Waarom zijn we op deze aarde?

    We hebben zojuist gezien dat onze levens in reïncarnatie bepaald worden door de fouten die we in vorige levens hebben gemaakt. Wanneer het lichaam wegvalt, blijft alleen de kern van onze gedachten over, nu niet meer beïnvloed door de zorg voor dat logge huis van vlees en bloed dat we bewoonden. De moeilijke omstandigheden van een leven in materie die voor al dat onheil zorgden vallen nu weg, en daardoor kunnen de gedachten nu zuiver en zonder beïnvloeding van het lichaam kijken naar zichzelf. En wat ze zien bij zichzelf is dan natuurlijk niet zo fraai. Nu wordt iedere situatie immers bekeken, ontdaan van de eigen zorgen en bekommernissen die we tijdens ons leven hadden, en nu wordt ogenblikkelijk gezien dat we niet zo denderend zijn geweest in onze omgang met de anderen om ons heen. Wanneer we tijdens ons leven iemand afsnauwden, omdat we onszelf niet zo goed voelden, of omdat we te moe waren om op zijn woorden in te gaan, dan zien we diezelfde situatie nu terug, zonder dat we de moeite en uitputting van ons lichaam voelen die we toen wel hebben ervaren. Nu wordt het afsnauwen van de ander een haast onmenselijke handeling in onze eigen ogen, omdat we inzien dat we het lichaam meester lieten zijn van de situatie, waardoor we de liefde de rug toekeerden. En nu weten we ook dat het lichaam in feite maar een illusie was, een uit vrije wil gekozen gevangenis waar we onszelf hadden ingeplaatst, en die dus duidelijk als een reuzengrote hindernis tussen onszelf en onze medemens stond.

    Maar ondanks dat, blijft onze geest beneveld door de oorspronkelijke gedachte. We willen namelijk nog steeds zelf een wereld opbouwen, en we willen dat ons eigen plan daarvoor als model wordt uitgekozen! We hebben met andere woorden nog heel veel wensen die nog niet vervuld zijn vooraleer onze eigen wereld werkelijkheid kan worden, en die ons dan ook verhinderen om klaar en zonder vertroebeling naar de liefde zelf te kijken. 
    In een leven op aarde, in reïncarnatie, kunnen we telkens weer onze wensen proberen tot waarheid te maken. 
    Maar omdat we hier op aarde ook moeten rekening houden met al de anderen, zullen we ook steeds tot andere methodes en listen onze toevlucht moeten nemen om onze wensen werkelijkheid te doen worden. Een wereld volgens ons eigen plan, daar zullen de anderen dus duidelijk moeten aan meewerken, want anders gaat dat niet. Daarom hebben we de anderen nodig om ze voor onze kar te spannen, en moeten we er alles aan doen om ze te overtuigen om aan ons persoonlijk plan mee te werken. 
    Zolang we dus zelf nog wensen hebben, hebben we ook nog iets nodig van de anderen, en zullen we dat van hen moeten zien te verkrijgen, of dat nu met of tegen hun zin is. Dit zorgt ervoor dat we iedere keer opnieuw fouten zullen maken tegen hen, waardoor we dan ook onmiddellijk de omstandigheden van onze volgende levens vorm aan het geven zijn.

    Nu is er in het voorlopige hiernamaals na ieder leven op aarde ook een soort van evolutiescholing aanwezig, want alles in het heelal is erop afgestemd om jou heel traag en heel geleidelijk naar je uiteindelijke einddoel terug te leiden. Het zal je wel al duidelijk zijn dat iedereen, of hij nu in materie of in het hiernamaals vertoeft, een andere manier van denken heeft, en andere prioriteiten kent waar hij waarde aan hecht. Welnu, afhankelijk van je eigen bereidwilligheid om je wensen los te laten, van je angsten om op het leven zelf te vertrouwen, of van je vaste overtuigingen die je verhinderen om ook naar de anderen eens te luisteren, wordt je na de eerste contacten met het hiernamaals begeleid naar verdere evolutie.

    De factor bereidwilligheid wordt nu echter heel belangrijk! Want je kan alleen maar datgene leren waartoe je ook bereid bent om het aan te nemen. Als je dus niet bereid bent om verder te leren en je aan je eigen plan koppig blijft vasthouden, of je hebt er gewoon nog geen weet van dat je überhaupt wel kunt bijleren, dan zal het voor je leraren heel moeilijk worden, en zal het veel geduld en inzet van hen vergen om je ook nog maar een heel klein stapje vooruit te helpen.

    Wanneer iemand bijvoorbeeld heel plotseling aan het leven ontrukt wordt, dan kan het zijn dat hij nog met de activiteiten van zijn aardse leven wil verdergaan, en dat hij dus zijn eigen plan voor de wereld niet los wil laten. 
    Veronderstel eens dat een bakker bijvoorbeeld heel plotseling komt te overlijden. Deze man is niet anders gewoon geweest dan iedere dag vroeg op te staan, en al de lekkernijen klaar te maken voor al zijn klanten. Dat was zijn hele geluk en zijn leven, en het zal hem dan ook moeilijk vallen om dit na zijn dood van hem af te zetten. Hij zal ook dan nog een bakker willen zijn wanneer hij niet meer op aarde is, en deze wil om verder te gaan met wat hij bezig was, zal een grote hinderpaal zijn voor zijn ontwikkeling. Probeer maar eens om aan iemand die alleen op één bepaald aspect van het leven gericht is, om hem iets anders aan te leren! Zijn koppig vasthouden aan datgene waar hij echt goed in was, namelijk bakker zijn, zal de grootste hindernis vormen om te kunnen inzien dat er nog heel wat meer dient geleerd te worden dan dit.

    Daardoor hebben we dan ook allemaal vele duizenden levens nodig om bij te leren, want we zijn telkens maar bereid om slechts een heel klein beetje van onze fouten toe te geven. Daardoor vertragen we natuurlijk heel sterk onze evolutie. Ze verloopt nu zo traag,  dat we niet eens beseffen dat we wel degelijk terug naar meer liefde aan het evolueren zijn, en dat we er dus beter zouden aan doen om precies daarover iets gaan bij te leren.

    Wanneer jouw gedachtenlichaam dan uiteindelijk wat afstand heeft kunnen nemen van de hemel of hel die het voor zichzelf heeft gewenst, pas dan krijgt het universum de kans om je verder te begeleiden. Deze begeleiding is dan specifiek voor iedereen op maat gesneden, en dient ervoor om je van al je verkeerde ideeën bewust te worden. Ze zal je dan in die richting sturen om er uit vrije wil zelf voor te kiezen om de foute dingen van weleer, in een later leven zelf te gaan ondervinden. 
    Er zijn dus in het hiernamaals gedachtenlichamen die les zullen geven aan de nieuw aangekomen gedachtenlichamen, en al wie op een bepaald gebied reeds voldoende ver geëvolueerd is, zal dan ook zo een leraar kunnen worden. Je zal dan zelf kunnen proberen om anderen vooruit te helpen in hun ontwikkeling. Er is in het hiernamaals immers een gans systeem opgebouwd waarbij iedereen zijn steentje kan bijdragen ter vooruitgang van iedereen. 
    Bedenk wel dat dit alles maar tijdelijk is, en dat het ook voortdurend aan verandering onderhevig is. Je zal dus nooit op een bepaald niveau kunnen blijven zitten tot je “fin de carrière” bent, want alles en iedereen is en blijft steeds in evolutie naar God. Ook zij die leraren waren zullen dus na hun taak opnieuw zelf verder gaan leren, op weg naar een nieuwe stap, dichter bij het uiteindelijke einddoel!

    Op deze manier nu krijgen ook alle levende wezens hier op aarde een aantal gidsen toegestuurd. Het “gids zijn” is immers een onderdeel van het leraarschap.  Deze gidsen zijn gedachtenlichamen die op jouw denkniveau kunnen functioneren, en die je dus zullen helpen en bijstaan wanneer zij vinden dat het nodig is, of wanneer jij specifiek om hun hulp vraagt. 
    Sommige mensen hier op aarde zijn in staat om met hun gidsen te communiceren, en het is waarschijnlijk voor iedereen mogelijk om dit ook zelf aan te leren, en dus je gidsen te leren begrijpen. Wees echter voorzichtig wanneer u hieraan begint, en laat u zeker en vast goed begeleiden, want hun hulp beantwoordt nu eenmaal aan de heel specifieke wetten van de gedachtenkracht. Hierover krijg je meer uitleg in het hoofdstuk over onze gidsen.

    We kunnen dus besluiten dat het hiernamaals voor iedereen iets anders zal opleveren. Het hiernamaals werkt steeds in de richting van God, maar is van het goddelijke meestal nog heel ver verwijderd. Het belangrijkste criterium voor wat jijzelf mag verwachten van het leven hierna, zijn je eigen gedachten, samen met je angsten en je verwachtingen voor de toekomst. Je gedachten veranderen immers niet wanneer je sterft, maar blijven voor altijd bij jou. Zij zijn het enige dat echt van jou overblijft. Je eigen gedachten zullen dan ook na je dood de grootste hinderpaal vormen voor je verdere ontwikkeling, want het is enkel het koppig vasthouden aan onze eigen gecreëerde wereld die onze ontwikkeling afremt. Het is echter wel zo dat jij kan kiezen aan welke gedachten jij wilt waarde schenken, en welke je dus als de jouwe wilt behouden.

    Je gedachtenlichaam is op deze planeet mee geëvolueerd met de noodzakelijkheden van je gewone lichaam, en je gedachtenlichaam zal dus de eerste tijd na je dood dit lichaam verder blijven nabootsen. Dit komt omdat je jezelf dan nog steeds vereenzelvigt met het aardse lichaam, dat je dan al lang verlaten hebt. In een later stadium van leren hoeft dit niet meer zo te zijn, want wanneer jij eenmaal afstand hebt kunnen doen van je vorige lichaam, dan kan je gedachtenlichaam opnieuw om het even welke vorm aannemen en het is dan bereid om een nieuwe aardse levensvorm te gaan bewonen. Dit nieuwe aardse leven wordt echter steeds gekozen in overleg met je leraren, en in functie van de vergissingen die je in een vorig aardse leven hebt gemaakt. Samen met je wensen die je nog hebt voor je eigen toekomst, vormen zij de basis voor een nieuw leven hier op aarde.

    Het is dus steeds een combinatie van je vroegere fouten en de wensen die je nog wilt vervuld zien, die je in dit huidige leven hebben gebracht. Dat is de motivatie van ieder wezen om zich op deze planeet te begeven. 
    Zo gaat de kringloop altijd maar verder. Tijdens ieder verblijf op aarde duiken er nieuwe fouten op, dewelke we iedere keer ook wat subtieler kunnen bekijken. En voortvloeiend uit de omstandigheden van ons verblijf op aarde, maken we steeds weer nieuwe wensen die ontstaan zijn uit de moeilijkheden die we ondervonden toen we in de materie opgesloten zaten. 
    Dit gaat zo door, tot wanneer je op een goede dag genoeg hebt van gans deze kringloop! Dat is dan het moment dat het goddelijke op je wacht!

    Uit al deze dingen kunnen we nu toch wel één belangrijke les gaan leren. Het wordt nu echt wel duidelijk hoe belangrijk het voor ons is om dit leven echt voluit te gaan beleven. Zelfontplooiing is immers het mooiste, en het beste geschenk dat je aan jezelf cadeau kan doen. Want door je evolutie niet stil te leggen, maar steeds meer en meer verlangens van jezelf te bevredigen, zal je op de duur van al die verlangens ook afstand kunnen nemen, en ze daardoor niet meer nodig hebben als ballast voor je verdere levens. Je hebt er dan helemaal geen behoefte meer aan om al deze dingen nog te doen, omdat je het al een keertje doorleefd hebt, en je hebt aldus dat verlangen definitief overstegen.

    Natuurlijk wordt het dan ook belangrijk om eens goed na te denken over al die verlangens, en dewelke daarvan je nog echt vervuld wilt zien. Hoe meer verlangens je immers hebt, hoe langer ook de reis zal duren! Dit lijkt me nogal evident. 
    Zorg er dan ook voor dat je niet te veel verlangens meer gaat bijmaken, want anders blijf je gewoon bezig in een eeuwig draaiende kringloop! Ieder verlangen waarvan jij je hebt ontdaan, betekent direct ook een grote last minder die je zal moeten meenemen na je dood.

    Opnieuw is de maatschappij voor velen een grote boosdoener. Vele mensen zijn al blij wanneer ze aan de verwachting van de maatschappij kunnen voldoen, en wanneer ze een huisje, tuintje en kindje voor zichzelf kunnen verwezenlijken. Het is echter veel belangrijker om je niet teveel in het materiële te gaan nestelen, maar om zo snel mogelijk zoveel mogelijk dingen te ervaren waarvan je denkt dat ze belangrijk zijn voor jou. Zodoende zal je er daarna veel vlugger afstand kunnen van nemen, en zal je algauw gaan beseffen dat het ene verlangen voortkomt uit de leegte die een ander reeds vervuld verlangen heeft nagelaten. Op deze manier werkt de evolutie immers verder: je wilt iets doen of bereiken in het leven, en wanneer je het dan eenmaal hebt, dan word je het algauw weer moe, en hoef je het niet meer zo nodig. Dit zorgt ervoor dat je in je evolutie naar God toe rijper geworden bent, want je hebt weer een wens achter je gelaten waar je nu nooit meer last van zal hebben. Maar eens een verlangen vervuld, ontstaat er een nieuwe leegte, en heb je telkens weer de keuze waarmee je die kan opvullen. Die keuze kan een nieuw verlangen van jezelf zijn, maar kan ook de liefde van God zijn.

    Het wordt nu echt wel heel belangrijk dat iedereen de werking van dit ganse proces kan overzien en begrijpen, want alleen dan is het mogelijk om er in snel tempo ook voordeel uit halen!



 

Foto's

photo photo photo photo