paranormaal verhaal

    Het verhaal van Wim en Davy:

    Wim was al een tijdje gescheiden van zijn vrouw, en woonde heel alleen op zijn appartementje in de stad. Het vrijgezellenleven had zoals alles in het leven zo zijn voor-en zijn nadelen, en Wim behielp zich zo goed als hij kon. Hij kon nu weggaan waar en wanneer hij dat wilde, maar hij voelde zich tegelijk toch ook een beetje eenzaam.
    Gelukkig kwam zijn zoon Davy om de veertien dagen bij hem op bezoek. Door de scheiding hadden ze een hechte band met elkaar gekregen, want Davy miste ook wel een beetje zijn vader, in de weken dat hij hem niet kon zien.

    Op een nacht gebeurde er echter iets heel raars. Wim was zoals meestal het geval was alleen in zijn bed, en was die avond als een blok in slaap gevallen. Midden in de nacht werd Wim plots wakker. Het was echter geen gewoon ontwaken zoals dat anders het geval was, want Wim was dan wel wakker geworden, maar hij kon op geen enkele manier zijn lichaam nog bewegen! 
    Dit was een nieuwe en een zeer angstaanjagende situatie voor Wim! Hij probeerde te schreeuwen, maar ook dat lukte hem niet! Alleen wat gekreun, maar meer dan dat kreeg hij echt niet over zijn lippen. 
    Toen begon Wim met al zijn wilskracht, en met volle inspanning te trekken en te duwen, om toch maar zijn lichaam opnieuw in beweging te krijgen. En ja hoor, na een kleine halve minuut lukte het hem om zich los te krijgen! 
    Hijgend lag Wim in zijn bed te denken: 
    "Wat was dat?"

    Wim sprak met niemand over zijn ervaring, want hij dacht dat het één of andere droom was, of een fase in zijn slaap die niet meteen iedereen overkomt. Nochtans had hij vanaf dan heel regelmatig dezelfde ervaring, en telkens weer was het even angstaanjagend en benauwend.

    Na verloop van tijd ontmoette Wim een nieuwe vriendin met wie het klikte, en al gauw gingen ze samenwonen onder hetzelfde dak. De vreemde verschijnselen leken eerst uit te blijven, maar na een tijdje herbegon alles weer zoals vroeger. Nu kwamen er echter nog een aantal dingen bij! Wim werd nu systematisch uit zijn slaap gehaald. Iedere nacht op een bepaald tijdstip, gebeurde er altijd wel iets waardoor Wim gewekt werd. Het vreemde was dat het uur van gewekt worden steeds vroeger en vroeger in de nacht plaatsvond. eerst was het vijf uur 's morgens, dan vier uur, drie,...  Het ergste aan gans het gebeuren was dat Wim nadien de slaap niet meer kon vatten. Het was altijd alsof hij klaarwakker en uitgeslapen in zijn bed lag! Tot op de morgen natuurlijk, wanneer het tijd was om op te staan! Wim voelde zich als een wrak. Nacht na nacht kon hij niet slapen, en nu was het uur van gewekt worden al om één uur in de nacht.

    "Heb je aan je vriendin al verteld wat er vroeger met je gebeurde, toen je wakker werd en niet meer kon bewegen?" vroeg een collega op het werk. Wim moest er wel over praten nu, want het begon zijn ganse bestaan te ondermijnen.

    Hij vertelde dan ook alles aan zijn vriendin, bij wie er direct een belletje ging rinkelen! Iemand oefende een slechte invloed uit op Wim! Zijn vriendin ging bij drie verschillende waarzeggers te rade, en alle drie vertelden ze hetzelfde. Wim zou een ongeval krijgen, en iemand was aan het werk om dat voor hem te veroorzaken!

    Toen hij dit te horen kreeg was Wim heel bang. Hij kende dit fenomeen niet, en wist niet wat ermee aan te vangen. Gelukkig was zijn vriendin van deze dingen wel op de hoogte, en begon zij aan een zoektocht om het allemaal tegen te werken en het ongedaan te maken.

    's nachts kwamen er nu allerlei geluiden. Dingen vielen uit de kast, electrisch speelgoed ging vanzelf in gang, de geluiden van een tikkende klok werden versterkt en werden een oorverdovend lawaai voor Wim,...

    Hij had nu heel veel begrip en bijstand nodig van zijn vriendin.

    Nooit echter werd er met een woord over al deze dingen gesproken toen zijn zoon Davy op bezoek kwam. Davy mocht hiervan niets weten, want Wim twijfelde echt wel aan zichzelf! Was hij nu echt gek aan het worden? Was zijn fantasie op hol geslagen?

    Heel gauw kwam echter het antwoord. Wim was in gedachten altijd bang geweest dat zijn zoon ook deze dingen zou overnemen, en dat hij er ook door geraakt zou worden. En op een dag was het zover. Toen ze samen iets van de zolder gingen halen zei Davy plots tegen zijn vader: "maar allé, daar is het weer! papa, ik zie altijd van die rare beesten voor mij, zo van die spinnen met heel rare ogen op steeltjes, of met heel veel poten, ... Ze passeren voor mij, en dan verdwijnen ze onder de kast, of onder een tafel,... Ik heb ze zelfs op school al gezien!

    Wim moest zich vasthouden! alles draaide voor zijn ogen, want het onwaarschijnlijke was gebeurd. Nooit of nooit hadden hij of zijn vriendin ook maar iets gezegd over wat zich in hun huis afspeelde, want stel je voor wat de moeder van Davy hiervan zou denken! En toch had ook Davy het te pakken!

    Wim moest nu niet meer aan zichzelf twijfelen, want hij zag dat ook zijn zoon dergelijke fenomenen had. Er was dus wel degelijk iemand aan het werk om iets te bereiken wat niet zo fraai was! Gedachtekracht moest dus wel bestaan, want hoe kon anders iemand hun leven zo gaan beïnvloeden? Er waren echter maar twee mogelijkheden om dit te verklaren: ofwel had die vreemde persoon ook zijn zoon in het vizier, en werd er op hun twee invloed uitgeoefend; ofwel had Wim het zelf doorgegeven aan zijn zoon, door bang te zijn voor hem en door veel aan hem te denken. 
    In beide gevallen echter was de gedachtekracht bewezen, want zijn zoon kon onmogelijk op de hoogte zijn van al deze dingen. Via woorden was er in elk geval nooit iets meegedeeld, en alleen via lichaamstaal leek het erg onwaarschijnlijk dat ook Davy hierdoor zulk een zware symptomen zou overkrijgen. Davy was immers een gezonde tiener, die hield van de buitenlucht, de natuur, de sport, zijn brommer,... Wim kon nu met een gerust hart en met zekerheid zeggen: "dit is niet mijn fantasie, dit is iets wat mij echt overkomt!"

    Het heeft nog een hele tijd geduurd vooraleer Wim en zijn zoon Davy definitief verlost raakten van de obstakels die hen in de weg werden gelegd. Maar gelukkig is alles tot een goed eind gekomen, en kunnen beiden nu terug een normaal leven leiden.




 

Foto's

photo photo photo photo