Tranen voor broer

    Voor iemand die stilaan begint te beseffen waar de werkelijke weg op neerkomt, is mededogen een onmisbare eigenschap geworden.

    Mededogen is géén medelijden. Mededogen is dan misschien een vorm die aansluit bij medelijden, maar is tegelijk ook gekoppeld aan een heel diep inzicht in de werkelijkheid. Bij mededogen wordt wel meegevoeld met hetgeen de ander overkomt, maar het lijden overspoelt je niet. Je bent niet radeloos meer samen met de ander, omdat jij wél de uitweg ziet, maar hij nog niet. Je voelt wel degelijk de pijn waarin hij verkeert, en de onzekerheid, en de twijfel die hij ervaart over iedere zin van het leven, eenvoudigweg omdat jij ook daar bent geweest waar hij zich nu bevindt. 
    Maar je weet tegelijkertijd heel zeker dat er wel degelijk een uitweg bestaat. En je beseft dat het wat tijd zal vergen om in het bewustzijn van de ander die uitweg naar voren te laten treden, en het licht weer toegang te geven tot de duisternis.

    Je kijkt dan ook naar alles wat hij op dit moment moet meemaken, en je beseft dat jij het ook allemaal doorstaan hebt. Je voelt de builen nog die het leven jou destijds heeft toegebracht, en je herinnert je de pijn. Het loslaten van het ego is nu eenmaal een ontredderende gebeurtenis. En dit des te meer, wanneer het plaatsgrijpt zonder enig begrip van de weg die je aan het bewandelen bent.

    Daarom wil je het hem allemaal uitleggen. Je wilt hem zeggen dat het niet echt nodig is om al die pijn te doorstaan. Je wilt hem laten inzien dat hij zichzelf dat allemaal aandoet, en dat hij alleen maar lijdt omdat hij koppig voor de verkeerde gedachten blijft kiezen. 
    Maar je beseft ook dat hij een vrije wil heeft. Je beseft dat de vrije wil dé wil van God is, en een geschenk van Hem, aan ons gegeven. En dus kan je helemaal niet tegen de vrije wil van de ander ingaan.

    Je zou het zo graag willen! Je zou het wel met een zware hamer in zijn hoofd willen kloppen. 
    Maar dat is geen liefde! En dus is die optie uitgesloten. 
    Je wilt hem duidelijk maken dat hij zelf kiest voor een pijnlijke weg. Dat hij de schepper van zijn eigen leven is, en dat hij door middel van de verkeerde gedachten alleen maar pijn voor zichzelf aan het creëren is. Je wilt hem zeggen dat hij nu onmiddellijk van gedachte kan veranderen, en zo een nieuwe werkelijkheid voor zichzelf kan scheppen. Dat hij alleen maar tot rust hoeft te komen. 
    Je wilt hem duidelijk maken dat God wel degelijk voor hem zorgt, maar je ziet ook in dat hij die denkpiste nog niet aandurft. Hij kan zijn angst nog niet loslaten, zoals dat ook bij jou destijds het geval is geweest. Hij wil nog steeds niet geloven dat alles goed komt wanneer je het uit handen geeft.

    En dus voel je, en ken je zijn pijn, want ook jij hebt hem destijds gevoeld. En je weet dat er uiteindelijk een happy end zal zijn. En alleen al daarom wordt je niet totaal meegesleurd in de radeloosheid van de ander. 
    Maar je weet ook dat zijn vrije wil te respecteren valt, en dat hij, net als jij, alleen maar keuzes voor zichzelf kan maken. Je beseft dat jij in zijn plaats niet kan kiezen, want hij is (een deel van) God, en dus ook de schepper van zijn eigen leven. 
    Daar kan jij onmogelijk in tussenkomen zonder je eigen identiteit te verliezen. 
    Je kan hem immers alleen maar helpen tot op het punt dat hij zelf aandurft en toestaat.
    Zelfs God kan alleen maar geven, tot daar waar iemand het eigen houvast opgeeft. God kan niet geven, daar waar jij zegt: "zo moet het zijn". 
    Zo is nu eenmaal de wet die Hij heeft ingesteld. En misschien lijkt dit op het eerste zicht een wrede wet, een tirannieke wet zelfs, maar als je er dieper op ingaat, als je ze helemaal begrijpt, is ze juist heel rechtvaardig.

    En daarom weent degene die het pad kent, en alles begint te begrijpen in stilte. 
    Hij weent stille tranen van vreugde, omdat hij begrijpt dat zijn broeder aan het loslaten is, net als hij dat destijds gedaan heeft. Hij ziet in dat zijn vriend wel degelijk de juiste richting aan het bewandelen is, ook wanneer sommige dingen helemaal verkeerd gaan volgens het ego. 
    De pijn is er alleen maar omdat hij op dat moment de ene weg bewandelt, en tegelijk ook de andere, de oude weg, nog in zijn gedachten wenst vast te houden. Maar ja, hij wil naar goede raad niet luisteren! 
    Hij denkt dat hij op dat moment alles aan het verliezen is, wanneer het wat tegenzit, maar weet niet dat hij juist zijn eigen identiteit aan het terugvinden is. 
    Hij is gewoon onwetend over het feit dat hij onbewust al een ander pad gekozen heeft, dan datgene wat hij zelf voor ogen heeft.

    En daarom weent hij die het pad kent ook tranen van stil verdriet. 
    Want al dat lijden is niet echt nodig. Wanneer je de juiste inzichten bezit, wanneer je gedachten juist gericht zijn, dan wordt het heel wat draaglijker; comfortabel zelfs. 
    Wanneer je naar goede raad wilt luisteren wordt het pad heel wat makkelijker om te bewandelen. 
    Maar zijn broeder wil die inzichten nu nog niet kennen. Hij verkiest om in onwetendheid verder te gaan, en het allemaal zelf in zijn eentje uit te zoeken. 

    Ieder moet uiteindelijk zelf de weg bewandelen, daar kan je niet om heen.
    En wie niet luistert, die kiest automatisch om te  voelen. Anders kan het niet. Er is geen andere mogelijkheid.

    En zo vloeien er tranen die het proces begrijpen.
    Er vloeien tranen die mededogen in zich dragen.
    stille, krachtige, onzichtbare tranen. 
    Eenvoudigweg, 
    alleen maar…

    tranen voor broer.



 

Foto's

photo photo photo photo