Het geheim van verlichting:
probeer niet zelf iets positiefs te
doen, want wat je zelf doet is altijd beperkt. Verlichting is al gegeven door
God, en wordt door jou gezien op het ogenblik dat je gedachten volledig vrij
zijn gemaakt van de wereld. Wanneer je dus niet meer de behoefte hebt om te
oordelen over wat zich hier allemaal afspeelt. Door zelf iets positiefs te
willen doen, werp je een nieuwe barrière op tegen verlichting.
liefde en haat
arm en
rijk
ziek
en gezond
bandiet
en heilige
geluk
en ongeluk
Wanneer je al de inzichten hebt, vergeet ze dan
weer! Want ze zijn van deze wereld!
Maar pas 'vergeving' en 'niet oordelen' toe, want zo
geef je daadwerkelijk aan dat je al verlicht bent, en omzeil je de list
van het ego die jou door het 'zoeken naar verlichting' van verlichting
tracht weg te houden.
Wie
God wil vervoegen, zal alles als liefde aanvaarden en nooit nog een
oordeel uitspreken!
Al de eenvoudige
vaststellingen uit het dagelijks leven en de redeneringen die eruit voortvloeien
in het boek "ons gedachtelichaam" zijn een voorbereiding op de inzichten van
deze site. De inzichten van deze site zijn echter onderdeel van de allerhoogste(even klikken) die er bestaan, en zijn dan
weer een voorbereiding op onze geestelijke verlichting, of onze terugkeer naar
"de oorsprong". De terugkeer zelf echter, heeft slechts één enkel ding nodig!
Slechts één ding moeten en kunnen wij doen om onze terugkeer daadwerkelijk
waar te maken! Maak jezelf
volledig leeg, laat zelfs jezelf en al deze diepgaande inzichten verdwijnen, en
maak je los van alles wat deze wereld jou schijnbaar te bieden heeft! Probeer
ondertussen niet goed te zijn, of veroordeel jezelf niet als je fouten maakt.
Dat is allemaal van geen tel. Alles verandert pas volledig als de wereld van God
bij jou binnenkomt! De nieuwe wereld komt immers vanzelf gestroomd naar de
plaats waar er geen barrières meer tegen haar zijn opgeworpen . En het zijn
niet je daden die een barrière vormen, maar wel jouw oordeel over die daden of
die van een ander! Alle inzichten die we verwerven,
hebben immers enkel tot doel om het voor ons begrijpbaar te maken. Het zijn
inzichten die
bij een wereld van afscheiding horen. Ze zijn echter niet echt nodig om naar
huis terug te keren! Het is ons ego die dit logische inzicht vereist, omdat het
harde bewijzen eist vooraleer het een stap achteruit wil doen. Ook wie deze
inzichten niet heeft kan dus terugkeren, als hij maar "leeg", of volledig
ontdaan van het ego naar God gaat. De terugkeer zelf hebben wij immers niet
zelf in de hand, maar enkel aan de voorbereiding ervan
kunnen wij werken. Voor de terugkeer zelf is het God die beslist!
God komt ons
halen als wij daar klaar voor zijn. Wij weten namelijk helemaal niets
van zijn wereld. Hoe zouden we er dan op eigen houtje kunnen geraken!
Iedere gedachte die we dan ook hebben hoe God voor
ons moet zijn, staat in de weg om onze tocht te beëindigen. Pas wanneer jij
helemaal niets van al je gedachten nog als waar beschouwt, als je gans deze
wereld hebt achtergelaten, geen nieuwe wereld meer maakt voor jezelf, en als je
zelfs tot je eigen lichaam toe hebt verloochend, pas dan kan God jou zijn wereld
openbaren. Zijn wereld heeft immers geen enkel
vergelijkingspunt met onze wereld. Daarom moet je via je gedachtekracht en
de bijhorende daden heel duidelijk aangeven dat je van deze wereld, die
"afscheiding van de anderen" als fundament heeft, helemaal niets meer wilt
weten. Al deze inzichten zijn er alleen maar om je te helpen aanvaarden wat
eigenlijk onafwendbaar is. Iedereen moet ze vroeg of laat aannemen, maar moet ze
daarna ook weer vergeten. Daar is geen ontkomen aan. En iedereen zal ooit
verlicht worden. Daar is zelfs helemaal geen keuze in. Alleen het tijdstip
waarop dat zal gebeuren mag je zelf bepalen. Maar dat het ooit zal gebeuren,
daar ontkom je niet aan.
De inzichten zijn alleen maar nodig om je wezen te
veranderen, en om een ommekeer tot stand te brengen in je denkwereld. Maar eens
je er enkele jaren mee geworsteld hebt, eens je denkwereld veranderd is, moet er
nog een laatste hindernis opgeruimd worden. Je wilt namelijk nog steeds
verlicht worden! En door het feit dat je het wilt, ontken je dat je het al
bent. Door het feit dat je het nog nastreeft, ontken je dat deze wereld een
illusie is, en dat je in feite al verlicht bent. "Zalig de simpelen van
geest", zegt Jezus. En hij bedoelt hiermee dat iedereen die zijn eigen kennis en
denken aan de kant kan schuiven, geen gedachtekracht meer in de weg zet voor
God, om zijn wereld aan jou te openbaren. Het zijn immers al onze eigen
redeneringen die ons van Hem weghouden. Alleen al het willen 'verlicht
worden', betekent nog steeds dat je ego aan het woord is. Want alleen het ego
wil iets bereiken. Alleen het ego wil verandering. Je plaatst op die manier nog
steeds je eigen gedachtekracht tussen jezelf en God. Je wilt nog steeds
verlichting op je eigen ego-manier, maar het ego weet niet wat verlichting
is. Je plaatst het bovendien in de toekomst, en daardoor moet het ook in de
toekomst blijven. Door het voor je uit te schuiven kan je het nooit bereiken,
want de toekomst is er nog niet. En dus zal het nooit van jou zijn, tenzij je
het in het heden ziet.
En precies dat kan je doen door in je dagelijks leven
'vergeving en 'niet oordelen' toe te passen. Zo plaats je verlichting in het
heden, want wanneer je precies dat doet, handel je alsof je al in de hemel bent.
Je geeft op die manier met je gedachten aan dat je van deze wereld niets meer
nodig hebt, en dat je al vrij en onbeperkt bent in je bewustzijn. Je handelt met
andere woorden alsof je al verlicht bent, en dat is een heel sterke uiting van
gedachtekracht. En dus moet het universum jou wel geven waar je naar
handelt.
Daarom is het nu tijd om te rusten!! Je weet alles, je
hebt het nagestreefd, je hebt het beleefd, het ging goed, het ging slecht, en
het was het enige wat je nog wou. En nu gaat het gewoon. Er hoeft niets meer
aan toegevoegd te worden. Er hoeft niets meer veranderd, niets meer bereikt te
worden. Nu laat je alles los, en vergeet je wat je geleerd hebt. Je kan dat,
want je denkwereld is veranderd, en je hoeft dus niet meer na te denken over het
feit of je nu juist of niet juist hebt gehandeld. Het is je nieuwe identiteit
geworden. Nu kan je in vrede naar de wereld kijken en gewoon rusten. Al je daden
zijn nu gefundeerd in wat je over God hebt geleerd. Op dat moment is de wens
om je aan te sluiten bij God een onderliggende gedachte voor je geworden. Het is
je diepste verlangen, dat onbewust meespeelt in alles wat je zegt of doet. En
net dat diepste onderliggende verlangen, net die gedachte, is de gedachte waar
God iets mee aankan!
En dan in die rust, vanuit de zekerheid van de hemel,
komt God spontaan uit je diepste herinniering weer aan de oppervlakte van je
bewustzijn. Waar vrede is in de denkwereld komt God spontaan naar binnen
gestroomd en verlicht hij de denkgeest die hem heeft verwelkomd. Waar vrede
is komt liefde vanzelf aan de oppervlakte. En waar liefde is, daar moet ook
"het licht" zijn!
Dat is wat Jezus bedoelt als hij zegt om een kind
van zeven dagen te raadplegen om naar God te gaan. Dat is wat
Osho bedoelt als hij het heeft over
"niets". Osho schreef een gans boek vol, over "niets"! Jezus deed mirakels
met de instelling van een zeven dagen oud kind! Ik kan je de boeken van
Osho en het boek van Jezus: "een cursus in
wonderen" dan ook sterk aanraden.
Jezus:
“Er zijn verschillende spirituele stromingen die zich
bezighouden met het onderwerp verlichting als een ultieme vorm van
zelfrealisatie van de mens op Aarde. Ook binnen de diverse religies worden
ideaalbeelden van de mens voorgesteld. Maar wat moet een mens nu eigenlijk doen
om tot volledige zelfrealisatie te komen?
Om voor zichzelf aanvaardbaar te zijn
denkt een mens bijvoorbeeld veel te moeten mediteren, anderen te moeten dienen,
een martelaar te moeten zijn of om extreme prestaties te moeten verrichten.
Regelmatig vaak – wanneer deze voornemens worden uitgevoerd - komt men echter
met zichzelf in conflict, omdat deze eisen niet in overeenstemming zijn met de
wensen van het hart. Omdat de eisen een bepaalde vorm van zelfafkeuring in zich
dragen, werken ze juist contraproductief. Ze brengen de mensen in strijd met
zichzelf. Pas op het moment dat men die hoge eisen aan zichzelf los kan laten,
kan het hart zich openen en tot rust komen.
Het openen van het hart heeft te
maken met zelfacceptatie. Want volledige zelfacceptatie vormt de basis voor spirituele
ontwikkeling. Als men niettemin toch aan eisen wil voldoen die niet direct met
het hart overeenstemmen, komt men veelal in een vorm van crisis terecht. Deze
crisis kan iemand in een persoonlijk verwerkingsproces brengen dat uiteindelijk
ook tot volledige acceptatie van zichzelf leidt. Dit is ogenschijnlijk weliswaar
niet de gemakkelijkste weg, maar vormt ook een pad dat de mens uiteindelijk het
hart doet openen.
Blijf doen waar je mee bezig
bent, maar richt je tegelijkertijd ook
naar
God. Niet
naar de god die deze wereld wil veranderen en verbeteren, want dat is
een
afgod. Richt
je naar de God die deze wereld voorgoed uit je
herinnering wil
doen verdwijnen, en voor jou een nieuwe wereld heeft
klaargemaakt. Als je voor deze
ene echte God van liefde kiest, dan volgt al de
rest gewoon vanzelf.
Je hoeft
helemaal niets te doen, want God doet het voor jou. Je hoeft helemaal
niets te weten, want God weet het voor jou. Je hoeft helemaal niets te
kennen, want God zorgt volledig voor jou, als je maar niets doet, niets
kent, en niets weet.
.
