betekent dat u het toch op een of andere manier zal moeten afleren.

Het is dan heel goed mogelijk dat een van uw volgende levens er een zal zijn in een heel moeilijke en ondenkbaar harde situatie, die u zal doen besluiten om zelf te doen hetgeen u vroeger zo streng beoordeeld hebt. We weten allemaal dat we niet mogen doden. Maar doden betekent toch:  voor iemand anders de beslissing nemen dat hij niet meer in dit leven mag blijven. De zelfmoordenaar heeft die beslissing voor zichzelf genomen. Dat is dus zijn keuze, en die moet gerespecteerd worden. Andere mensen veroordelen of over hen oordelen, wordt in iedere godsdienst aanzien als een grote fout. Nochtans is het deze vergissing die nog het meest van al door de godsdienst zelf gemaakt wordt. Ieder heeft zijn eigen weg te gaan, en elkeen heeft wel iets dat hem van God verwijderd houdt. Veroordeel dus niemand, ook niet voor zelfmoord! Wie het wel doet, begaat een vergissing die hem weghoudt van God. Zelfmoord is een keuze die iemand maakt, en die persoon is evenals u op weg in evolutie naar God. Niet meer en ook niet minder.

 

Abortus.

Het kan voor een moeder een verscheurende keuze zijn wanneer zij moet beslissen over leven of dood van het kind dat in haar schoot aan het groeien is. De natuur bepaalt nu eenmaal dat een geslachtsdaad tot een zwangerschap kan leiden, maar soms gebeurt dit totaal ongewild. De aanstaande moeder is er nog niet klaar voor, of ze heeft zelf teveel zorgen en problemen om er nog een kind bij te nemen. Ze weet dat ze er hoogst waarschijnlijk niet goed zal kunnen voor zorgen, of het kind is misschien ziek, en het heeft grote kans op heel serieuze afwijkingen. Misschien is het wel gedoemd om al heel vroeg te sterven…. In zulke situaties wordt zelfs door de dokters heel dikwijls een abortus overwogen. Is dit nu verkeerd?  Afgaande op wat we over zelfmoord hebben gezegd, is abortus wel degelijk het beëindigen van een leven tegen de wil van het ongeboren kind in. Door abortus te plegen ontneem je in feite een gedachtenlichaam de kans om een leven te beginnen en zich te evolueren naar God, ook al is dat leven op voorhand voorbestemd om niet zonder moeilijkheden te verlopen. Je ontneemt dus iemand de kans om hier een les komen te leren. Abortus is dus wel degelijk het doden van een mens in wording.

De moeilijke vraag is echter: wanneer juist komt nu het gedachtenlichaam de moederschoot binnen? Wanneer krijgt het klompje cellen dat zich aan het vormen is in de buik van de moeder, een bewustzijn mee? Ik denk niet dat dit al de eerste weken gebeurt. De bevruchting en de celdeling is een volledig automatisch proces van het lichaam, en het gebeurt dus gewoon wanneer een eicel en een zaadcel bij elkaar komen. Deze twee cellen smelten samen en vormen zo de basis voor een nieuw en uniek wezen. Vervolgens begint deze nieuwgevormde cel zich te delen, wekenlang na elkaar. Maar in feite zijn al die cellen gewoon materie, die maar doen wat ze moeten doen vanwege een ingebouwd mechanisme dat er in verscholen zit. Er is nog geen bewustzijn aanwezig in die cellen, want dat gebeurt pas wanneer een gedachtenlichaam zich in het klompje vlees gaat nestelen. 
En dan, na een aantal weken, begint plots dat hoopje cellen te bewegen, en de moeder voelt de eerste beweging van de baby in haar buik. Het klompje cellen is zich nu bewust van zijn positie en geeft te kennen dat het daar is. Het schopt en wil zich verleggen. De materie is nu een levend wezen geworden, want het gedachtenlichaam heeft er zich in genesteld.

De natuur zorgt ook heel dikwijls zelf voor het verwijderen van een toekomstige baby die niet levensvatbaar is. Door de moeder een miskraam te laten hebben worden de dode cellen uit haar lichaam verwijderd. Dit wijst erop dat er de eerste weken zeker nog geen sprake kan zijn van een menselijk wezen met bewustzijn. Het verwijderen van een foetus van enkele weken oud heeft dus waarschijnlijk geen gevolgen voor een of ander gedachtenlichaam. En ook als het wel zo zou zijn, dan wist dat gedachtenlichaam het zeker en vast op voorhand, en had het dus de les van het ongeboren kind dat geen enkele kans kreeg, voor zichzelf gekozen. Ook voor de moeder is dit ganse gebeuren een heel grote les, want het verplicht haar om na te denken over de essentie van leven en dood.

Niettemin is abortus voor de moeder steeds een heel grote gewetenskwestie. Het is steeds lovenswaardig om aan het groeiende kind te denken, maar de keuze om voor jezelf te zorgen en je niet nog dieper in nesten te werken, is zeker en vast even belangrijk. In ruimere zin bekeken, ligt de schuld voor iedere abortus voor een groot deel bij de maatschappij. En de maatschappij, dat zijn toch wij allen! Want het zijn precies de omstandigheden van egoïsme en “trek maar uw eigen plan”, die de samenleving schept, die ervoor zorgen dat een moeder deze keuze wel moet overwegen. Indien wij allen liefdevoller en behulpzamer of begrijpender zouden zijn, dan zouden zowel moeder als kind een kans hebben in deze wereld. Dit is niet de schuld van de moeder alleen, wiens situatie alleen maar voortvloeit uit de onhebbelijkheden van de gemeenschap, maar uiteindelijk van elkeen die deelneemt aan de maatschappij waarin zij opgroeit. Indien we immers met zijn allen niet materialistisch of egoïstisch zouden zijn, dan zouden er voor ieder probleem honderden helpende handen klaar staan om het op te lossen. Helaas…!

Niettemin blijft abortus een zeer grote gewetenskwestie. De schuldvraag speelt hierbij een zeer grote rol. Alleen de inzichten die Jezus had, kunnen je van deze netelige kwestie bevrijden. Want wat Jezus wist, gaat nu eenmaal boven alle aardse wetten uit.

Contraceptie.

Tegelijk met abortus kunnen we ook aan feit van de contraceptie niet onderuit. Hiermee bedoelen we in feite het verhinderen dat bij de geslachtsgemeenschap de zaadcellen van de man bij de eicellen van de vrouw kunnen komen, en aldus voor een zwangerschap kunnen zorgen. Het condoom, de pil, het spiraaltje, … er bestaan heel wat mogelijkheden om de natuur wat in te tomen en het plezier van het vrijen toch zonder de zware gevolgen van een ongewenste zwangerschap te laten verlopen. Wanneer men zo vrijt, is het van tevoren geweten dat er geen zwangerschap gewenst is, en dat weten ook de gedachtenlichamen rondom ons, die opnieuw in een leven willen incarneren. Zij weten dus dat ze er op dat moment niet moeten op rekenen om die personen als hun ouders te kiezen, omdat ze in hun energetische toestand van eenieders gedachten op de hoogte zijn. Je kan hen dus ook niet schaden door de bevruchting niet te laten doorgaan, want zij weten dit al lang voordat jij aan je vrijpartij begint. Tegelijk is de techniek die aangewend wordt, zoals bijvoorbeeld het gebruik van een condoom, een middel om de mens tegen heel wat narigheid zoals besmettelijke ziekten, te beschermen. Het kan dus zeker niet verkeerd zijn om dit toe te passen.

Dan blijft enkel nog de vraag over of het dan wel ethisch verantwoord is om zomaar losse of experimentele contacten te hebben op seksueel gebied. In godsdiensten wordt seks steevast als iets verwerpelijks afgeschilderd. Voor hen kan het alleen als een uiting van pure liefde, en dan enkel nog tussen een getrouwde man en vrouw. 
Seks is iets lichamelijks, en het materiële of lichamelijke heeft niets met het goddelijke te maken. Zover zijn we al gevorderd, dat we dat toch al weten. Vanuit het standpunt van zuivere godsdienst bezien, is seks inderdaad iets wat je na een lange groei en een overkoepelend inzicht niet meer zal toepassen. Voor ons echter, die in evolutie naar het goddelijke zijn, is seks gewoon een bezigheid of een lichamelijke deugd waaraan we ons willen tegoed doen, omdat het nu eenmaal de taak van een lichaam is om zich voort te planten en om de soort van zijn voortbestaan te verzekeren. Dat dit met genot en plezier samengaat is daarbij heel mooi meegenomen. Dieren hebben geen problemen met seks. Zij denken er niet over na. Wanneer hun lichaam hen vertelt dat het zover is, dan zal niets hen tegenhouden om zich aan de daad over te geven. Zij laten heel luid en duidelijk weten dat ze er klaar voor zijn, en generen zich niet om het te doen wanneer ze er de kans voor hebben. Daarvoor hoeven zij zich niet in de intimiteit en de verborgenheid van een kamer terug te trekken, maar ze geven zich aan hun driften over, gewoon voor de ogen van iedereen. 
Wij mensen hebben seks echter in een taboesfeer geplaatst, en het gemaakt tot iets pervers en verwerpelijks. Wij hebben gekozen om ons ervoor te verstoppen, maar het enige dat we hiermee bereikt hebben is dat we onze eigen natuurlijke verlangens zijn gaan ontkennen en verafschuwen. Zodoende hebben we opnieuw een reden gevonden om onszelf verachtelijk te vinden en ons slecht te voelen, omdat we nu eenmaal wel het lustgevoel hebben, maar we onszelf niet toestaan om ervan te genieten. Op deze manier is het onmogelijk om seks een serieuze plaats in ons leven te geven. Van nature uit is seks gewoon een lichamelijk mechanisme dat met genot gepaard gaat, om de soort van zijn voortbestaan te kunnen verzekeren. Door seks zorgen wij ervoor dat er steeds meer en meer mensen op deze wereld gaan rondlopen, en worden wij dus onze eigen mensenfabriek.

Vanuit het standpunt van menselijke genegenheid en liefde, is seks echter ook een belangrijk thema. Waarom hechten wij zoveel waarde aan seks? Het is nu eenmaal het diepste verlangen van de mens om volledig geaccepteerd en begrepen te worden door de anderen, en seks is hiervoor een grote waardemeter. Wanneer je immers met iemand de liefde bedrijft, dan heb je die persoon al van tevoren, ofwel lichamelijk, ofwel geestelijk naar zijn inhoud, ofwel op beide aspecten tegelijk, gekeurd! 
Seks hebben met iemand wil dus zeggen dat je die persoon wel ziet zitten zoals hij is. Er schuilt dus een diepe acceptatie van de persoonlijkheid van de partner in het hebben van seks met hem. Deze acceptatie gaan wij onbewust koppelen aan een tegemoetkoming van de ander, dat hij of zij ons aanvaardt zoals we zijn, en ons ook zijn liefde waardig acht. Het is dus overduidelijk dat het de onzekerheid over onszelf is, of we wel de liefde van iemand anders waard zijn, die tot seks leidt. Want wij bedrijven seks allang niet meer alleen wanneer de natuur er ons toe roept.

Op die manier maken wij tijdens onze evolutie naar het goddelijke toe, een denkfout, door seks en liefde als hetzelfde te gaan zien. Seks is iets wat altijd uit onzekerheid over jezelf plaatsvindt, omdat je wil dat de ander je tot in het diepst van je wezen aanvaardt en begrijpt. Seks helpt ons ook om stoom af te blazen van de spanningen die we gedurende de dag in ons lichaam opstapelen. 
Liefde is echter steeds iets dat vanuit je eigen kracht uitgaat, iets dat jij geeft aan de anderen zonder er iets van terug te verwachten, en kan nooit aan iets lichamelijks of materieels gebonden zijn. Liefde kan niet vanuit een tekort komen, omdat ze dan niet kan geven, maar alleen kan nemen. En dus zijn seks en liefde twee dingen die niet samengaan, want het ene gebeurt uit een tekort bij jezelf, en het ander kan alleen maar bestaan als je overvloed hebt.
Om naar het goddelijke te evolueren is seksualiteit dus inderdaad iets dat je gaandeweg zal achterlaten, maar dat je niettemin nodig hebt op je weg om meer zekerheid en evenwicht bij jezelf te ontdekken. Seks is zoals liegen, moorden, bedriegen, eten en drinken, … gewoon een moeilijkheid op je weg die je moet overwinnen en overstijgen om je uiteindelijke doel te bereiken. Seks is een noodzakelijke stap op eenieders weg van evolutie, met dien verstande dat je toch steeds het einddoel blijft in zicht houden.

 

Doden.

Je mag niet doden! En diep vanbinnen weten we allemaal wel dat dit niet goed is. Want doden, dat is met opzet iemands leven beëindigen uit eigenbelang. Maar is de vader die zijn dochter of zoon beschermt tegen een moordenaar, en deze daarbij doodschiet, ook een moordenaar? Is het gerechtvaardigd om het ene leven te verkwisten voor het andere? Wie bepaalt wiens leven het meeste waard is, dat van je kind of dat van je aanvaller, die ook iemands kind is? Voor wie moet God kiezen? Wiens leven is het meeste waard voor God?

In een maatschappij zijn er regels en straffen voorzien voor onze misdaden. Maar dat is enkel vanuit het menselijke standpunt bekeken. Vanuit de positie van het goddelijke, de hoogste energie, bestaan al deze misdrijven niet, en is er dus zeker ook geen rangorde van misdrijven. Wij hebben een bepaald waarde oordeel vastgelegd voor iedere misdaad: liegen is voor ons niet zo erg als slaan, dat dan weer minder erg is dan een verkrachting; maar het allerergste is voor ons wel het doden van een ander menselijk wezen. Voor God echter is het plegen van een moord niet erger dan het zeggen van een leugen, want beiden betekenen immers dat u nog niet klaar bent om terug Gods zoon te worden. God oordeelt niet over onze zonden, omdat onze wereld voor hem niet bestaat. Op dat gebied zitten we dus schijnbaar veilig. 
Maar wat niet God is met zijn bewustzijn, zit in het rad van reïncarnatie. In dit systeem zijn er enkel keuzes mogelijk, en iedere keuze heeft daar steeds zijn voor- en zijn nadelen. Wanneer iemand ervoor kiest om te doden, dan heeft dit een onmiddellijk voordeel voor hem. Zijn rivaal of tegenstander is in dit leven immers definitief geëlimineerd. Hij heeft er geen last meer van, en die persoon zal hem dan ook niet meer in de weg lopen om aan zijn materiële behoeften te kunnen voldoen. Maar iedere keuze heeft ook nadelen, en dus zal hij die een leven neemt, in dit of in verdere levens de gevolgen van zijn daden moeten ondergaan. Na een leven heb je immers steeds spijt van je eigen daden die je verkeerd hebt gedaan. Je beoordeelt dan steeds jezelf, en je zal er uiteindelijk voor kiezen om deze foute daden af te leren. De beste methode hiervoor is dan ook dat je het allemaal zelf eens meemaakt.

De moordenaar zal dus hoe dan ook de gevolgen van zijn daden dragen, ofwel in dit leven, ofwel in een van de volgende. Maar wie er ook de gevolgen zal van dragen, is al wie de moordenaar veroordeelt. Want voor de reïncarnatie is een zonde een zonde.  De ene is niet slechter dan de andere. Voor de reïncarnatie betekent een zonde in feite dat je nog onwetend bent over iets. Je bent onwetend dat het ook anders had gekund. De moordenaar heeft niet ingezien dat dit leven niet de waarde heeft die hij er aan toeschrijft. Een leven is immers gewoon een manier om iets te komen leren op je weg naar het goddelijke. Een leven heeft geen waarde op zich. Dat wil dus zeggen dat er ook niets bestaat dat het waard is om iemand kwaad te berokkenen. Je kan een materielichaam wel doden, maar je kan nooit het gedachtenlichaam doden. De moordenaar heeft niet ingezien dat een mens in feite niet kan sterven, gewoon omdat je energie bent. En hij heeft ook niet ingezien dat een antwoord van liefde iedereen veel verder zou vooruit geholpen hebben, dan de hopeloze daad die hij heeft verricht.

De man die de moordenaar veroordeelt dan, heeft niet begrepen dat elkeen hier op zijn eigen niveau is, en dat deze mens die een moord beging, in feite nog onwetend was over betere oplossingen voor grote conflicten. Degene die de daden van een ander beoordeelt en veroordeelt, begaat evengoed “een zonde”, want hij aanvaardt de medemens niet zoals hij is. Daardoor schept hij een sfeer van wantrouwen en haat, en dat houdt hem weg van zijn eigen liefdekracht.

Er is nu nog een vraag die we ons dienen te stellen. Wat bedoelt men met doden? Heeft dit enkel betrekking op het doden van mensen, of moeten we er meer achter zoeken? Wanneer je weet dat God er al was voor er mensen op aarde waren, dan moeten zijn wetten echter evengoed voor onze voorgangers, de dieren en de planten hebben gegolden. De mens en zijn bewustzijn is immers pas na een lange evolutie door het dierenrijk ontstaan. In onze evolutie zijn wij afstammelingen van de apen. Maar apen zijn gewone dieren voor ons. Is het dan toegestaan om onze voorgangers, de apen, te doden? We kunnen hieruit alleen maar besluiten dat het doden van dieren dan een even grote zonde moet zijn als het doden van mensen. Je bent niet méér moordenaar omdat je een mens hebt gedood, dan omwille van het feit dat je deze zomer de muggen en de spinnen hebt geëlimineerd die zich op je pad begaven. In onze ogen is zo een mug of spin maar een klein lastig dier. Het hoort niet tot onze soort, en daarom denken wij over hun leven te kunnen beslissen.  Want wij mensen regeren tegenover de dieren nog altijd met het recht van de sterkste als maatstaf. Voor de reïncarnatie is de zonde echter even groot. Of je nu een plant, dier of een mens doodt, je hebt een gedachtenlichaam de kans ontnomen om zijn taak hier af te werken. Het doodtrappen van een mier is dus even erg als het vermoorden van een mens, en het is dus niet omdat wij meer verstand en mogelijkheden hebben dan de andere soorten, dat wij over hun leven mogen beschikken. In feite zou het hebben van meer verstand precies tot het omgekeerde moeten leiden.

Maar nu sta je voor een nieuw dilemma. Je moet toch eten!  Inderdaad, in de kringloop van reïncarnatie voedt ieder levend wezen zich met de lichamen van de andere soorten. Iedereen slaat dus rustig aan het moorden om zijn eigen leven veilig te stellen. Daar kunnen we niet onderuit.

Hoe valt dit dan te rijmen met het feit dat we niet mogen doden? Het antwoord is eenvoudig.  Het valt niet te rijmen!!  Er is geen bevredigende oplossing voor dit probleem, en dit feit leidt maar tot één conclusie: dit leven is uiteindelijk een verkeerde keuze die we gemaakt hebben! Want gewoon door in een leven te zijn, door hier op aarde te incarneren, word je een moordenaar. Daar kan je niet onderuit. Ik ben een moordenaar, jij bent het ook, en al wat leeft is een moordenaar. Dat is de keuze die we gemaakt hebben door naar hier te komen. Als de godsdiensten ons dus zeggen dat we niemand mogen doden, dan bedoelen zij in feite: “tracht weg te komen uit het rad van reïncarnatie”! 
Het universum dat wij gemaakt hebben kijkt niet op een dode meer of minder. We moeten allemaal sterven uit dit leven, en voor de hogere energie bestaat er nu eenmaal geen tijd. De dood wordt dan ook gebruikt door de hogere krachten om ons bijkomende lessen te leren, en heeft voor hen niet de betekenis van de verscheuring van geliefden, zoals dat voor ons het geval is, maar het is alleen maar een middel om aan te tonen dat we hier verkeerd bezig zijn. Het doel van de hoogste energie is om u het bewustzijn bij te brengen dat u geen minderwaardige levens meer moet kiezen, zoals u nu doet, maar dat u ook kan kiezen om ineens Gods deelgenoot te worden. De dood is voor het universum slechts een manier om een beëindigde taak te vervangen door een nieuwe taak, en jou een nieuwe les te laten leren.

 

Euthanasie.

Euthanasie is het beëindigen van een leven dat enkel nog uit pijn bestaat of zo goed als zeker terminaal is. Het gebeurt op uitdrukkelijk verzoek van de persoon in kwestie, en daarom is het meer een daad van medeleven, dan dat het een misdaad kan zijn. Het zijn de religieuze instellingen die tegen euthanasie zijn. Dat komt omdat ze het leven als heilig beschouwen, als een geschenk van God, waar niet aan mag worden geraakt. Maar het leven is geen geschenk. Het is een les, een oefening, of een kwelling die we onszelf hebben aangedaan. Wanneer iemand nog enkel kunstmatig in leven wordt gehouden, of volgepropt wordt met pijnstillers, dan is het voor die persoon een echte verlossing om zijn lichaam te mogen achterlaten. Wanneer hij daar dus uitdrukkelijk om vraagt, doe je een goede daad door op zijn wens in te gaan. De enige voorwaarde is dan ook dat het effectief zijn eigen wens is, want jij kan immers niet beslissen over het leven van iemand anders. Wanneer die persoon verkiest om zijn lijden te dragen, dan moet dit ook gerespecteerd worden, hoe hard het aanzien ook is voor zij die met hem meeleven. Je zou je evengoed de vraag kunnen stellen of het wel mag om iemands leven te verlengen? Want wanneer je niet op de vraag ingaat van iemand die zijn leven wil beëindigd zien, dan zal hij je daarvoor schuldig achten, en zal je dus later aan de gedachtenkracht van zijn schuld moeten gevolg geven in een nieuwe les voor jou zelf. 
In klinieken wordt niet anders gedaan dan levens rekken van mensen die zonder medicamenten en machines allang dood zouden zijn. Is het niet veeleer een misdaad, om iemand wiens einde gekomen is, dit keer op keer uit te stellen? Laat elkeen dus maar zijn eigen keuzes maken voor dit leven. Dat is uiteindelijk het eerlijkst, en op termijn het beste voor iedereen.

 

Het klonen van mensen, genetische manipulatie.

De wetenschap is intussen zover gevorderd dat ze mensen op bestelling zal kunnen maken. Dat wil zeggen dat we mensen kunnen maken die enkel en alleen die eigenschappen hebben, die voor ons het meeste waarde hebben. Door in te grijpen in het genetisch materiaal van de cellen, zal men dus mensen met de door ons gewenste vormen en capaciteiten kunnen produceren.

Het klonen van mensen is een beetje een gelijklopend thema. Nu gaan we echter alleen een exact duplicaat maken van een reeds bestaande mens, zoals een fotokopiemachine doet met het namaken van een origineel. Deze kloon zal precies dezelfde uiterlijke kenmerken en lichamelijke eigenschappen hebben als zijn originele voorganger, en je zal dus nauwelijks iets van verschil kunnen merken wanneer je alleen op het uiterlijk afgaat.

De mensheid moet nu eenmaal zijn gang gaan, daar kunnen we niet onderuit. Met de ontdekkingen die gedaan worden zal uiteindelijk ook geëxperimenteerd worden. Dat staat als een paal boven water. We kunnen daar niets aan veranderen, maar in feite gebeurt er helemaal niets verkeerds. Want wij weten nu al beter. Het is immers onmogelijk om twee dezelfde mensen te maken!! Het gedachtenlichaam dat zijn intrek zal nemen in deze gekloonde lichamen is steeds een uniek wezen. Uiterlijk kan je wel iemand dezelfde eigenschappen meegeven of hem juist die eigenschappen laten hebben die gewenst zijn. Maar nooit of nooit zal zo een gekloond persoon een identieke reactie vertonen als zijn origineel model. Ieder gedachtenlichaam is immers uniek door zijn ervaringen die het heeft opgedaan doorheen zijn vele duizenden levens. Bekijk dit maar eens bij tweelingen. Deze gaan steeds hun eigen weg, en nooit kiezen ze voor een compleet gelijkaardig leven.

Het enige wat we met deze technieken zullen bereiken, is dat we hier binnenkort allemaal met een naambordje op onze borst zullen rondlopen, want we zullen er allemaal identiek uitzien en uiterlijk zal je niemand meer kunnen herkennen. Hoe saai zal het hier worden!

 

Het verlies van een geliefde.

Het is heel pijnlijk om een geliefde te verliezen. Je partner, je ouders, je kind, een vriend, … steeds is het een groot verdriet en een immense leegte die achterblijft. En dan hoor je de pastoor in de kerk zeggen: “waarom is dit gebeurd? Wij weten het niet! We kunnen alleen maar steun zoeken in ons geloof en de liefde van god”. 
Maar daar heeft degene die achterblijft geen enkele boodschap aan. Voor hem blijft de vraag bestaan: waarom moest dit gebeuren? Wat hebben wij verkeerd gedaan? Het is duidelijk dat de godsdiensten er geen antwoord voor hebben. Waarom sterft iemand op jonge leeftijd, in de bloei van zijn leven? Waarom moet dit juist ons overkomen, en niet de anderen? Er zijn zovele bandieten op deze wereld, en die mogen blijven leven!

De ontreddering voor de nabestaanden is totaal, want ze vinden geen bevredigende antwoorden op deze vragen. Jarenlang blijft die ene vraag in hun hoofd rondspoken: waarom?  Wij kunnen met onze kennis die we al hebben opgedaan, echter wel een antwoord geven. Het is uiteindelijk het enige antwoord dat mogelijk is en dat ook troost kan bieden. Hoe zwaar het verlies ook te dragen is, er bestaat een zinnig antwoord voor.

Mensen die samenleven als familie of vrienden, hebben al voor dit leven afgesproken om met mekaar een band te hebben. Die afspraken over het leven houden ook al de grote gebeurtenissen in, en daaronder valt ook de dood. De beslissing van de ene, om te kiezen voor een kort leven, wordt gecombineerd met de beslissing van de ander om bijvoorbeeld een les te krijgen in het verwerken van een groot verdriet. Deze afspraken zijn al voor de aanvang van beide levens gemaakt. Beiden gedachtenlichamen helpen mekaar zo vooruit in de cyclus van reïncarnatie.

Welke de juiste les is die we hier komen leren, daar hebben we nu nog geen enkel zicht op, want indien we dat wel zouden hebben, dan zou het leereffect van de ervaring volledig verloren gaan. We zouden ons dan kunnen voorbereiden op de gebeurtenissen die ons te wachten staan, en ons op bepaalde manieren gaan verzekeren tegen het mogelijke onheil. Op dat moment zou deze ervaring volledig haar doel missen, want wij zouden er allang een doel van gemaakt hebben dat ons toch nog van pas zou komen.

Het grote verdriet waar iemand doorheen moet bij het verlies van een geliefde dwingt ons om deze wereld in vraag te stellen. Het drukt ons met de neus op de feiten: dit leven heeft niet de waarde die wij er willen aan geven! Neen, want anders zou het niet mogelijk zijn dat bijvoorbeeld een jong kind aan het leven ontrukt wordt. Dit feit dwingt ons om na te denken. Maar het gebeurt slechts zelden dat iemand tot de volledige waarheid doordringt door zo een gebeurtenis. De godsdienst heeft er geen antwoord op, en zelf durven we zover niet te gaan dat we het volledig willen snappen. Daarom blijft het meestal maar een gedeeltelijke les. Het is een les uit de cirkel van reïncarnatie. Dit betekent dat we heel langzaam, door onze ervaringen die we opdoen in dit leven, leren dat we op weg zijn naar God. Het leert u uiteindelijk om te gaan met een groot verdriet; of het leert u dat deze wereld onrechtvaardig is; of dat al wat je hier doet, slechts een relatieve waarde heeft.

Bijna nooit leert men echter deze les: dit leven is gewoonweg een noodzakelijke, maar niettemin een verkeerde keuze van ons. We zijn weggelopen van huis, en verdwaald in het moeras. De wereld die wij gekozen hebben om te ervaren biedt geen zekerheden en zal nooit tot blijvend geluk leiden. Dat is het enige wat de mens uit zo een tragische gebeurtenis kan leren.

 

 

 

Homofilie, pedofilie, heteroseksueel, Sm.

 

Pedofilie is ongetwijfeld onder te brengen bij de categorie van de moeilijkst te begrijpen dingen die de mens kan doen. Het is een daad van seksuele bevrediging door een lichamelijk sterk persoon (een volwassene), naar een lichamelijk zwakkere persoon (een kind) toe, waardoor de zwakkere geen enkel verweer heeft, en zowel lichamelijk als psychologisch misbruikt wordt.

Omdat het kind geconfronteerd wordt met gevoelens die het zelf nog niet heeft of niet kent, laat dit dan ook heel diepe littekens na voor zijn verdere evolutie. Bovendien is het meestal een vertrouwenspersoon uit de omgeving van het kind, die dit vertrouwen eenzijdig beschaamt, waardoor het kind eigenlijk alle houvast verliest en ieder vertrouwen in deze wereld kwijt is. Als de personen op wie jij je vertrouwen hebt gesteld je al teleurstellen, wie heb je dan nog als weerloos schepsel in deze harde wereld?

Ondanks al deze pijn, die zowel het slachtoffer als zijn omgeving moeten doorstaan, is het toch nodig om ook dit fenomeen eens in zijn juiste context te bekijken. Vanuit het wereldse standpunt is het een gruwelijk onrecht dat aan iemand wordt aangedaan. Daar kunnen we niet onderuit. Maar omdat, als het eenmaal gebeurd is, je toch verder moet met je leven, is het toch nuttig om het ook eens in de ruimere context van leven en dood  te bekijken.

Laat ons eerst eens naar de geaardheid van de mens kijken. Je hoeft dezer dagen niet erg wakker rond te lopen om te zien dat er op deze wereld op seksueel gebied, mensen met vele verschillende geaardheden rondlopen. Heteroseksueel, homoseksueel, biseksueel, seks met dieren, sadomasochisme, pedofilie, ….  Alle vormen van seksbeleving hebben hun eigen fans en aanhang. Maar moeten we dit nu zien als een ontsporing van de maatschappij of van de menselijke waarden? Feit is, dat onze ganse geschiedenis lang, al deze vormen en geaardheden altijd al bestaan hebben. Het is dus zeker geen fenomeen van deze tijd alleen. Daar is in geen enkele tijd een uitzondering op geweest. Natuurlijk  waren er periodes dat het uiten van je geaardheid strafbaar was. In die tijden moest alles dan ook in het grootste geheim gebeuren, en liepen er waarschijnlijk heel veel ongelukkige mensen rond. Op dit ogenblik kan over al deze dingen wat vrijer gepraat worden, en wordt het allemaal stilaan ook geïntegreerd in de maatschappij. Het is dus normaal dat er nu veel meer over gesproken wordt dan vroeger. Misschien bent u een vrouw, en houdt u passioneel van uw man. Dan is uw geaardheid overduidelijk heteroseksueel. Dat is hoe u bent, en uzelf zou het zich waarschijnlijk niet anders kunnen voorstellen. Maar wat indien u een vrouw was, en u daadwerkelijk alleen gevoelens voor andere vrouwen zou koesteren? Uw geaardheid is dan homoseksueel, en u zou daar helemaal niets kunnen aan doen. Moeten deze mensen zich dan allemaal collectief van de hoogste rots in zee werpen, gewoon omdat ze zijn wie ze zijn? Volgens de godsdiensten en zedenprekers wel. Volgens hen hebben deze mensen geen recht op een bestaan, en moeten ze zich dan maar verschuilen in onderaardse gewelven, zodat hun “afwijking” nooit aan het licht zou komen.

Maar als we het nu eens heel anders zouden bekijken? Als we eens gewoon gingen kijken wat er zich in de wereld allemaal voordoet, dan zien we onmiddellijk dat iedereen wel een andere geaardheid heeft, en dat er heel vele vormen zijn om dit alles te beleven. We stellen dan gewoon vast dat er heel veel verschillende soorten van seksbeleving mogelijk zijn, net zoals dat met alle andere domeinen van het menselijk leven het geval is. Wanneer we deze simpele vaststelling doen, dan is het normale besluit dat hieruit voortvloeit dan ook dat de seksuele geaardheid van het menselijk ras heel veel verschillende vormen kan aannemen.

Zoals we het al gans dit  boek lang doen, is dit gewoon een objectieve vaststelling van deze wereld. Hieruit zouden we dus weer iets kunnen leren om deze aarde en zijn bewoners wat milder te stemmen tegenover elkaar.

Het verwerpen van andere  geaardheden wordt dus enkel gedaan door mensen die bang en egoïstisch zijn, en bovendien nog heel kortzichtig ook. Zij vinden dat zij alleen bestaansrecht hebben op deze wereld, en dat uit zich in fysiek of verbaal geweld tegen de andersdenkenden. Doet hetzelfde probleem zich niet voor met autochtonen en allochtonen?

Wat we ook weten is dat we allemaal in ontwikkeling zijn naar het goddelijke toe, en dat het goddelijke een gedachte is, en dus geen enkele vorm van geslacht kent. Vanuit onze eigen ontwikkeling bekeken zijn er mannelijke en vrouwelijke wezens die deze wereld elk op hun eigen manier bekijken: de man is geven, de vrouw is ontvangen; de man is jager, de vrouw is prooi; de man zoekt naar eer, de vrouw zoekt naar bescherming; … Als we allemaal meerdere levens hebben, is het dus niet ondenkbaar dat wie al vele levens lang een man is geweest, genoeg heeft van al die stoerdoenerij, en zich nu meer gaat aangetrokken voelen tot de vrouwelijke waarden. Het is dus heel normaal dat er mensen zijn in een mannenlichaam die zich eigenlijk op sommige vlakken al vrouw voelen, of omgekeerd. Zij moeten echter wachten op hun volgende levens om die ommekeer ook volledig te kunnen maken. Misschien hielden ze nog teveel vast aan een bepaald aspect van het geslacht dat ze willen verlaten, waardoor het niet in een leven mogelijk was om de ommekeer zomaar te maken. In uw ontwikkeling naar het goddelijke moet u immers alles hebben meegemaakt, om het eenmaal te kunnen begrijpen, en het daarna weer achter te laten. 
God is onzijdig, geslachtsloos, en dat is dan ook het einddoel dat ieder van ons op seksueel gebied moet bereiken. Daarvoor moet u met de gevoelens en de emoties die bij ieder geslacht afzonderlijk horen komaf hebben gemaakt, en ze hebben overstegen, zodat u ze wel begrijpt, maar ze zelf nu niet meer nodig hebt. In deze context situeert zich dus de vele verschuivingen in geaardheid van onze seksbeleving. Het een is dus zoals al het andere,  gewoon een volgende stap in uw ontwikkeling naar het goddelijke toe.

Natuurlijk vallen extreme uitingen zoals s.m. of pedofilie nog wat moeilijker te begrijpen. Wat bij deze vormen van seksbeleving een heel sterke rol speelt, is het spel van macht en dominantie over de anderen. Bij s.m. gebeurt dit meestal met gelijkgestemden, die in onderling akkoord afspreken tot waar hun grenzen liggen, en wat ze dus nog prettig vinden. S.m. is meestal een gecontroleerde manier om negatieve gevoelens uit het verleden op een prettige (met seks) manier te verwerken. Het is het herbeleven van wat je vroeger voelde, maar dit keer in omstandigheden die door jezelf gecontroleerd zijn.

Pedofilie is van al deze geaardheden het moeilijkst van al te begrijpen. Niet alleen voor ons om het te bespreken, maar ook voor de slachtoffers, en niet te vergeten ook voor de daders. Wie pedofiel is kan daar nu eenmaal echt weinig aan doen, net zoals u er niets kan aan doen dat u van mannen of vrouwen houdt. Pedofilie is moeilijk, omdat het steeds betrekking heeft op weerloze kinderen, die tegen hun wil de lusten van iemand anders moeten ondergaan, terwijl ze dit nog niet eens kunnen begrijpen.

Pedofielen genieten op een of andere manier van de macht die ze hebben over kinderen, omdat deze toch totaal weerloos zijn, en dus op geen enkele manier kritiek of eisen kunnen stellen aan de situatie. Zij houden ervan om iemand anders als totaal weerloos en zwak te zien, en die aan hun wil te onderwerpen. Ditzelfde spel van machtsbeleving vinden we echter terug bij de meeste seksuele relaties, van gelijk welke aard, want er is steeds een van de partners die tijdens het liefdesspel de dominerende rol aanneemt (meestal de man), en steeds iemand die de ontvangende of onderdanige rol aanneemt (meestal de vrouw).  Bij mensen die graag seks hebben met kinderen, is er in hun gedachtenwereld ergens iets misgelopen in het denkproces over de machtsverhoudingen tussen mensen onderling, of tussen man en vrouw. Misschien zijn zij vroeger, of in een vorig leven, zelf zodanig vernederd en gekwetst geweest, dat ze nu enkel dit nog als een normale manier van handelen kunnen beschouwen.  Of misschien zijn zij op een of andere manier bang geworden voor gewone relaties, omdat deze toch steeds te veeleisend waren voor hen.

Feit is echter dat deze mensen naast een veroordeling, veeleer nood hebben aan begeleiding en onderzoek naar hun eigen verleden. Onlangs nog verscheen in de krant een artikel van een man die zich op internet als pedofiel blootgaf, met naam en toenaam, met de oproep om een soort van zelfhulpgroep op te richten. Onmiddellijk werd deze man door alle instanties geschaduwd en in het oog gehouden om hem zo snel mogelijk te arresteren. Niemand kwam op het idee dat dit wel eens een schreeuw om hulp kon zijn geweest van iemand die worstelt met zijn eigenheid, en heel goed beseft dat hij daarmee anderen schade toebrengt. Omdat hij nu vervolging riskeert, kan deze man niet anders dan zo snel mogelijk onder te duiken, en zich dus verder slecht te voelen, wat dan meer dan waarschijnlijk ooit zal lijden naar het werkelijk beleven van zijn seksuele drift. Gewoon omdat de maatschappij hem nu met de vinger wijst, en hem alle hulp en begrip ontzegt.

Door hen te confronteren met de beelden van hun slachtoffers, en met de gevolgen van hun daden voor de psyche van het slachtoffer, kunnen zij misschien een toestand bereiken waarin ze zelf begrijpen dat hun daden onherroepelijke schade toebrengen aan de jonge kinderen, ook al zijn zij zelf als pedofiel op dat eigenste ogenblik bezig met het vervullen van een dwingende behoefte van hun lichaam. (Dwingende behoeftes van ons lichaam vervullen is iets wat we allemaal wel op een of andere manier doen. Dat is een eigenschap van ons allemaal, en dus niet alleen van die ene groep mensen.)

U moet niet denken dat ik al deze dingen goedpraat, dat zeker niet. Het ware beter mocht dit alles nooit gebeuren. Maar het is er nu eenmaal, en we kunnen dan ook niet anders dan er leren positieve lessen uit te trekken. Al de rest leidt immers tot haat en vernietiging, en zal zowel dader als slachtoffer heel diep in de put achterlaten.

Mensen die ooit met pedofilie te maken hebben gehad kunnen dit heel moeilijk verwerken. Het is immers onbegrijpelijk dat een mens een ander mens zoiets kan aandoen. (Vergeet echter niet dat ook wij dingen doen die niet door de beugel kunnen, wanneer we ons  slecht voelen, of terneergeslagen en genegeerd zijn.)

Indien het slachtoffer van een pedofiliezaak toch het verwerkingsproces  wil beëindigen, dan zal hij of zij zich ook eens moeten verplaatsen in de geest van de dader, en het leven ook eens in een ruimere context moeten bekijken. Eenmaal je het opnieuw als een les beschouwt, waaruit beide partijen, zowel dader als slachtoffer geleerd hebben, dan kan je weer verder met je leven. 
Als je eenmaal kan begrijpen hoe de cyclus van reïncarnatie werkt, en als je begrijpt dat een zieke geest enkel kan ontstaan door de omstandigheden waarin hijzelf ooit geleefd heeft, dan kan je de dader vergeven, en kan je verder met je eigen leven. Vergeten hoef je het helemaal niet te doen, maar als eenmaal de grote pijn is weggeëbd, en je komt ertoe om alles te begrijpen, dan zal je niet meer schreeuwen om rechtvaardigheid, en zal je niet meer bang hoeven te zijn als de dader opnieuw ooit vrijkomt. Alleen dit kan je verlossen van een levenslange opsluiting in woede en eenzaamheid, die je anders voor jezelf zou opbouwen.

Ook heel belastende daden zoals pedofilie, moeten we dus met zijn allen leren begrijpen en aanvaarden, zodat we het samen kunnen overstijgen, en het op die manier nooit meer nodig hebben. Het heeft geen enkele zin om te blijven veroordelen, want alles wat je veroordeelt en wat je kwetst is iets wat je zelf nog hebt af te leren op je weg naar het goddelijke toe. Veroordeel dus niemand, hoe moeilijk het ook is, maar tracht veeleer de onaangename dingen te begrijpen door ze te plaatsen in de ruimere context van leven, dood en reïncarnatie. 
Wie alleen maar dit leven bekijkt, zal nooit over de pijn heen komen. Wie echter verder wil kijken, zal onnoemelijk veel geleerd hebben op zijn weg naar het goddelijke toe.

Foto's

photo photo photo photo