Gedachtelichaam: spiritualiteit, Gods weg bewandelen

Gods weg hier op aarde bewandelen is een tussenweg.
Het is een tijdelijke tussenoplossing die nodig is, omdat ons bewustzijn het niet in één keer aankan om van het ene uiterste in het andere geslingerd te worden.
De wereld die wij waarnemen hier op aarde, en Gods wereld, hebben niets met elkaar gemeen. Maar om de overgang voor ons bewustzijn mogelijk te maken moet het bewustzijn eerst aan een milde vorm van liefde gewend raken.
Gods weg op aarde houdt in dat de lelijke, gevaarlijke, en onrechtvaardige wereld die we hier op dit moment waarnemen, in jouw gedachtewereld wordt omgeschapen tot een oord van liefde en begrip voor jezelf, vooraleer je in de definitieve wereld van God kan opgenomen worden.
Dit kan alleen door er je eigen gedachten over te veranderen!
Dat is de weg die God met jou wil gaan, om je uiteindelijk klaar te maken voor zijn overweldigende wereld van liefde.
Door je gedachten te veranderen en je ego af te bouwen, zal de wereld er anders beginnen uitzien voor jou.
Bewandel samen met God deze weg, maar verroer geen vin zolang je vergeet Hem mee te nemen! Want Hem vergeten, is hetzelfde doen als je altijd al gedaan hebt, alleen in nog maar eens een andere vorm gegoten.

Let voortaan heel goed op de op- of aanmerkingen die je maakt tegenover andere mensen. Datgene wat je bij hen als een tekort, een fout of een gebrek ziet, is net datgene wat jij nodig hebt om je eigen weg te vervolledigen! De "fout" die je bij hen ziet, is ook "de fout" die jij nog maakt en die je belet om verder te evolueren naar God. Wees hen dus dankbaar, want zij komen je zeggen welk inzicht je zelf nodig hebt om verder te kunnen groeien.
Wat je bij anderen opmerkt, is steeds ook op jezelf van toepassing!
Op een ander vlak dan weliswaar, of op een ander niveau van denken dan zij het je voorschotelen, maar niettemin zal het je een grote stap dichter bij de waarheid brengen als je dit snapt, en jij wat je tegen de ander hebt gezegd, ook op je eigen weg toepast. Dit is een diep inzicht van spiritualiteit.

Alle drie zijn ze een deel van jezelf, een deel van je eigen denken! Ze zitten dus in jou, en je moet ze zeker niet in de buitenwereld gaan zoeken.
De zoon kennen we, want dat zijn wijzelf. Maar niettemin kennen we hem nog niet volledig, want we hebben ons afgescheurd van onze broeders, die samen met ons "de zoon" als één geheel zijn vorm geven.

Vergeet niet dat wij gedachtekracht hebben!
Onze gedachten scheppen de wereld die wij willen zien. Dit is héél letterlijk het geval!
Deze wereld die wij nu waarnemen, scheppen wij dus met de gedachtekracht die alleen aan het beperkte en het afgescheiden deel van de zoon kenbaar is gemaakt. Het is dat kleine deeltje van de gedachtekracht dat wij gebruiken, dat overblijft als je je van het geheel van de liefde afscheidt.

Laten we het vergelijken met onze hersenen!
(Weet dat dit slechts een vergelijking is, en dat we onze hersenen die van het lichaam zijn, in feite helemaal niet nodig hebben.)
Wij gebruiken slechts 3 à 4 procent van het totaal van onze hersencapaciteit! Met dit kleine percentage scheppen wij dus de wereld die we momenteel zien. Met dit kleine deel van onze gedachtekracht maken wij iedere dag opnieuw een beperkte wereld van afscheiding, oorlog en geweld!
Maar ook die andere 95, 96, of 97 procent zit in ons, en maakt dus ook deel van ons uit!
Alleen weten we niet hoe we die moeten gebruiken! We kunnen onze hersenen immers maar gebruiken op het niveau van het lichaam waar we in gevangen zitten! En dit lichaam laat ons ten allen tijde maar een heel beperkt zicht op de gehele werkelijkheid toe! Door dus alleen met onze zintuigen van het lichaam waar te nemen, kunnen we nooit meer dan vijf procent gebruiken!
De volle honderd procent van je hersenen gebruiken staat echter gelijk met goddelijkheid, of met het terugvinden van je eigen identiteit!
Theoretisch is dit mogelijk, want het is slechts één enkele gedachte, slechts één enkele beslissing van ons verwijderd. Wij hebben immers gedachtekracht, en dus kunnen we ook in één keer kiezen voor de totale terugkeer.
In de praktijk zal dit echter voor heel wat angst zorgen! Het betekent immers het totaal en definitief omruilen van de ene wereld voor de andere, binnen de seconde! Niemand durft dit aan! En waar angst is, daar kan God niet komen, want angst kent hij niet!
En daarom heeft God, de Heilige geest geschapen!
Hij is de bemiddelaar tussen de twee werelden. Hij haalt eerst de angst langzaam bij ons weg, zodat terugkeer heel zachtjes toch mogelijk wordt!
De Heilige geest is dus ook een deel van uw eigen denken, een deel van uw eigen hersenen, als je de vergelijking naar het lichaam doortrekt. Vergeet niet dat uw gedachten uw wereld scheppen!
Met de drie procent gedachtekracht die we zelf gebruiken kunnen we alleen maar een beperkte wereld van schaarste en pijn scheppen! Maar door voortaan al je beslissingen af te geven aan de H. geest, die dus ook een deel van jouw denken is dat je vergeten was, neem je dus met slechts drie procent van je hersenen de beslissing om voor jou een wereld te laten scheppen die in alle opzichten ruimer, beter, anders en liefdevoller is dan deze die jij met je bewuste gedachtekracht kan scheppen. Je geeft het scheppen van jouw wereld nu over aan je eigen bovenbewustzijn, aan die andere 97 procenten van je hersenen die je tot op heden helemaal niet hebt gebruikt!
En doordat jij daarvoor de toestemming hebt gegeven, kan de H. geest die dus een deel van jouw denken is, en een deel van jouw gedachtekracht, nu voor jou een wereld scheppen die je beetje bij beetje van alle angst zal bevrijden, en die je zal klaarstomen om terug bij God weder te keren.

Je leven in handen geven van de H. geest, is dus niets anders dan je leven in handen geven van je eigen bovenbewuste denken, van die 97 andere procenten, dat voor jou vervolgens een wereld op zijn niveau (het hoogste) zal scheppen.

Wie vreugde wil vinden,
doet er goed aan zichzelf te ontslaan als directeur van het heelal.

Eenzaamheid is een gevolg van de afscheiding, van in een apart lichaam te zitten.
In reïncarnatie is het echter ook een gevolg van je eigen groei naar liefde toe.
Hoe meer jij je immers bewust wordt van de liefde die je zoekt, en die in jou aanwezig is, hoe meer jij je van de lichamen van deze wereld zal afkeren, die nog niet zover geëvolueerd zijn. Je zal dus steeds eenzamer worden, omdat je met zij die nog alleen aan zichzelf denken, niet meer wenst te handelen. De andere lichamen zijn er immers op uit om jouw materiële goederen af te nemen, om jou te gebruiken voor hun eigen doel, of om zichzelf ten koste van jou te verrijken in de wereld.
Deze daden stroken hoe langer hoe minder met wat jij ervaart als jouw eigen bewustzijnstoestand, want jij wilt immers steeds meer liefde geven en ook krijgen. Jij bent de weg van spiritualiteit aan het bewandelen. Maar omdat je in een wereld vertoeft die van echte liefde verstoken is, de wereld van reïncarnatie, moet je op je hoede zijn om je evolutie naar liefde aan anderen kenbaar te maken. Je bent veel te vrijgevig, veel te goedgelovig, veel te naief voor deze wereld! En daar zullen de anderen van profiteren om je van het weinige dat je hebt te beroven.
Je kan dus niet anders dan je in je eigen kleine wereldje terug te trekken, en vol ongeloof toezien hoe de anderen zonder scrupules hun gang gaan. Je wordt een eenzaam mens!

Voor wie op deze wereld wil blijven is er geen oplossing! Je kan immers je eigen evolutie en je graad van bewustzijn niet zomaar wegtoveren. Dit is wie jij bent, op dit moment! En dat kan je niet veranderen! Evenmin zullen de anderen veranderen voor jou!
Je bent dan wel naar liefde geëvolueerd, maar je hebt dat gedaan in het verkeerde systeem. Je hebt dat proberen te doen in een systeem dat als fundament "afscheiding" in plaats van "vereniging" heeft. En precies daardoor komt de eenzaamheid die je ervaart.
De verwachtingen die jij hebt van de mensen, komen niet overeen met de verwachtingen die zij hebben van jou, waardoor je mekaar uit de weg zal gaan, en degene die al het verst gevorderd is, eenzaam zal achterblijven. De anderen zijn nog niet zo eenzaam, omdat ze nog genoeg broeders weten te vinden die op hun niveau wensen mee te denken.
Je weet ondertussen ook al dat zelfdoding geen oplossing is voor dit probleem, want je weet dat je daardoor ook je toekomstige hemel van verwarring en onbegrip voor jezelf zult hebben bepaald.

En dus blijft er alleen de oplossing van god over, de oplossing om op een vredige manier afstand te nemen van deze wereld. Alleen god kan eenzaamheid wegwerken, en omtoveren tot liefde.
Hoe gebeurt dit?
Door de weg van liefde beginnen te gaan, door het ook daadwerkelijk beginnen toe te passen, zal je na een tijdje merken dat je de fouten van de anderen, waar jij je nu van wegkeert, juist nodig hebt om je eigen vrede terug te vinden. Zo werkt nu eenmaal het systeem van bevrijding en verlossing dat god voor deze wereld bedacht heeft. Want de fouten die jij bij hen waarneemt, zijn alleen maar fouten, omdat jij van deze verkeerd gefundeerde wereld nog verwachtingen hebt. Het bewust achterlaten van al je eigen verwachtingen zal je dus bevrijden van de eenzaamheid van deze wereld. Dat is de weg die god met jou wil gaan. En je hoeft niet te vrezen dat je daardoor in niemandsland zal terecht komen, want god zal wel degelijk een andere wereld, met een goed fundament deze keer, aan jou openbaren.
Je hoeft dus niet bang meer te zijn voor de anderen, of je niet meer af te zonderen, want eenmaal je samen met god, de weg begint te gaan, kan er je niks meer gebeuren. De anderen zijn er nu alleen nog om je de weg te wijzen naar je eigen groei naar liefde toe. Jij helpt hen vooruit, door te zijn wie je bent, en zij helpen jou vooruit, door te zijn wie ze zijn. Ieder leert de les op zijn eigen niveau!

In het begin zal de eenzaamheid misschien blijven, want de eerste stappen op gods weg lijken heel dikwijls eenzaam en alleen te nemen. Maar na een tijd zal je zegevieren (op jezelf), en zal eenzaamheid nooit nog je deel zijn.
Of je eenzaam blijft, hangt dus uiteindelijk alleen maar van je beslissing af om de weg daadwerkelijk te bewandelen.
Je heil zoeken in een nieuw aspect van de wereld zal misschien een tijdelijke oplossing zijn, maar zal je nooit volledige tevredenheid schenken. Alleen de weg van god, volledig weg van dit bestaan van afscheiding, biedt de volledige garantie.

vegetarisme?

Een goeie vriend vroeg me: "Hi Stefaan, wat denk je hier van? is dat goed geen vlees meer eten voor ons lichaam, of voor God?"

Mijn eerste reactie was: Alles is Goed.
Hoe kan iets -een gedachte, een mens, een voorwerp enz - minder goed zijn of beter dan het in zijn essentie is.
De goddelijke universele Kracht maakt geen onderscheid. Wij mensen wel. Maar doordat wij als mens, nog in een evolutionair stadium verkeren, zou ik mijn vriend willen zeggen dat alles wat hij NU doet, GOED IS, als hij het voor zichzelf en met al zijn eigen mogelijkheden zo goed mogelijk probeert te doen.

Of het goed is voor je lichaam?
Een eerste bedenking zou kunnen zijn - heeft mijn lichaam voedsel nodig?
Voorlopig dus nog wel. En dan is het zo, dat als je, datgene wat je ademt, eet en drinkt, in dank en met eerbied ontvangt, het goed is voor je lichaam.
Denk niet aan ziekte of probeer niet om God een plezier te doen door vegetariër te worden. Als jij je er goed bij voelt, dan is het goed voor jou en je lichaam.

Voel je dat het hier niet in essentie over ons lichaam gaat, maar over de gedachten welke we er op na houden? Besef je dat alles wat we doen een geestelijk proces is, en het dus op de eerste plaats goed is om zo zuiver mogelijk te denken, om uiteindelijk niet meer te denken maar gewoon te ZIJN. Zijn is Alles.

Of het goed is voor God?
Ik denk niet dat God zich hier om kommert. God kent geen problemen zoals wij die voor onszelf maken. God is gewoon ALLES. En als wij, als mens, NU, zoveel mogelijk ALLES zijn, welsiswaar met de mogelijkheden ons NU gegeven - met de intenties waarmee we onszelf bezielen enz., dan wandelen we samen met God. Jij en ik.

Nog niet zo lang geleden, kreeg ik via deze site een mailtje toegestuurd, van een man die zich wel kon vinden in de dingen die ik schrijf.
Hij vroeg mij om hem het boek "ons gedachtelichaam" toe te sturen, en vertelde mij dat ook hij een boek had geschreven over de diepere inzichten van het leven.
Groot was mijn verbazing, toen ik een weekje later een mail terugkreeg met de vraag of hij zijn boek volgende zondag niet persoonlijk mocht komen overhandigen bij mij thuis.

Ik heb inmiddels jouw boek gelezen.
Wat valt er te zeggen wanneer een man zichzelf ontmoet?
Welke reactie is gepast voor danig inzicht en wijsheid?
Alleen een diepe waarderende en innemende stilte kan een gepast antwoord zijn voor zulke duidelijke en zuivere woorden, ....

Ik deel deze ervaring graag met jullie, omdat ze aantoont dat wanneer iemand echt naar de waarheid zoekt, de antwoorden altijd naar hem toegebracht worden.
Wanneer gewone middelen falen, dan komt er desnoods iemand die op enkele honderden kilometers afstand van je woont, naar je toe, om je het antwoord hoogst persoonlijk te overhandigen. Zo werkt het universum nu eenmaal, wanneer je echt volhoudt en gestaag achter je keuze staat.

Deze ervaring toont ook aan, dat je helemaal niets of niemand mag uitsluiten wanneer je naar god op zoek bent. Eenieder kan immers het kleine deeltje van de waarheid, waar jij op dat moment naar op zoek bent, in zijn bezit hebben, en het je gewoon komen vertellen.
Maar wanneer jij op voorhand hebt bepaald dat je "van die richting" of "van deze personen" helemaal niets wilt weten of leren, dan moet ook god in zijn oneindige liefde jouw keuze respecteren, en zal je dus nog een tijdje geduld moeten uitoefenen, tot je bereid bent om je mening te herzien, en je weg verder te zetten.
Iedereen heeft jou uiteindelijk wel een deeltje van de weg te vertellen, en alle deeltjes van alle mensen samen vormen het plan of de routebeschrijving naar die geheimzinnige, meest gegeerde schat ter wereld, de hemel op aarde.

Ik wil jullie dan ook graag laten kennismaken met dit mooie boek, dat dezelfde waarheid vertelt als deze waarmee ik jullie wil laten kennismaken, en dat het verhaal vertelt over de beklimming van dezelfde berg, maar dan op een andere flank, en vanuit een andere richting bekeken. De Oosterse manier van denken die in het boek aan bod komt, mag dan misschien tegengesteld zijn aan onze Westerse beschaving, maar heeft zeer zeker diepe inzichten en wijsheden over het leven voor u in petto.
Voor iedereen die op zoek is naar de diepste waarheid over dit leven, zal het dan ook vast en zeker een hele hulp zijn, en een dieper inzicht teweegbrengen in de weg die we allemaal ooit eens te bewandelen hebben.
Het boek is zeer mooi en vlot geschreven, leest aangenaam en makkelijk, maar biedt tegelijk ook een zeer diepgaande benadering van de werkelijkheid die ons omringt.
En dat is toch wat we allemaal nodig hebben, nietwaar?
Eenvoud, waarheid, en de juiste richting,....

Je vindt meer uitleg over dit boek van Jan Verhaar, "Lessen van de oude Cheng", op deze website: http://www.kirja.nl/ (ga naar "boeken bestellen", en klik op de titel van het boek.)

Iedereen hier op aarde bewandelt de weg van god. Of hij dat nu bewust of onbewust doet, daar is in feite helemaal geen keuze in. Je kan gewoon niet anders dan die weg gaan! Dat komt omdat god onmiddellijk zijn antwoord heeft gegeven op de fatale denkfout die ons van hem deed afscheuren. God kon deze vergissing niet toestaan, en heeft ze dan ook direct ongedaan gemaakt.
Het enige wat nu dan ook nog moet gebeuren, is dat wij het eindelijk ook eens zelf gaan beseffen, zodat we ons bewustzijn weer naar de juiste richting kunnen richten.

Dit betekent in feite, dat wat je ook doet in je leven, je nooit aan god kan ontsnappen. En dat is maar goed ook.
Zij die in onze ogen moordenaars, kinderverkrachters, wellustelingen, egoïsten, of hitlers,... zijn, allemaal bewandelen ze net als wij de weg naar god. Het systeem van schuld en reïncarnatie, waar we op dit moment allemaal denken in mee te draaien, bepaalt immers dat je de schuld die je opbouwt tijdens je levens, weer moet vereffenen in je volgende levens. Dat komt omdat de anderen gerechtigheid van je eisen, en dat is gedachtekracht, en dus zal dit ook geschieden. En wanneer ze het dan zelf aan den lijve ondervinden, dat het niet zo fijn is om zulk zwaar leed te ondergaan, dan zullen ze daaruit leren en het in hun verdere levens ook niet meer toepassen. Zo wordt de grootste onwetendheid over liefde stilaan omgezet in begrip en zorg voor de anderen.
En zo maakt ook god met iedere gebeurtenis jou duidelijk dat het systeem waar je denkt in mee te draaien, helemaal geen goed systeem is, omdat het steeds op afscheiding gebaseerd blijft. Want het systeem houdt immers zichzelf in stand! Degene die "de zondaars" veroordeelt krijgt immers ook schuld op zich geladen, en hij zal in zijn volgende levens mogen ondervinden dat veroordeeld worden door anderen ook niet zo fijn is.
De moordenaar komt je dus zeggen dat dit leven niet de waarde heeft die jij eraan toekent, en dat god een andere wereld heeft, waar gelijk welke vorm van schuld helemaal niet mogelijk is. Zo zegt ook de verkrachter dat ons "heilige" lichaam helemaal niet zo heilig is als wij wel denken, en dat een lichaam dat kan gekwetst worden, geen goede verblijfplaats is om blijvend geluk te vinden.
Voor wie deze dingen nu in zijn onmiddellijke omgeving meemaakt, lijken dit heel harde woorden. Daar ben ik mij terdege van bewust. Maar toch is er anders geen uitweg, want gevoelens van haat en wrok zullen je alleen maar verteren, jezelf ziek maken, en je leven als een puinhoop achterlaten. En dus is de enige oplossing de uitweg van god.
Dat is wat de stem van god ons zegt, ter vervanging van de stem van de haat en de wrok die wij gekozen hebben.
Achter iedere misdaad, schuilt dan ook steeds de aanwijzing van god om zijn wereld wat dichter te naderen. De aanwijzing die je dan kiest voor jezelf, haat of liefde, zal vervolgens tjdelijk jouw toekomst bepalen.

De meeste mensen zijn zich niet bewust dat ze naar god en zijn liefde aan het evolueren zijn. Zij leren dan ook heel traag, bewandelen de weg van geweld, en hebben er meestal een gans leven voor nodig om één enkele les te leren.
Sommigen zijn totaal onbewust, anderen zijn dan weer een beetje onbewust, of een beetje bewust en een beetje onbewust, maar echt vooruitgaan begint pas als je met de neus op de feiten bent gedrukt, en je niet anders kan dan volledig bewust de weg te bewandelen.

Naar god gaan, kan pas als je volledig "ja" hebt gezegd tegen god.
Deze beslissing is onontbeerlijk, want zolang als het een beetje "neen", en soms eens "ja" is, zal je heen en weer geslingerd worden tussen de twee werelden, en zal je er uiteindelijk geen snars van begrijpen. Ik denk dat de meeste mensen in dit stadium verkeren.

Maar eenmaal je volmondig "Ja" hebt gezegd, betekent dit dat je vanaf dat moment alle gebeurtenissen in je leven gaat interpreteren in functie van die hoogste liefde. Dat is een heel duidelijke beslissing! Iedere gebeurtenis in je leven komt je dan iets vertellen over jouw denkwijze over de dingen, vergeleken met de denkwijze van de hoogste liefde. En pas dan kan je echt beginnen groeien, want nu heb je een heel duidelijk doel voor ogen, en wordt het leven je leermeester naar liefde toe.

Zolang deze beslissing niet is genomen, zal je de gebeurtenissen nu eens interpreteren in functie van wat je hier op aarde wilt bereiken als ego, en soms eens in functie van god. Het spreekt vanzelf dat dit tot verwarring zal leiden, en dat het je nu eens liefde en dan weer totale onmacht zal tonen.

Jouw definitieve "ja" tegen god en de liefde, en je voortdurende interpretatie van wat er gebeurt in functie daarvan, zal je onvermijdelijk brengen naar wat je wilt bereiken.
Dit is toch een heel gewone werkingswet van het leven nietwaar?
Als je metser wilt worden, moet je toch geen lessen ballet gaan volgen om je diploma van metser te kunnen behalen. Welnu, als je naar god wilt, moet je ook niet meer in functie van het ego gaan interpreteren, maar in functie van liefde voor iedereen.
En pas vanaf dat moment, kan god tegen jou duidelijk beginnen praten. Want pas vanaf dat moment zal je beginnen begrijpen waar hij met je naartoe wil, en zal je verstaan wat hij jou te zeggen heeft.

Wanneer we het leven van Jezus eens nader bekijken, dan zien we dat er inderdaad enkele feiten zijn die erop wijzen dat hij naast de goddelijke eigenschappen, ook nog enkele menselijke trekken vertoonde.
Zo weende hij om de dood van zijn goede vriend Lazarus, terwijl hij vroeger toch ook al gezegd had om de doden hun doden te laten begraven.
Ook de avond voor zijn terechtstelling klonken verwijten aan het adres van de apostelen, toen ze in slaap waren (onwetend over wat er zou gebeuren), terwijl Jezus (heel goed beseffend wat hij zou gaan doormaken straks), van hen verwachtte dat ze hem bijstonden in zijn laatste uren. "Kunnen jullie dan niet één uur met mij waken!"
En toen Jezus van een vijgeboom verwachtte dat die hem enkele lekkere vruchten zou opleveren, maar er helemaal niets groeide, verloor hij even zijn kalmte en rust, en sprak hij met de kracht van zijn gedachte, de dood uit over die boom. Wat dan ook terstond gebeurde, aangezien de gedachtekracht van iemand die god heeft weten te bereiken, onmiddellijk werkt.
Ook aan het kruis schreeuwde hij tot god: "Vader, waarom hebt gij mij verlaten!" En dit terwijl hij heel goed wist dat god hem nooit kon verlaten.
En ook toen hij zei: "Vader, laat deze kelk aan mij voorbijgaan" herpakte hij zich, en zei hij: "Doch niet mijn wil, maar uw wil geschiede".

Eerst en vooral blijkt duidelijk dat Jezus een gewoon mens was, die ook de angsten en het verdriet van dit leven nog kende. Het wenen, en het vragen om het lijden niet te moeten doorstaan, zijn duidelijk menselijke trekken, en bewijzen dat hij lichamelijk ook de pijn kon voelen.
Jezus was een vergevorderd bewustzijn dat naar de aarde is gekomen in een lichaam. De eerste dertig jaar was er van hem weinig of geen sprake, en we kunnen dan ook aannemen dat hij die tijd heeft doorgebracht met het leren en het evolueren van zijn gedachten naar god toe. Misschien was hij al vroeger klaar, en heeft hij nog even moeten wachten om openbaar op te treden, tot god het hem vroeg, maar in elk geval zal ook hij gedurende die dertig jaren zijn bewustzijn verruimd hebben en zichzelf in die periode aangeleerd hebben om andere gedachten dan deze van de wereld voor waar aan te nemen.
En dat we uiteindelijk niet helemaal perfect hoeven te zijn, blijkt uit die paar schoonheidsfoutjes die we in de bijbel over het gedrag van Jezus kunnen terugvinden.

Alhoewel hij wist dat de lichamelijke dood slechts een overgang is, weende hij toch om het afscheid van zijn vriend. Dit bewijst dat hij dezelfde gevoelens had als wij mensen, maar toch wist hij meer dan wij. Want het feit dat hij Lazarus terug haalde uit de dood bewijst ook, dat hij ondanks zijn verdriet, zijn gedachtekracht bij de wereld van god kon houden, waardoor een dergelijk wonder dan ook mogelijk werd.

Het verhaal van de vijgeboom toont ons aan dat de kracht van god niet zomaar gelijk wanneer, aan iedereen kan gegeven worden. Die kracht is immers almachtig, en kan heel gauw misbruikt worden. Dat bewijst het ongecontroleerde ogenblik dat Jezus even ontglipte, waardoor de boom het leven liet. Heel even had Jezus toegegeven aan een verwachting van het lichaam of van de wereld. Misschien had hij heel veel honger of dorst, of was hij moe en uitgeput. In ieder geval is het doodwensen van de vijgeboom geen daad van liefde, en moet dus heel even Jezus de draad zijn kwijtgeraakt.
Nu beseft u dan ook dat er heel veel werk aan de winkel is voor ons, om diezelfde toestand te bereiken. U ziet nu wellicht in waarom het een standvastige en volgehouden inspanning vraagt om die weg te gaan. Stel u eens voor dat iedereen dit zou kunnen, in de toestand waarin hij nu denkt te zijn. Zouden we mekaar dan niet al gauw allemaal doodwensen? En zou dat dan vanwege de sterkte van die kracht ook niet terstond gebeuren?
Het voorval met de vijgeboom toont aan dat het absoluut noodzakelijk is dat wie de kracht verwerft, met zijn gedachten en al zijn onderliggende gedachten op liefde, en op niets anders dan liefde gericht moet zijn. Anders zou om het even welk stom voorval ons van gedacht kunnen doen veranderen, en zouden wij de kracht gaan misbruiken ten voordele van ons ego.

In het algemeen gesproken kunnen we zeggen dat Jezus soms wel eens een verkeerde uitspraak deed, of zich ook even van zijn aardse kant liet zien. Maar hij wist heel goed dat je iedere gedachte kan herroepen, en hij deed dat dan ook door ze te corrigeren, en onmiddellijk voor de nieuwe gedachte te kiezen.

We hebben eerder al over relaties gepraat, (klik hier even om het te lezen) maar we willen toch nog wat dieper ingaan op wat Jezus en dus ook god, bedoelt met een relatie.

U weet al dat god iedereen graag ziet, en dat hij geen enkel onderscheid maakt, of aan de ene meer zou geven dan aan de ander.
U weet nu ook stilaan dat de wereld van god, de wereld van je eigen bewustzijn van liefde is, en dat god dus met materie of bezit niets te maken heeft. Als we dus zeggen dat god alles aan iedereen geeft, dan bedoelen we daar dus alleen liefde mee, en niet een of ander materieel goed dat jij nu nog graag zou hebben.
Wat wij echt nodig hebben zijn de behoeften van het bewustzijn, en dat is alleen maar liefde, aanvaarding, erkenning, geluk,...

Wanneer Jezus dus over een relatie praat, dan wil hij dat jouw relatie er een is zoals god zijn relatie met jou heeft gemaakt. En dat betekent dat jij onvoorwaardelijk zijn liefde krijgt, op ieder ogenblik, in gelijk welke omstandigheid. Dat betekent dus ook dat jij dan aan iedereen hetzelfde geeft, net zoals jij hebt gekregen van god.
De relatie waar Jezus het over heeft, is niet de relatie van een man en een vrouw zoals wij die hier kennen op aarde. Deze relatie werd immers juist gemaakt om al de andere mannen en vrouwen die op deze aarde rondlopen uit je eigen relatie buiten te sluiten!
Een relatie zoals wij ze kennen, is dus typisch een relatie van afscheiding van de anderen, en niet van eenheid en gelijkheid!

Wanneer Jezus over een relatie spreekt, dan heeft hij het over je relatie met alles!
Want god heeft relaties zo gemaakt, dat ze alleen met allen kunnen gedeeld worden, en dus iedereen insluiten en aanvaarden, in plaats van uit te sluiten en te negeren.

Dit is de vraag die het begrip "relatie" werkelijk betekenis geeft. Hieraan kan je meten of je wel een relatie hebt, of dat je hier in feite helemaal alleen ronddoolt op deze planeet.
Je kan dan misschien wel een fantastische partner hebben, en heel veel goede vrienden erbovenop, maar dat betekent nog niet dat je ook een relatie hebt. Want een relatie zoals Jezus en god ze bedoelen, is alleen maar bestaande als er volledig vertrouwen is, en als ze niet gemaakt werden om er op een of andere manier iets uit te halen wat jij meent tekort te hebben. En dat geldt ook voor liefde, aandacht en genegenheid.
Wie dus een relatie aangaat, omdat hij in zichzelf een tekort aan liefde of aandacht vindt, die heeft in feite geen relatie, want hij gebruikt de anderen alleen maar om een tekort bij zichzelf op te vullen. De een zuigt de energie van de ander dus leeg, en ieder zoekt alleen maar om er het grootste deel voor zichzelf te kunnen uithalen. Dit is dus duidelijk niet wat god met relaties bedoelt. Een relatie begint pas als je alleen maar geeft, en niets meer neemt. We kunnen dus alleen van een relatie spreken wanneer iemand volledig innerlijke rust en tevredenheid heeft gevonden, zodat hij vanuit de overvloed aan liefde die hij in zichzelf heeft gevonden, die liefde kan geven en doorgeven aan al de anderen om hem heen.

Hoe sta jij dan tegenover god?
Door deze vraag te beantwoorden, geef je in feite aan of je gelooft in de alomvattende liefde of niet. Als je bereid bent om god te aanvaarden, dan ben je ook bereid om te erkennen dat het deze vorm van bewustzijn is die wij op dit moment met zijn allen zo wanhopig nodig hebben.
Ben je bereid om het begrip alomvattende liefde te aanvaarden, dan ben je ook bereid om de weg naar god aan te vangen, en te leren wat er daarvoor allemaal te doen valt.
Ben je niet bereid om de liefde te aanvaarden, dan is het moment nog niet aangebroken voor jou, en zal je daar later nog uitgebreid de kans toe krijgen om het wel te doen.

Hoe sta jij tegenover gods zoon?
De zoon van god, dat zijn wij allen, alle levende wezens op aarde en overal in het heelal, welke (lichaams)vorm zij ook hebben aangenomen.
Een relatie aangaan met slechts één, of enkele van gods zonen heeft geen enkele betekenis, want dan sluit je al de anderen buiten je relatie.
Een relatie aangaan zowel met god als met alle zonen van god, alleen dat is zinvol, omdat dit de echte liefde weerspiegelt die gelijkheid en eenheid van alles en iedereen verkondigt.
Maar wanneer je er echter in slaagt om met één enkel persoon een relatie aan te gaan, in volledig vertrouwen, en zonder eigen behoeften, dan ben je in een staat van bewustzijn waardoor je ook met alle anderen dezelfde relatie kan hebben, en wordt je relatie met die ene dus ook een relatie die god waardig wordt. De relatie die je dus nu hebt kan dus ook gebruikt worden om aan het goddelijk doel te beantwoorden.
Het mag duidelijk wezen dat het lichaam in een dergelijke relatie van geen enkele betekenis kan zijn, want alles aan iedereen geven met lichamen en materie is onmogelijk!

Als je dan naar god wilt, dan zal ook je relatie stilaan aan de goddelijke criteria gaan beantwoorden.
Sommigen graag zien, en anderen omwille van hun fouten buiten sluiten is geen goddelijke relatie, want dit berust nog altijd op uitsluiting! En één iemand buiten sluiten betekent dus dat je nog altijd gelooft dat relaties afscheiding veroorzaken, en plaatst jou als afgescheiden deel daardoor helemaal alleen op deze vreemde wereld.

Hoe is dan je relatie met gods zoon?
Om dit goed te beseffen, moet je weten dat je in feite iedere seconde van de dag aangeeft hoe je relatie met gods zoon is. Alles wat je doet, alles wat je denkt, heeft immers zijn invloed op wat jij als je relatie verkiest.
Weet dat een relatie wordt uitgedrukt met de kleine dingen van alle dag.
Een knipoog van erkenning, een gefronste wenkbrauw van ongeloof, een goedkeurende blik, een afwijzend gebaar, een glimlach naar een onbekende, de gedachten dat de dingen moeten gebeuren zoals jij dat wilt, een liefdevol woord, een kleine roddel over je collega,....
allemaal geven ze aan of we de zoon van god, onze medemensen dus, insluiten in onze liefde, of we ze er juist van uitsluiten. En zolang je één iemand uitsluit, is er geen sprake van een goddelijke relatie, maar alleen van uitbuiting en afscheiding.

Hoe sta jij tegenover je medemens? Met liefde en mededogen, of....
En kan je dat dan voor iedereen en altijd toepassen?
Alleen het antwoord op deze vragen bepalen of je een relatie hebt, of helemaal niets.

Er is een regel die je steeds moet onthouden!
Je moet namelijk nooit zelf proberen om heilig te worden!!!

De weg naar god is er een van geleidelijke vooruitgang, waarbij je nu eens een stap vooruitgaat, en daarna uit angst weer een kleine pas terugkeert. Maar eens je ermee begonnen bent, ga je traag maar gestaag vooruit, recht op je doel af. Voor iedere stap die je voorwaarts maakt, moet er eerst een situatie ontstaan die jou kan tonen waar je op dat moment aandacht moet aan besteden. Er is dus steeds een schijnbare conflictsituatie die aan de vooruitgang voorafgaat.

Wanneer je dan met het idee in je achterhoofd rondloopt dat je perfect en heilig moet zijn, dan zal een dergelijke situatie voor heel wat onbehagen zorgen, en een sterk gevoel van falen teweegbrengen.
Dit is echter niet nodig, want god verlangt geen perfectie van jou! Hij wil alleen dat je de weg volgt die de H. geest met jou zal gaan, en dat je ondertussen leert om vrede in jezelf te vinden. De perfectie of de heiligheid wordt gegeven door god zelf, en is niet aan ons om ze te bewerkstelligen. Naarmate je vordert in het afbouwen van je ego, en het volgen van de weg die de H. geest je toont, zal god de dingen die je in de weg zitten wegnemen voor jou. Jijzelf hoeft hiervoor helemaal niets te doen! We hoeven ons dus niet te bekommeren om onze eigen reacties op de situaties die ons worden aangediend. Ook al lijken ze het tegendeel van wat je wilt bereiken, we moeten erop vertrouwen dat ze juist waren voor de les die we te leren hadden.

Wat echter wel dient te gebeuren, en dit is heel belangrijk, want dit is het enige wat wij kunnen doen om de weg te gaan, is de situatie te herkennen, en inzien dat hetgeen wij op dat moment zien en willen doen, niet in overeenstemming is met de bedoeling van god. Het enige wat wij kunnen doen is onze bereidheid tonen aan god, dat wij hetgeen we nu zien niet meer willen, en dat we in plaats daarvan naar zijn wereld verlangen. Alleen deze erkenning en herkenning van de feiten is genoeg. Alleen deze bereidheid om onze wereld af te geven, en te verlangen naar de zijne, zal tot resultaten leiden. Alles wat wijzelf daar menen aan toe te voegen zal het resultaat alleen maar uitstellen of laten uitblijven.
Daarom dient elke ontwrikte situatie in volle vertrouwen aan de H. geest overgegeven te worden, waarbij we weten dat hij ze zal oplossen naar ieders tevredenheid. Vergeet echter ondertussen ook niet dat de weg van god de weg van tevredenheid in jezelf is, en leg je neer bij iedere gebeurtenis die daarop volgt. Hoe dit precies moet gebeuren, leer je door het boek "een cursus in wonderen" te bestuderen.

Alleen al dit te doen, namelijk iedere situatie niet zelf oplossen en ze overlaten aan de H. geest, is voor ons al een hele opgave!
Wij hebben immers de neiging om over alles ons zegje te doen!
Wij hebben de drang om iedere situatie met onze eigen gedachten te beladen!
En alhoewel het dus heel simpel is, je moet immers gewoon niets doen, is het voor ons uiterst moeilijk om ons daarbij neer te leggen. En alleen onze eigen bemoeizucht in iedere situatie staat dan ook de uitwerking van gods oplossing in de weg.

We gaan opnieuw eens onze menselijke manier van denken onder de loupe nemen. Want daar loopt heel wat mank, en wat er gezegd wordt, is niet altijd in overeenstemming met de betekenis van de woorden die worden uitgesproken. Ook Jezus heeft hieromtrent een uitspraak gedaan.

Als je "ja" zegt dat god bestaat, bestaat hij dan werkelijk voor jou, of bestaat hij alleen als je hem nodig hebt? Meestal is het zo dat wij god alleen bestaansrecht geven als we heel diep in de penarie zitten. We zeggen dan wel dat god bestaat, maar we erkennen dat alleen in tijden van oorlog of diepe ellende.
Want als je "ja" zegt, dan betekent dit dat god er ieder ogenblik van de dag voor jou is, en dat hij dus ieder ogenblik van de dag voor jou zorgt. Zeggen dat god bestaat, en soms eens je eigen gang gaan, en dan weer eens vertrouwen op hem in tijden van nood, is eigenlijk zeggen dat hij niet bestaat, want het is de ontkenning van het feit dat god als een vader voor jou zorgt ten allen tijde.

Als je "ja" zegt dat god liefde is, kan je dan in hem geloven en tegelijk ook zeggen dat hij de zondaars zal straffen? Is straf dan liefde? Kan liefde iemand pijn doen?
Als zondaars moeten gestraft worden, en zij die niet dezelfde mening hebben moeten geweerd worden, bedoel je dan niet dat god een strenge tiran is die al wie niet in de pas loopt in de vergeetput gooit? Is jouw "ja" tegen liefde dan niet een verborgen "neen", onder het mom van "ja"?
Zou het dan niet wenselijker zijn om naar betere inzichten te zoeken die van god wel liefde maken in plaats van een tiran?

Laat dus gerust je "ja" opnieuw een "ja" zijn, want dat zorgt voor veel minder verwarring, en schept duidelijkheid over de weg die je volgt.

Is uw bewustzijn afhankelijk van het al dan niet hebben van een huis?
Is uw bewustzijn afhankelijk van de som geld op je bank?
Is uw bewustzijn afhankelijk van het glimmen van je wagen?
Is uw bewustzijn afhankelijk van wat je partner doet of laat?
Is uw bewustzijn afhankelijk van de prijs en de schoonheid van je meubels?
Is uw bewustzijn afhankelijk van de richting die je kinderen voor zichzelf kiezen?
Is uw bewustzijn afhankelijk van wat de anderen over je denken?
Is uw bewustzijn afhankelijk van de steriliteit van je vloer of aanrecht?
Is uw bewustzijn afhankelijk van de lessen die anderen nog moeten leren?
Is uw bewustzijn afhankelijk van je hoge positie in de maatschappij?

Weet dan dat ons bewustzijn arm is,
zolang we waarde hechten aan dingen die vergankelijk zijn.

Of ben jij je al bewust dat je niets van dit alles nodig hebt
om gewoon een bewustzijn van liefde te kunnen zijn?

Dat doet ze wel vaker, mijn vriendin. Dromen bedoel ik dan.
Meestal is ze in haar dromen een of andere boosdoener aan het bekampen, waar ze dan maar ternauwernood aan kan ontsnappen. Maar toch is ze hem steeds te slim af, en komt ze op het eind als overwinnaar uit de bus.
Nu was ze in haar dromen verzeild geraakt in een grote donkere kamer, met allemaal gesloten deuren. En terwijl ze naar al die deuren stond te kijken, dacht ze dat ze wel heel graag naar buiten wou gaan, maar om een of andere reden lukte dat niet. Hoe hard ze tegen de deuren ook duwde of trekte, het was alsof de deuren tegenwerkten, en ze niet wilden dat ze de kamer uitging. Heel moeizaam trok ze beetje bij beetje de deuren open, maar telkens als het bijna lukte, blokkeerde de deur en moest ze er een andere proberen.
Toen ze zo al een tijdje bezig was, kwam er plots iemand van om de hoek van de kamer, en zei tegen haar:
"Wat sta je daar tegen al die deuren te duwen, als die toch niet opengaan?"
"Waarom probeer je deze niet, want deze hier, net om het hoekje staat al open"
Tot haar grote verbazing moest ze vaststellen dat in een andere hoek van de kamer een van de deuren gewoon wagewijd openstond.
En ze had het niet eens gezien!

Zo gaat het ook met ons, beste mensen.
De deur naar god staat altijd wagewijd open.
Maar onze ogen zoeken iets anders dan een deur die uitnodigend openstaat, en daardoor zien we de deur niet eens.
Nooit is de deur naar god gesloten, want nooit wil hij dat een van zijn kinderen alleen en in afzondering moet leven. Maar de kinderen zelf verkiezen tegen gesloten deuren te duwen, in de hoop dat daarachter iets te vinden is wat hen vreugde kan bezorgen. En als ze dan moeizaam een of andere deur toch opengekregen hebben, kunnen ze niet anders dan vaststellen dat er een fata morgana verstopt zit achter elke gesloten deur die ze met hard zwoegen en veel zweet en tranen opengekregen hebben.
En dit alles terwijl achter de openstaande deur naar god, het licht van geluk en liefde in alle heerlijkheid staat te schitteren zonder dat iemand het opmerkt.

Ieder van ons is een leraar van god. Natuurlijk doen we dat niet allemaal op hetzelfde niveau, maar toch zijn we allemaal leraren waar de anderen heel wat van leren kunnen als ze de weg naar god willen bewandelen. Zelfs de meest lompe mensen, brutale vlegels en achterbakse kerels zijn leraren van god.

Ieder van ons is ook een leerling op de weg naar god. Natuurlijk doen we ook dit niet allemaal op hetzelfde niveau, maar zelfs de verst gevorderde hier op aarde, heeft nog steeds de beginneling nodig om de weg naar god tot een goed einde te brengen.

Zo zit gods plan in elkaar, en dus kunnen we niet zonder elkaar. Hij die meer weet, geeft aan hij die minder weet een tip of een voorbeeld door zijn daden, en hij die tijdelijk minder weet, leert aan hij die meer weet welke obstakels er in zijn denkwereld in de weg zitten om de weg van god tot een goed einde te brengen. Gewoon door hier te zijn dus, wordt je een leraar en tegelijk ook een leerling van god. Want je kan niet anders dan met de anderen in interactie treden, waardoor het leerproces kan beginnen.
Het is een misvatting dat een leraar van god alleen iemand is die de teksten onderwijst, omdat hij ze nu eenmaal al wat langer bestudeerd heeft. Teksten bestuderen brengen je niet noodzakelijk dichter bij god. Je mag het dan wel allemaal theoretisch begrijpen, maar in het dagelijkse leven dit alles toepassen is nog heel wat andere koek.

Wanneer je wilt vorderen op de weg, dan is het in eerste instantie nodig om je te informeren waar het over gaat. Op dit punt zijn seminaries, groepsbelevingen en allerhande lezingen en leringen heel behulpzaam.
Maar wanneer je daarna nog verder wilt, dan is er maar één begeleider meer die je kan verderhelpen!
De H. Geest.
Hij en niemand anders kent jou door en door. Hij en niemand anders weet welke lessen jij te leren hebt. En dus is hij en niemand anders gemachtigd om je de gepaste lessen voor te schotelen.

Maar hoe is dat te verklaren, als iedereen de anderen nodig heeft om te evolueren en om van te leren. Kunnen zij ons dan niets meer vertellen?

Ja dat kunnen zij zeker!
De H. geest praat tot jou door middel van je medemensen. Hij stuurt dus medemensen op je af, die je in bepaalde situaties zullen brengen, zodat jij een zicht krijgt op wat er bij jou allemaal in de weg zit op je weg naar god. Degene die jij als "lompe, brutale en achterbakse kerels" beschouwt, komen je dus een les leren en komen je tonen welke hindernissen jij moet overwinnen. Veroordeel ze dus niet, want zonder hen kan je nooit te weten komen wat er moet gebeuren. Jij hebt hen nodig om te groeien, en zij hebben jou nodig om van jouw wijsheid te leren.
In dit opzicht mag je dus niemand uitsluiten waar je niet van leren wilt. Want iemand uitsluiten wil zeggen dat de H. geest een les aan jou niet kan voorleggen, en dat je dus je doel nog niet kan bereiken. Blijf dus alert, en sta open voor iedere persoon die jou een mogelijke les kan komen leren.
Maar kies zeker je lessen niet zelf, want dat is de taak van de H. geest om ze jou aan te bieden. En hij gebruikt iedereen die in zijn plan past, om jou te leren een stap verder te zetten. Hij beslist dus wie jij ontmoeten moet, en wie tegelijk ook van jou kan leren. Want hij weet via intuitie en telepathie de diepste geheime gedachten van iedereen.

De weg naar god heeft vele facetten. Hij speelt zich dan ook op veel meer terreinen af dan u zou denken.
Het gaat om het afbouwen van je eigen wereld, om liefde te verkrijgen voor al wat geschapen is, om geduld op te brengen voor de zonen van god die er nog niet aan toe zijn, om geduld en volharding te hebben op je eigen weg,...
Het gaat om vertrouwen in de kracht van god, om geloof dat hij werkelijk bij je zal zijn als je hem nodig hebt, om inzicht in de werking van gods wereld, om dankbaarheid voor zijn hulp, om overgave aan zijn kracht, om mededogen voor zij die nog niet in overvloed en vreugde geloven,...

Al deze dingen samen vormen de weg die moet bewandeld worden.
Doch de H. geest weet dat dit niet allemaal tegelijk realiseerbaar is, en daarom gaat hij met ieder van ons persoonlijk een weg die de combinatie van al deze dingen inhoudt.

Aan ieder die "ja" tegen hem zegt, begint hij situaties voor te leggen met het punt waar jij het sterkst in je schoenen staat, en waar je dus het gemakkelijkst de eerste stappen op gods weg kan zetten. Van zodra je op dat punt tegen de limiet van wat je aandurft aangekomen bent, zal jij automatisch door je reactie het proces stopzetten. De H. geest weet dan dat jij niet verder durft te gaan.
Vervolgens neemt hij een ander punt uit de lijst, en brengt ook daar jou opnieuw in een situatie die je het probleem voorlegt. Opnieuw zal je op een bepaald moment "stop" zeggen! Daarna gaat hij weer over naar andere dingen die voor de weg van god belangrijk zijn, en voor ieder facet van de weg gaat hij met jou tot waar jij het aandurft. (Dat is meestal het moment waarop je wrevelig, lastig of gekwetste gevoelens begint te krijgen.)

Omdat jij als doel nu god hebt, leer jij ondertussen over de weg, en zoek je naar meer inzichten. De situaties in je leven geven je dan de kans om aan jezelf te bewijzen dat je vorderingen maakt (want het is jij die moet overtuigd worden dat je goddelijk bent. God weet dat immers al. Jij hebt je bewustzijn vernauwd, niet god.) en tonen je tegelijk de punten waarop je afhaakt.
De H. geest heeft weet van al je gedachten en je angsten, en hij is dan ook in staat om te weten waarom je precies hebt afgehaakt.
Was je vertrouwen niet groot genoeg? Had je vergeten dat god altijd voor je zorgt? Was je jouw medemensen uit het oog verloren?
Omdat hij dat weet via intuitie en telepathie, kan de H. geest jou dan een volgende les voorleggen die precies inspeelt op het gegeven waarop je bent afgehaakt.
Zo gaat hij met jou beetje bij beetje, nu eens met het ene inzicht, dan weer met het andere, altijd wat dieper de waarheid in.
Het ene inzicht ondersteunt het andere, en als je op één facet een kleine vordering hebt gemaakt, wil dat zeggen dat je ook met een ander een klein stapje verder zult durven gaan. Iedere stap voorwaarts lukt alleen maar omdat je inziet dat het allemaal samen één geheel vormt, en omdat je de vordering die je op het ene gemaakt hebt kunt gebruiken om te vorderen op het andere. En zo brengt de H. geest de wereld van god stapje per stapje steeds meer in je eigen herinnering.

Ik weet niet precies waarom hij dat steeds zei, maar een vriend van mij die ik vroeger heb gekend, zei soms gekscherend: "ik ben geboren, niet geschapen".
En hij vergiste zich, want hij is wel degelijk geschapen, maar nooit geboren!

Gods wereld is een gedachtewereld, en geen materiewereld. God heeft ons geschapen als zijn evenbeeld, een gedachte van liefde, en ons identiek dezelfde eigenschappen gegeven als diegene die Hij bezit.
"Scheppen is totaal delen", zegt de cursus in wonderen.
Het is de ander bedenken met net dezelfde eigenschappen als jezelf, en helemaal niets achterhouden. Het is de ander even hoog als jezelf inschatten, en hem niets onthouden zodat jij beter zou blijven dan hij. Het is alles geven en niets nemen of terugverwachten.

En zo zijn wij door god geschapen, net hetzelfde als Hij, met evenveel macht, met evenveel kennis, met evenveel liefde, met evenveel vrijheid. Gods wereld is de hoogste gedachte, en als de hoogste gedachte heeft hij ons bedacht. Dat is onze identiteit, dat is wie wij zijn. Want zo heeft god het gewild.
Wij hebben ons echter vergist in wat "vrijheid" is, en hebben gedacht dat we om het even wat konden doen. Maar door deze vergissing gebeurde het dat wij god en zijn wereld vergaten, en dat onze aandacht naar beperking uitging.

Een gedachte kan nooit geboren worden, want de geboorte speelt zich af in materie. Wat wij hier dus ervaren is geen schepping, maar een nepervaring. Wat wij hier op aarde creëren met onze geest in de materie, is geen schepping maar een illusie. Zoals we nu zijn kunnen we niet scheppen, want we geven mekaar beperktheid door.

En dus moeten we opnieuw kiezen.
Hoe wil jij je medemens zien? Als een stuk vlees dat geboren is, maar weer zal sterven in zonde en schuld? Of wil je de schepping in hem zien? De gelijkheid en éénheid van alles?
Hoe bedenk je hem?
Met welke gedachte belaad je hem?
Met welke eigenschappen bezie je hem?
Ken je hem goddelijkheid toe, of beperktheid?
De manier waarop jij over hem denkt, zal bepalen of je richting schepping of richting dood voor beiden wandelt.

De ganse wereld, het ganse universum zit enkel en alleen in jezelf! Diep vanbinnen in jou, zit alles wat je vanbuiten ziet!

Kijk maar eens wat er gebeurt wanneer je iemand ontmoet.
Onmiddellijk heb je een mening of een oordeel over die persoon.
Je mijdt je weg, of je zoekt contact. Hij past bij jou in je plan, of hij is een hindernis voor je doel.
Een man en zijn vrouw zijn samen op wandel. Onderweg ontmoeten ze een heel aantrekkelijke jongedame die heel vriendelijk goedendag zegt.
"Hmmm", denkt de man, "wat een charmante brunette!"
"Bah", zegt de vrouw, "wat een opdringerig geval." "Heb je haar schoenen gezien? Die passen helemaal niet bij haar rok!"

één jongedame, en onmiddellijk twee meningen!
De man bekijkt het vanuit zijn standpunt, en bij mannen is hun standpunt nu eenmaal nogal dikwijls eens laag te zoeken.
De vrouw voelt zich bedreigd in haar relatie, en bekijkt het vanuit haar standpunt: een indringer waarmee zo snel mogelijk moet komaf worden gemaakt.

Vanuit hun eigen denkwereld, vanuit de manier waarop zij elk afzonderlijk de wereld waarnemen, bekijken deze twee mensen de wereld om hen heen. Beiden kijken ze naar hetzelfde, en beiden zien ze op hetzelfde moment een heel andere wereld.
Hun denken bepaalt de wereld die ze zien!
En iedereen ziet een heel andere wereld als al de anderen.
Hoeveel werelden zijn er dan wel?
Is er dan meer dan een aarde?

Het juiste antwoord is, dat er buiten onszelf, helemaal geen wereld is.
De wereld die wij zien, wordt alleen gemaakt door de gedachten die we hebben. En alleen die gedachten bepalen welke wereld we buiten onszelf kunnen waarnemen. De wereld die we zien, is een filmscherm in een cinemazaal, waar we onze gedachten die vanbinnen tekeer gaan op afspelen. Wij bepalen wat er op het scherm komt, en wij bepalen wie er welke rol mag spelen. De anderen worden beladen met de gevoelens waar we zelf mee worstelen.

Maar wat zou er gebeuren, als we mekaar eens allemaal met dezelfde liefde bekijken?

Ik spreek hier in dit stukje alleen voor mezelf, maar het kan natuurlijk nooit kwaad om er ook eens zelf over na te denken.

Ik ben de man die heilig is wanneer hij met de pastoor spreekt,
Ik ben de kerel die voornaam doet wanneer hij de burgemeester ontmoet.
Ik ben de sukkelaar die weent wanneer de dingen niet naar zijn zin verlopen,
Ik ben de koning te rijk als ik eens een meevaller heb.

Ik ben een gulle schenker als iedereen het gezien heeft,
ik ben een stuk ongevoelig graniet als ik op een afgelegen weg een bedelaar ontmoet.
Ik ben een harde als de mensen mij in het oog hebben,
ik ben een zwakkeling die vlug zijn tranen wegveegt zodra niemand het ziet.

Ik ben de ingenieur met de grootse plannen,
ik ben de sul die niet eens zijn eigen wereld op orde krijgt.
ik ben de dromer van grootse verwezenlijkingen,
ik ben de man met twee linkerhanden, te lui om recht te staan.

ik wordt gevormd door de gedachten van anderen,
ik ben wie anderen zeggen me te zijn.
ik ben nooit ik
want ik ben altijd zij.

hoe jij me bedenkt,
dat is wie ik ben.
maar wie ben ik dan,
als er weer iemand anders voor me staat.

Ik wou dat ik geen ik meer had.
ik wou dat ik geen ik meer was.
want de ik die ik denk te zijn,
danst met alle winden, en kreunt onder ieders refrein.

ik ben een stuk onbenul, want ik weet niet eens wie ik is.
Ik ben de nar in een wereld van alleen maar koningen,
ik dans en zing alleen het lied van anderen,
ik pas me aan aan degene die voor me verschijnt.

ik ben dik als de maatschappij zegt dat mollig mooi is.
ik ben als een panlat als de TV "light" promoveert tot ideaal.
Ik schrijf maar wat op, en voel me belangrijk,
maar wat is belangrijk in het land der dwazen?

ik wou dat ik geen ik meer had,
ik wou dat ik geen ik meer was.
Maar wat moet het dan wel zijn?
Wat kan ik dan wel betekenen?

wacht niet te lang meer om het me te tonen.
doodt de ik die ik denk te zijn.
want het is een dwaas die niet weet vanwaar hij komt,
en die geen benul heeft van de plaats waarheen hij gaat.

De wereld is helemaal verdeeld, en niemand schijnt er een juist antwoord voor te vinden. Bestaat het nu echt, of is het allemaal maar fantasie.
Het antwoord is echter niet alleen maar "ja" of "neen". Het antwoord hangt af van het niveau van denken dat je wenst te hanteren.
Of reïncarnatie bestaat is eigenlijk dezelfde vraag als : "bestaat er een leven na de dood?" (even klikken)
En dus is het antwoord ook hetzelfde als voor die vraag.

In het systeem waar wij in meedraaien, kan iedereen zijn eigen waarheid maken. En de waarheid die hij maakt, zal hij ook ervaren in zijn dagelijks leven. In ons systeem van denken kan je dus kiezen welk antwoord je er wilt aan geven. "Neen, het is niet waar", en "ja, het is wel waar" is in onze wereld even juist. Het is immers de wereld die jij voor jezelf kiest, en dus is het jouw waarheid. Daarom dus dat we er allemaal zoveel ruzie over maken.

Zij die nog niet heel veel over ons aller evolutie naar liefde weten, zullen zeggen dat het niet waar is, omdat reïncarnatie voor hen een belemmering is om hier ongebreideld hun zin te doen en anderen aan zich te onderwerpen.
Zij die wel al wensen rekening te houden met anderen, zullen zeggen dat het wel waar is, omdat reïncarnatie de balans in evenwicht brengt, en ervoor zorgt dat iedereen zijn rechtmatige straf en ook zijn rechtmatig deel krijgt.
In de wereld van het mindere denken, van het beperkte bewustzijn waar we allemaal in vertoeven momenteel, is reïncarnatie dus waar. Ook al omdat er bewijzen voor bestaan, en omdat het allemaal zinloos is anders.

Maar we vergeten dat deze wereld die we zien, een wereld is die we zelf gemaakt hebben met ons beperkt bewustzijn. En dus is er naast onze wereld ook nog een andere bestaansvorm, met alleen maar het hoogste bewustzijn.

En in die wereld, en voor iedereen die deze wereld weer wil binnengaan, kan reïncarnatie niet meer bestaan, omdat de wereld van het hoogste bewustzijn geen opeenvolgende levens kent, en ook geen dood kent. Er is slechts één leven, namelijk dat van het hoogste bewustzijn, en dat is voor eeuwig!
In de wereld van God bestaat er geen tijd, en kunnen de dingen dus niet het een na het ander in je leven verschijnen. In de wereld van God is er ook alleen maar liefde, en hoeft er dus geen ander leven te worden gecreëerd om "zonden" teniet te doen uit vorige levens. God kent geen zonde of schuld, en er is dus zeker geen andere bestaansvorm nodig om daar gestalte aan te geven.
En dus is het definitieve antwoord: "neen, reïncarnatie bestaat niet!"
Want wie het hoogste niveau wil vervoegen, kan aan dergelijke gedachten geen waarde meer verlenen, omdat hij het belang van zijn eigen gedachtekracht volledig begrijpt, en weet dat waar hij waarde aan hecht, dat ook zijn wereld zal worden.
Zolang je dus "hier" wilt blijven, bestaat reïncarnatie wel en niet, en zal je erover redetwisten. Maar zodra je naar God wil, kan reïncarnatie voor jou niet meer bestaan, omdat God aan lagere gedachten geen waarde hecht.
Daarom dus dat Jezus er niet over spreekt, maar er op sommige plaatsen heel subtiel naar verwijst.

Alleen maar boeken lezen heeft weinig zin.

vegetarisme?