Opzij

    Opzij, opzij, opzij,...
    Maak plaats, maak plaats, maak plaats.
    We hebben een ongelooflijke haast!

    Er is een tijd geweest dat alles heel verwarrend voor mij was. Vanaf het eerste moment dat ik met deze materie begon, had ik al een idee dat uit werken gaan, en volgens het economisch systeem je bestaan opbouwen niet echt kon samengaan. Diep in mij was er iets dat besefte dat de twee richtingen niet echt met elkaar te verzoenen waren. 
    En ik had misschien wel gelijk. 
    Alleen had ik totaal ongelijk door het zo vroeg, zo scherp al te stellen, en door er niet de tijd willen voor te nemen om er ook daadwerkelijk naartoe te groeien. Ik zag al een aspect van het einddoel voor me; maar was ondertussen vergeten dat ik er eerst zelf nog naartoe hoorde te reizen. Ik liep met andere woorden op de zaken heel fel vooruit.
    In het dagelijks leven merk je ook dat veel mensen ineens de bevlieging krijgen om zich van alles te ontdoen, en meteen radicale veranderingen doorvoeren in hun leven, omdat ze nu eenmaal denken dat daar het enige heil in te vinden is. 
    Tot mijn eigen schade en schande heb ik dan ook mogen ondervinden dat het allemaal zo niet hoeft te lopen, en dat een geleidelijke weg, die gelijke tred houdt met de evolutie van je eigen bewustzijn, de beste oplossing is.

    Ik speelde in de beginperiode van mijn evolutie in het spirituele met eerder radicale ideeën. Materiële dingen moesten zo ver en zo snel mogelijk uit mijn buurt, alhoewel ik er eigenlijk nog een groot deel zelf aan gehecht was. Werken beschouwde ik bovendien als hinderlijk voor de weg, en ik heb me dagen aan een stuk het hoofd gebroken of ik nu wel of niet in mijn job moest blijven.

    Maar de wereld is een spiegel voor je eigen gedachten, en dus kreeg ik van de wereld een koekje van eigen deeg terug. 
    Omdat ik het proces forceerde, en ik dus geen vertrouwen toonde, kwam alles dan ook overdonderend en overweldigend naar me terug. Veel sneller dan mijn bewuszijn het kon verdragen, en daardoor ook ontmoedigend, niet begrijpbaar, en totaal deprimerend, omdat ik net het tegenovergestelde bereikte van wat ik werkelijk wou.

    Zo wou ik mij ontdoen van enkele duurdere machines die ik nog staan had, afkomstig uit een oude hobby, en ik dacht ze te verkopen voor ongeveer 1000€, hetgeen ik een fair bedrag vond, omdat ze bij aankoop veel en veel duurder waren geweest. Maar de verkoop wou niet lukken, en in plaats van geld te ontvangen, kwamen er juist toestanden naar me toe die me voor hetzelfde bedrag, namelijk 1000€ aan geld zouden kosten. 
    We kregen bijvoorbeeld in die periode op een avond telefoon van iemand die we totaal niet kenden, en die ons vroeg of we niet wilden inspringen om schulden die een ver familielid bij hem gemaakt had, voor haar te vereffenen. Het bedrag was exact 1000€. 
    In die periode was onze toestand niet van dien aard dat we dat zomaar konden doen, en dus was dit voor ons een heel moeilijke beslissing om daar neen tegen te zeggen. Dit alles leidde vervolgens tot heel wat stress-situaties en onnodige emoties, en bracht ons totaal in verwarring, des te meer omdat ik toendertijd al deze wetten van de gedachtekracht nog niet beheerste.
    Ook op het werk ging alles fout, want omdat ik meer en meer begon te weten over een betere weg om je leven zin te geven, begon ik ook meer en meer kritiek te geven op de weg die anderen nog voor zichzelf uitkozen. Ik besefte echter niet dat het uitspreken van die kritiek een uitnodiging was om mezelf op een gelijkaardige situatie te trakteren. 
    Mijn werkmakkers begonnen dan ook steeds meer en meer die toer op te gaan, zo erg zelfs, dat ik het niet meer aankon en ziek werd. Wat ik toen niet wist, was dat ik het allemaal zelf gevraagd had, omdat ook ik heel dikwijls op dergelijke manier over mensen dacht en sprak. Het universum was dus heel eerlijk met mij geweest, en had aan mij de wereld gegeven die ik ook voor de anderen had uitgekozen, juist door hen beginnen te bekritiseren.

    Ook op heel wat andere vlakken kregen we hints dat we in plaats van vooruit te gaan, in feite achteruit aan het stappen waren. 
    Zo liep er constant minstens één horloge in huis achter. 
    Het was onbegonnen werk om er telkens aan te verhelpen, want iedere keer wanneer we de batterijen vervingen, of het uurwerk weer juist hadden gezet, ging er ergens anders onmiddellijk een andere klok dezelfde kuren vertonen. 
    In die periode moesten we ook ongeveer wekelijks ergens in huis wel een lamp vervangen, als symbool voor de hoge spanning waaronder we onszelf geplaatst hadden. De lampen sneuvelden dan ook bij bosjes. Zo erg zelfs, dat de lampen voor onze ogen uit de lamphouder vielen.
    De energie was op een bepaald moment zo sterk, dat onze dochter, die om een of andere reden heel kwaad was, de ruit van de badkamer had laten springen in wel duizend stukjes. Ze was er niet eens aangeweest, aan de ruit, ze had zelfs geen deur open of dicht gedaan, maar stond haar gewoon af te drogen in de badkamer, toen de ruit die waarschijnlijk al vele tientallen jaren in het raam stond, gewoon uit zichzelf aan diggelen sprong. En ook van buitenaf kon er niets zijn ingevlogen, want de rolluiken waren volledig naar beneden op dat moment.

    Naarmate ik vorderde sprak het universum andere taal tegen me. Zo is er ook een periode geweest dat ik besefte dat het anders moest, maar dat het maar niet lukte om het toe te passen in het dagelijks leven. 
    Alles wat indertijd te maken had met het in gang zetten van een of ander proces of toestel, ging stuk in ons huis. De startmotor van onze wagen liet het afweten, de voeding van de computer was ineens niet sterk genoeg niet meer,...
    Het lukte me niet om het proces van begrijpen en liefde waar ik naar verlangde in gang te zetten, en omdat ik keer op keer bleef aandringen, en maar bleef vragen aan God, ging alles stuk wat te maken had met het op gang brengen van een of ander toestel. 
    De hint was duidelijk.

    Ik kan je dan ook verzekeren dat al deze dingen samen je weer tot kalmte aanmanen, en ze dus uiteindelijk op lange termijn, hun effect niet hebben gemist. We kregen duidelijke tekenen dat we het compleet verkeerd aanpakten, en dat vertrouwen, liefde, zekerheid, kalmte en rust, heel ver van ons verwijderd waren op die manier.
    Het voelt misschien bij momenten allemaal wat pijnlijk aan, maar uiteindelijk is het de meest efficiënte manier om vooruit te komen, eens je er weet van hebt waar je einddoel ligt. De ingestelde wetten missen hun doel niet, en zijn uiterst efficiënt.



 

Foto's

photo photo photo photo