Elkaar vergiffenis schenken

Het is compleet onmogelijk om elkaar vergiffenis te schenken voor aangedaan leed!

En dat heeft een heel goede reden.
Wanneer iemand ons iets heeft misdaan, en we proberen dat achteraf aan die persoon te vergeven, dan zal ons dat helemaal niet lukken. We zullen dan misschien zeggen: "vergeven kan ik wel, maar vergeten niet", en we zullen nadien nog vele jaren met de wonde in ons hart blijven rondlopen.

Het is onmogelijk om iemand vergiffenis te schenken, eens hij jou iets heeft aangedaan, want het feit dat je hem vergiffenis schenkt wil op deze manier tegelijk ook zeggen dat hij jou iets misdaan heeft.
Vergiffenis schenken wil in waarheid zeggen: ‘Je hebt helemaal geen schuld’, terwijl hij op deze manier toch iets gedaan heeft dat hem in jouw ogen schuldig maakt.
Je spreekt dus op dat moment jezelf helemaal tegen!
Iemand die schuldig is kan niet tegelijk ook onschuldig zijn, en iemand die onschuldig is kan jou in feite nooit iets misdaan hebben!
Het gaat dus niet om iemand eerst schuldig te bevinden aan iets, en daarna te zeggen dat het niet erg is en dat je het hem vergeeft!
Ofwel is hij schuldig, ofwel is hij onschuldig!
Je kan schuld niet kwijtschelden eens je haar al hebt vastgesteld, want op dat moment wordt het vergeven van schuld gewoon een trucje van het ego om jezelf te vleien, en om de ander op een heel subtiele manier aan jou te binden. Iemand zijn schuld vergeven is dus alleen maar een valse en heel beperkte redenering die niet aanvaard wordt door God of door het universum. Want vergiffenis van schuld dient op deze manier alleen het eigenbelang, en zorgt ervoor dat de ander bij jou in het krijt komt te staan.

Vergiffenis schenken is iets wat veel dieper gaat dan de meeste mensen denken.
Het gaat namelijk helemaal terug tot aan de oorsprong van ons bestaan.
Daar, in de staat van hemelse genadigheid, bestonden wij in een zijnstoestand als zuiver bewustzijn van liefde, zonder lichaam. Er was dus helemaal niets wat gekwetst kon worden, want het is alleen maar een lichaam dat kan gekwetst worden, en dan nog enkel indien wij dat zelf verkiezen. In die hemelse toestand, zoals God ons geschapen had, was het dus onmogelijk dat iemand ons enig leed of kwaad kon berokkenen, laat staan het zelf ondergaan.
Dit is onze enige werkelijkheid, de toestand zoals God ze voor ons gewild heeft.

U weet nu inmiddels ook dat wij voor onszelf een andere keuze gemaakt hebben dan datgene wat God voor ons wil.
Wij hebben verkozen om in materie, om in lichamen te gaan leven, en van die lichamen ons bewustzijn afhankelijk te maken. Alleen vanwege die verkeerde keuze is het mogelijk geworden dat wij dingen zoals pijn, leed en verdriet kunnen ervaren. Maar dit zijn dingen die in de hemel helemaal niet gekend zijn. God heeft immers van pijn en smart helemaal geen weet. Die dingen zijn vreemd aan zijn wereld, en dat zijn bijgevolg ook geen dingen die Hij voor ons zou willen of die wij op een of andere perverse manier voor Hem zouden moeten ondergaan.

Elkaar vergiffenis schenken is dus iets wat onze gedachtekracht naar het diepste niveau terugleidt. Het is immers eenvoudigweg de keuze tussen de wereld van God en de wereld van materie. Het is gedachtekracht die teruggaat naar dat punt waar wij ooit de verkeerde keuze hebben gemaakt, en die, door nu anders te kiezen, die ooit gemaakte verkeerde keuze weer ongedaan maakt.
Echt vergiffenis schenken wil immers zeggen dat je verklaart dat niemand jou iets kan aandoen of kwetsen, en dat is een beslissing die je op voorhand neemt, en niet achteraf. Het is een beslissing die je terugbrengt naar het feit dat jij Gods zoon bent, niet als lichaam, maar als denkgeest; als compleet en onkwetsbaar bewustzijn door Hem geschapen.

Iemand echt vergiffenis schenken wil dus zeggen dat je in gedachten terugkeert naar je vroegere bestaan als kind van God, dat je in je eigen kracht gaat staan, en ten volle beseft dat deze wereld een schijnwereld is, die wel het lichaam maar nooit de geest kan doden. Omdat je weet dat het leven zich in de denkgeest afspeelt, en niet in het lichaam, kies je ervoor om de wereld als denkgeest te bekijken, en niet meer vanuit de zwakte van het lichaam.
Je neemt dus de beslissing om het leven, jouw leven, terug te brengen naar zijn oorspronkelijke staat van oneindige liefde en onkwetsbaar bewustzijn, en je gaat vanuit dat referentiepunt de wereld bekijken.
Dit is niet zomaar een spelletje, maar wel een beslissing die je jouw eigen goddelijke kracht terug zal schenken. Het is immers de beslissing om je leven opnieuw bij de wil van God aan te sluiten, en God, het oneindige geheel, zal jou in die beslissing bijstaan en steunen.

Of je dus werkelijk vergeving kan toepassen zal afhangen van het referentiepunt waaruit je de wereld wilt bezien. Indien dat het lichaam is, en de materiewereld zoals we hem nu zien, dan zal dat een beslissing in zwakte zijn, want materie is vergankelijk en lichamen kunnen gekwetst worden. Je kiest er dus voor om een referentiepunt buiten God te nemen, en daardoor voor angst en onzekerheid.
Indien je als referentiepunt God neemt, dan kies je ervoor om vanuit kracht de wereld te bekijken. Je beseft dat je ooit een verkeerde keuze hebt gemaakt, en dat die nu door de tegengestelde gedachtekracht dient ongedaan te worden gemaakt. Daarom beslis je dat deze wereld en alles wat erin gebeurt jou niet meer kan kwetsen. Je vergeeft de anderen hun zonden, niet door ze eerst als pijnlijk te ervaren en daarna te zeggen dat het niet erg is, maar door ze van meet af aan, nog voor de feiten gebeurd zijn, niet meer als een fout of een zonde te beschouwen.

In de praktijk zou dit er ongeveer zo uitzien:
Wanneer iemand heel opgewonden en over zijn toeren is omwille van een of ander feit, en hij geeft jou daarvan de schuld, dan zou het kunnen dat hij in zijn agressie jou plots een klap in het gezicht geeft. Normaal gesproken is dit een aanslag op jouw integriteit, en zou je hierop kwaad reageren. Maar iemand die vergeving wenst toe te passen bekijkt dit helemaal anders. Hij snapt dat de ander nog niet de wijsheid heeft die nodig is, en in plaats van ook kwaad te worden en de situatie te laten escaleren, keert hij de agressor de andere wang toe. Niet om hem uit te dagen, maar gewoon om duidelijk te maken dat het helemaal niet erg is wat er gebeurd is, en dat je wel begrip kunt opbrengen voor zijn handelingen in deze situatie.
Je kan dit alleen maar doen als je al op voorhand voor jezelf had uitgemaakt dat een aanval op het lichaam helemaal niets ernstigs is, omdat de waarheid niet in het lichaam te vinden is maar wel in het bewustzijn. Dit zorgt ervoor dat je denken niet eerst in actie komt om de ander te beschuldigen, waardoor je daarna zou moeten proberen vergeven en vergeten wat je eerst als werkelijk hebt beschouwd; maar dat je van in het begin helemaal geen fout ziet, en slechts een roep om hulp waarneemt bij diegene die zijn toevlucht neemt tot onfortuinlijke daden. Je beschouwt het gebeurde als simpelweg niet gebeurd, een klap in het gezicht als een handeling die je het druk maken niet waard is. Zo hoef je niet eerst te beschuldigen om daarna trachten te vergeven, maar vergeef je van meet af aan.

 Wat gebeurt er wanneer we de wereld op deze manier gaan beschouwen?

Als allergrootste gevolg heeft deze beslissing ervoor gezorgd dat degene die vergeving toepast, groeit in kracht met zijn eigen bewustzijn. Hij heeft immers beslist dat niets hem nog kan kwetsen, en overeenkomstig zijn gedachtekracht zal dat ook gebeuren. Misschien twijfelt u hieraan, en indien er geen hogere macht zou bestaan dan zou u inderdaad met uw twijfel gelijk hebben. Maar we vergeten echter dat wij wel degelijk onderdeel zijn van die hogere macht, en dat deze met al haar kracht onze beslissing zal ondersteunen. Het zal in het begin lijken alsof we midden in de angst zitten, en de toestand zal waarschijnlijk als heel bernard ervaren worden. Maar om onze verkeerde gedachtekracht om te keren is het nodig om door die angst heen te gaan, en te tonen in gedachte, woord en daad dat we opnieuw de wil van God als de onze willen aanvaarden.
Door vergeving toe te passen wordt je dus zelf steeds maar sterker in je eigen bewustzijn, en kom je zo stapje per stapje dichter bij God te staan. Er worden steeds meer hindernissen tussen jou en je eigen Goddelijke kracht opgeruimd, waardoor je eigen bewustzijn telkens weer vrijer en steviger gefundeerd wordt.

 Als tweede niet onbelangrijk gevolg kunnen we vermelden dat we ook de ander op efficiënte manier geholpen hebben. We hebben immers hem duidelijk gemaakt dat hij niet schuldig is, en daardoor de gedachtekracht van schuld die deze wereld bij elkaar houdt ondermijnd. Door te tonen dat hij niet schuldig is kan de agressor het idee van schuld ook voor zichzelf niet blijven vasthouden, en maken we dus niet alleen onszelf sterker, maar ook de ander. Hij zal dan ook de gevolgen van zijn daden niet hoeven te dragen, omdat jij beslist hebt dat die daden helemaal geen gevolgen (lees 'straf') hoeven te hebben.

Vergiffenis schenken aan de ander wil dus zeggen: Jezelf verlossen van je eigen beperkte denken! Jezelf verlossen van het idee dat er iets fout kan gaan! Het is de beslissing dat er geen leed bestaat!

Het is echter bijna niet mogelijk om zomaar in een keer te zeggen dat we vanaf nu geen schuld meer zien, en dat we daarom gans het leven hier met een vingerknip achter ons weten te laten. Dat is een zo goed als onbegonnen zaak, en het is ook echt niet nodig om dat in één keer te doen!
Alles wat hier beschreven staat zijn geen wetten, maar zijn enkel de gevolgen van slechts één enkele beslissing: ‘Ik wil de beperkte wereld die ik nu zie en die toch geen oplossing biedt, niet meer als een waarheid voor mezelf. Maar ik wil wel de wereld van God leren kennen!’
Deze ene beslissing die je moet nemen houdt automatisch in dat je al de dingen die nu nog oneindig ver weg liggen, ook effectief zal bereiken. Je moet dus niet eerst deze wereld totaal opgeven om het Goddelijke gedachtegoed te bereiken, want dan zal je enkel jezelf en de anderen schaden.
Er is slechts één enkel ding dat je kan doen, en dat is gewoon de onverzettelijke wil hebben om terug te keren naar God. Deze ene wens, samen met het zoeken naar de inzichten en het volgen van datgene wat God op je pad brengt, is genoeg om een proces in gang te zetten dat jouw leven zal leiden naar de bewerkstelling van al de principes die voorlopig nog als ‘dwingende en onmogelijke geboden’ overkomen.
Het is een geleidelijk proces van loslaten.
Het gaat niet in één keer.
Het is een stap - voor - stap - cursus in opnieuw in de richting van liefde leren denken.
En je zal door je aandacht op het Goddelijke te richten, vanzelf al de andere dingen minder belangrijk vinden, waardoor ze heel geleidelijk uit je leven verdwijnen.
Alleen geduld, samen met wat tijd en volharding in je wens, zijn de zaken die je nodig hebt om te slagen.