De overkant

    Ik ben nogal een persoon die niet echt binnen kan blijven zitten. Daarom ga ik regelmatig eens een wandelingetje maken om een frisse neus te halen, en om al mijn gedachten eens tot rust te laten komen. 
    Ik vertrek dan van bij mij thuis, en ga vervolgens naar achter de straat in, waar de weg ten einde loopt, overgaat in een pad, en vervolgens de spoorweg kruist. Hierna kan ik naar links of naar rechts, zit ik midden in de natuur, en maak ik een rondje langs het jaagpad van de Dender. 
    De Dender is een rivier die enkele honderden meters achter ons huis het landschap doorkruist. Eigenlijk ben ik al heel dikwijls verhuisd in mijn leven, maar terwijl ik dit schrijf, realiseer ik mij nu dat ik nog nooit ver weg van de Dender heb gewoond. De Dender heeft zonder dat ik het besef altijd al een plaatsje in mijn hart opgeëist. Het mag gerust gezegd worden dat in de streek waar wij wonen, de rivier dan ook op zijn mooist is. Het is er meestal rustig, behalve op zondag wanneer de wielertoeristen (renners) het jaagpad voor zich opeisen. Maar dan ga ik meestal niet, en laat ik ook hen van hun hobby genieten.

    Op deze bewuste dag was ik weer eens vertrokken voor een rondje van zeven kilometer, om in alle rust mijn gedachten te ordenen. Ik had de voorbije dagen heel wat vragen gehad, en was over vele dingen onzeker geworden. Alles spookte door mijn hoofd, en het dilemma was tot een waar doolhof uitgegroeid. 
    Zo vertrok ik naar achter de straat in, en kwam al mijmerend bij de spoorweg. De slagbomen waren naar beneden, wat niet uitzonderlijk is, gezien de stad waar wij wonen een druk knooppunt voor het treinverkeer is. 
    De trein denderde voorbij, en ik maakte terstond aanstalten om de spoorweg over te steken. Ik stond daar op dat moment helemaal alleen, gezien de spoorwegovergang niet echt op een weg gelegen is, maar op een pad dat doodloopt in de weiden en de velden erachter. 
    Maar de slagbomen gingen niet open! 
    ‘Oh ja’, dacht ik. ‘Er zal waarschijnlijk ook van de andere kant nog een trein aankomen.’ Dat gebeurt immers regelmatig op die plaats, dat twee treinen uit tegenovergestelde richting elkaar daar kruisen. En dus wachtte ik nog even. 
    Maar de andere trein kwam niet, de slagbomen bleven beneden, en ik bleef maar wachten. Toen er zo enkele minuten verstreken waren besloot ik om voorzichtig de spoorweg op te gaan, en te kijken waar de andere trein bleef. Omdat er nogal wat bomen links en rechts van mij staan, en ik dus van achter de slagbomen geen goed zicht heb, ging ik heel langzaam de spoorweg op. Daar had ik nu wel een goed overzicht op de sporen, want zowel links als rechts kan je ongeveer een kilometer ver zien, omdat de spoorweg er heel mooi rechtdoor loopt. 
    Maar er was helemaal geen trein te bespeuren!
    Waarom bleven de slagbomen dan neer?
    ’Ach, het zal een of ander technisch defect zijn zeker.’
    Ik ging dan maar verder de spoorweg over, gezien ik niet van plan was om daar blijven te staan en wortel te schieten tot de spoorwegmaatschappij het probleem had opgelost. 
    De slagbomen aan de volgende overgang waren wel opengegaan bemerkte ik, toen ik de spoorweg overstak. Ik kon immers zien dat de auto’s er gewoon overreden.
    ’Dan zal het alleen maar hier zijn dat ze defect zijn’, dacht ik, en stapte verder.
    Nog maar net was ik de spoorweg overgestoken, en had ik de slagbomen langs de overzijde van de spoorweg gepasseerd, toen er plotseling beweging in kwam. 
    Nu gingen ze wel open!
    Verbaasd keek ik om me heen, niet begrijpend hoe dit kon gebeuren. Ik had daar toch wel enkele minuten gestaan, terwijl er helemaal niets gebeurde. 
    Maar zolang ik bleef staan bleven de slagbomen naar beneden, en kwam er geen schot in de zaak. Maar nu ik zelf was overgestoken, en de beslissing had genomen om door te gaan, gingen ze ineens wel open. En dan nog wel net op het moment dat ik aan de overkant kwam!

    ‘Ga aan de overkant staan’ flitste het spontaan door mijn hoofd. Wanneer je aan de overkant gaat staan, dan gaan de barrières vanzelf voor jou uit de weg!
    Ik realiseerde mij plots dat men mij iets probeerde duidelijk te maken met dit voorval, en dat ik hier goed moest over nadenken. Dit was een belangrijke les.
    Het was een zootje geweest in mijn hoofd, de laatste tijd. Alles leek fout te gaan, er kwam geen vooruitgang, en ik had de indruk dat ik al maanden mijn tijd aan het verdoen was. Mijn denkwereld was dan ook een puinhoop geworden. Met een hoofd vol tegenstrijdige ideeën was ik aan mijn wandeling begonnen, in de hoop op enig soelaas, en om orde te scheppen in de chaos. En plots waren daar de slagbomen! Anders gingen ze altijd open!

    Het besef groeide dat ik al die tijd aan het piekeren was geweest over niets. Al die gedachten hadden mij alleen maar in stukken verdeeld, en hadden mij afgeleid van mijn werkelijke doel. Wanneer ik God wou bereiken, dan moest ik gewoon aan de overkant gaan staan! Ik moest niet blijven piekeren over situaties of problemen uit deze wereld die mijn leven overhoop gooiden, maar ik moest gewoon aan de overkant gaan staan, en dus beginnen denken alsof ik al bij God en in zijn standvastige hemel aanwezig was. Het heeft geen enkele zin om te blijven doordrammen over de situaties die in deze wereld je denken in stukken rijten, want deze wereld is precies daarvoor gemaakt. Ik moest dus gewoon voor het eenheidsdenken kiezen, en de rest, de dwaze redeneringen uit de dualiteit negeren. Dan zou het vanzelf wel verdwijnen. Zo werkt immers de gedachtekracht realiseerde ik mij. Zoals je denkt, zo toont de wereld zich aan jou. 
    Redeneer en denk alsof je al goddelijk bent, bewaar vooral je vrede en je kalmte, en dan zal al het andere vanzelf verdwijnen uit je leefwereld. Deze wereld is er immers keer op keer op uit om je van je rust weg te houden. Met al zijn tegenstellingen wil hij je in de war brengen, en je tonen dat je moet kiezen en strijden. Maar dit is juist het tegenovergestelde van liefde, en dus moet je, wanneer je voor tegenstellingen komt te staan, niet meer kiezen voor een van de twee opties die de tegenstelling je laat zien, want dat houdt je gevangen in de wereld van keuze. Maar veel beter is het om de wereld van keuze ineens in zijn geheel te negeren, niet bang te zijn dat je daardoor iets zal kwijtraken. Veel beter is het om voor die andere wereld te kiezen. Die andere wereld weet je eigenlijk niet wat hij juist is, omdat je er nu geen zicht op hebt. Het is de wereld van God, de wereld van stabiliteit, de wereld van het absolute denken waar geen keuze moet gemaakt worden om alles in orde te laten komen, omdat alles er al in orde is. Het is de wereld van rust. De rust die je juist weggeeft, wanneer je in de keuze zelf blijft hangen. Maar feit is dat de keuze je zal verscheuren als je eraan toegeeft, en dat Gods wereld voor jou verborgen zal blijven.

    Wanneer we voor zo een tegenstelling staan in ons leven, dan kan dat zeer acuut worden. Je wordt nu immers geconfronteerd met je eigen onvolkomen denken, met je eigen angsten dat je, wanneer je niet strijdt of kiest, al je houvast en je zekerheid voor het lichaam zult verliezen. Nu komt de angst dat je voor het lichaam niet meer zal kunnen zorgen letterlijk de kop opsteken. Die angst komt jou nu ervan weerhouden om de juiste wereld te kiezen. Hij zal je zeggen: kies uit de twee mogelijkheden die ik je aanbiedt binnen de wereld van keuze, dat is veiliger voor het lichaam en al zijn zorgen. Maar hij zal je nooit zeggen dat er ook nog een andere keuze is, die voorbij onze wereld ligt, namelijk de wereld van jouw eigen innerlijke rust en zekerheid.

    Wanneer je voor een tegenstelling komt te staan, en geloof mij er zullen er heel vele komen, kies dan altijd voor rust. Aanvaard in gedachten dat er verschillende gezichtspunten zijn om dit te bekijken, en aanvaard ook dat er geen enkele optie beter is dan een ander. Kies dus niet, laat de keuze zelf achterwege, die immers altijd binnen deze wereld blijft vasthangen, en geef duidelijk aan dat je de vrede in je denken wilt blijven bewaren. Ook al lijkt het je ganse bestaan te ondermijnen, ga weg van de tegenstelling, laat ze achter, en kies voor jouw enige standvastige waarde: innerlijke rust en zekerheid.

    Wees niet bang voor je toekomst, maar wees zeker dat God voor jouw problemen zorgt. Wees niet bang voor de vele gebeurtenissen die je dagelijkse leven overhoop gooien, want ze zijn er alleen maar om jou van iets bewust te maken. En datgene waarvan ze je bewust maken, is iets dat je moet achterlaten. Dus ook daar hoef je al die zorgen niet voor te dragen. Volg gewoon de omstandigheden van je leven, en het zal vanzelf in orde komen.
    Laat alles gewoon gebeuren, en wees niet onzeker over de afloop! Want door onzeker te zijn kies jij zelf de afloop! Het wordt allemaal door God zelf gedirigeerd wanneer je het aan Hem overlaat, waarom zou je dan bang zijn. En het dient bovendien allemaal om jou naar je eindbestemming te leiden. 
    Wees zeker van jezelf, wees zeker over de weg die je bewandelt, kies je eigen richting, ook al is dat in het begin de perfecte nog niet, en kom tot rust. Er is tijd genoeg om te groeien, en de weg zal gaandeweg duidelijk worden. De rust van God is de jouwe. Eis hem dan ook voor je op, want precies dat is je erfdeel.



 

Foto's

photo photo photo photo