Geheim van het leven

    Het grote geheim van het leven berust op gedachtekracht, en op helemaal niets anders dan gedachtekracht. Maar denk niet dat het berust op oppervlakkige gedachtekracht. Want indien je dat denkt, dan ben je het geheim al misgelopen.

    Om de waarheid over dit leven te vinden moeten we met onze gedachten terugkeren naar daar waar de tijd begonnen is, naar daar waar we de eeuwigheid van de hemel hebben omgeruild voor de dwaasheid van de hel. Want daar is de fundamentele vergissing begaan, en het is alleen daar dat we er iets kunnen aan doen om het weer ongedaan te maken.

    Wie zijn gedachtekracht dus wenst te gebruiken om zijn leven hier op een aardse en materiële manier naar zijn hand te zetten, zal het grote geheim van het leven altijd mislopen. Je kunt daar niet onderuit, want de vergissing die toen begaan werd, was zo fundamenteel, dat niets maar dan ook helemaal niets van wat eruit is voortgekomen sindsdien, enig soelaas kan brengen. Erger nog, door je te blijven focussen op datgene wat er nu om je heen gebeurt, ga je alleen maar dieper en dieper de onzin in.

    Wees je daar goed van bewust wanneer je verder op pad wenst te gaan.

    Het geheim is heel eenvoudig.

    Onze gedachtekracht schept onze werkelijkheid, schept aldus de anderen om ons heen, en creëert de gebeurtenissen waarvan we denken dat ze ons overkomen. Het grote geheim is nu, dat we dit al eeuwen aan het doen zijn in een systeem waarin het zowel goed als slecht kan gaan. En de ironie wil nu dat er geen enkel systeem kan bestaan, of het moet eerst door gedachtekracht geschapen zijn.

    Beseft u goed wat er gebeurd is?

    Onze gedachtekracht heeft eerst een bepaalde veronderstelling die niet strookte met de Goddelijke, voor waar aangenomen. Wij hebben in een vlaag van waanzin besloten dat het ook fout kan gaan!En deze ene beslissing, deze ene gedachte is de ganse basis van de wereld die wij hier aanschouwen. Deze gedachtekracht, het idee dat het zowel goed als fout kan gaan, heeft ervoor gezorgd dat er een wereld ontstond waarin het effectief mogelijk was dat het goed en fout kan gaan. Deze ene gedachte heeft het ganse universum van dualiteit, van tegenpolen, van goed en kwaad doen ontstaan.

    Beseft u goed de draagwijdte van dit idee?

    Maar dat was niet het universum dat God voor ons geschapen had. Dat was niet de wereld die Hij voor ons voor ogen had. Hij had een wereld geschapen waarin het alleen goed kan gaan. Waarin er geen gedachte kon bestaan die tegenovergesteld was aan wat Hij voor ons gewild heeft. Hij had niet een wereld van tegenpolen en wisselende stemmingen voor ogen. Hij wou slechts een wereld van eeuwigdurende liefde.

    Gedachten scheppen de wereld.

    Er is altijd eerst de gedachte, en daarna pas de wereld!

    En wanneer jij de gedachte aanhangt dat het zowel goed als fout kan gaan, naargelang jij over een bepaalde situatie een oordeel hebt, dan schep je een dienovereenkomstige wereld. Je vraagt dus letterlijk met je gedachtekracht: ‘laat mij eens een wereld zien waar het zowel goed als fout kan gaan!’

    Wanneer jij echter terugkeert naar de gedachte dat het alleen maar goed kan gaan, dan moet de dienovereenkomstige wereld vroeg of laat voor jouw ogen verrijzen.

    Dat is dus het grote geheim.

    Jij bent de schepper van je werkelijkheid, maar zolang je de gedachte koestert dat het ook fout kan gaan, zal je in die werkelijkheid je leven moeten slijten. Het is maar één enkele gedachte verschil.Het is maar één gedachte meer. Maar het verschil is wel fundamenteel.

    Het kan ook fout gaan is een gedachte net als alle andere, die jou geeft waar je om vraagt. En dat moet zo gebeuren, omdat jij van God zijn almachtige scheppingskracht hebt ontvangen.

    Vergis je dus niet in datgene waar jij je aandacht wilt op richten. Je kunt werken met de spirituele principes, maar wees ervan overtuigd dat je de principes op verschillende niveaus kan toepassen. Het staat je volledig vrij om ze toe te passen waar je maar wilt, maar er is echter maar één niveau waar het ook effectief zal zijn. En dat niveau is daar waar het ooit begonnen is, de basisgedachte die een verkeerde wereld tot stand heeft gebracht, het idee dat het ook verkeerd kan gaan. Daar, aan die ene gedachte is het dat je moet werken.

    Vanwege dat idee, en alleen maar vanwege dat ene idee, beleven wij deze wereld van ellende en smart.

    Wil jij dat idee blijven koesteren?

    Wil jij dat idee in je denken blijven bewaren?

    Denk er heel goed over na, want het is de keuze tussen hemel en hel die je maakt. De hemel is de plaats waar het alleen maar goed kan gaan, en de hel is de plaats waar het zowel goed als fout kan gaan. En beiden zijn slechts een vorm van jouw bewustzijn, want elk van deze werelden wordt beleefd vanuit de gedachten die haar hebben gecreëerd. Er is altijd eerst de gedachte, en daarna pas komt de wereld op die manier naar je toe. Maar niet op het oppervlakkige niveau, maar wel op het fundamentele niveau. Zolang je niet beseft dat het alleen op dat niveau is dat er een keuze kan gemaakt worden, zolang zal je de pijn en de smart van de dualistische wereld op een of andere manier voelen. Want dat is waar je zelf uitdrukkelijk om vraagt! Ook al besef je dat niet eens op dit moment.

    En die keuze wordt jou niet opgelegd. Het is een compleet vrije keuze, waaruit niemand je zal komen weghalen. Jij, en jij alleen moet voor jezelf kiezen of je deze wereld, dit bestaan dat is opgebouwd op het idee dat het ook verkeerd kan gaan, wilt blijven bewaren. Het is slechts een ommekeer in je denken. Je hoeft er de wereld niet voor aan te pakken. Alleen in je denken kan je het bewerkstelligen.

    God heeft je een vrije wil gegeven, en dus ben jij helemaal voor jezelf verantwoordelijk. Kijk niet twijfelachtig om je heen om te zien wat de anderen doen, want de anderen nemen misschien op dit moment niet de goede beslissing. Maar durf hier zelf over na te denken, durf hier je eigen mening over te vormen, en kom dan in eer en geweten tot een besluit of je deze wereld waarin het ook verkeerd kan gaan als jouw realiteit wilt behouden.

    Kan je nu een beetje volgen waarom Christus er zo op aandringt dat we dringend onze broeder zijn zonden moeten vergeven? Want alleen wanneer we echt geloven dat er niets fout kan gaan, alleen dan is onze gedachtekracht weer werkzaam in de goede richting. En hoe kan je nu tegelijk geloven dat je alleen maar het goede wilt, en tegelijk zeggen dat de ander fout is. Dat gaat niet. Dat is juist een expliciet voorbeeld van gedachtekracht uit het systeem waar het zowel goed als fout kan gaan. Want alleen in dat systeem wordt er gedacht in tegenpolen, en worden die tegenpolen dan ook nog eens als waarheid aangenomen.

    Het is dus niet zomaar een oppervlakkig iets, een vaag idee, waar we mee aan het werken zijn. Het is daarentegen heel serieus, en heel fundamenteel voor je eigen belevingswereld.

    Je kunt dan wel denken dat het zo zal zijn, en je kunt misschien innerlijk voelen en weten dat het juist is. Zolang je er echter niet naar gehandeld hebt, of zolang je het niet in alle situaties kunt toepassen, geloof je niet echt dat het waar is.

    Het is pas wanneer het in alle aspecten van je leven opnieuw zo beleefd wordt, wanneer het in iedere gedachte die in je hoofd opduikt bestendigd wordt, dat je de wereld van dualiteit weer voor de wereld van eenheid kan omruilen.

    En daarom is het zo broodnodig dat we er een begin mee maken om alles waarvan we denken dat het fout kan gaan, weer uit ons denken te verwijderen.

    Daarom vraagt Christus om de anderen hun zonden te vergeven.

    Want zonden vergeven betekent eenvoudigweg de gedachte uit je hoofd zetten dat iets fout kan gaan. Het betekent jezelf vrijmaken van het idee dat de ander jou iets kan aandoen. Het betekent in nog andere woorden gezegd dat je terugkeert naar het bewustzijn van je eigen scheppingskracht. Het betekent dat jij je bewust wordt van hetgeen jouw gedachten met jou aanvangen.

    Alleen wanneer je niemand nog iets aanrekent; alleen wanneer iedere gedachte aan zonde en fout uit je denken gewist is, alleen dan kan je terugkeren naar het bewustzijn en de dienovereenkomstige wereld waar het alleen maar goed is.

    Als je weet hoe fundamenteel de wet van de gedachtekracht is, dan weet je ook dat het onmogelijk is om tegelijk in liefde en in zonde te geloven. Het bestaan van de ene sluit automatisch het bestaan van de andere uit. Want indien zonde mogelijk is, dan kan liefde nooit almachtig zijn, en moet deze ellendige wereld van dualiteit dus de enige waarheid zijn. Je kunt niet twee tegengestelden in één zin vernoemen, zonder zelf verward te worden. En zolang je naar liefde smacht, maar zonde als idee blijft vasthouden, zolang zal je verdwaald zijn en je nergens thuis voelen.

    Christus was dus zo gek nog niet.

    Datgene waarvan wij dachten dat het voor ‘watjes’ bestemd was, namelijk de ander zijn zonden vergeven, is in feite een oerwet, een fundamentele basiswet van het universum die hij ons kwam leren. En hij wou ons alleen maar zeggen dat we die wet nu deftig verkeerd aan het gebruiken zijn.



 

Foto's

photo photo photo photo